Veganism - περιεκτική δικαιοσύνη

Η συναισθηματική ταύτιση και η αλληλοβοήθεια στα ζώα

2012-01-25T06:36:00.006+01:00

Η συναισθηματική ταύτιση και η τάση να βοηθήσουμε τους άλλους δεν είναι μόνο ανθρώπινο χαρακτηριστικό αλλά και των ζώων όπως έχει παρατηρηθεί πολλές φορές και μια πρόσφατη μελέτη* σε αρουραίους έρχεται να το ξανα-αποδείξει.

Μια ομάδα ψυχολόγων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου θέλησαν να δουν αν οι αρουραίοι θα αναλάμβαναν δράση για να διευκολύνουν τον πόνο ενός συντρόφου τους κλεισμένου σε κλουβί. Η ομάδα έβαλε έναν αρουραίο μέσα σε ένα διαφανές κλουβί που άνοιγε απ’ έξω, και άφησε έναν άλλο αρουραίο να περιφέρεται ελεύθερα έξω από το κλουβί για μια ώρα κάθε φορά.

Αρχικά, ο ελεύθερος αρουραίος έκανε κύκλους γύρω από το κλουβί, σκάβοντας το και δαγκώνοντας το. Μετά από περίπου επτά ημέρες που αντίκριζε τον παγιδευμένο φίλο του, ο ελευθέρα περιφερόμενος αρουραίος μάθαινε πώς να ανοίξει το κλουβί και να απελευθερώσει τον παγιδευμένο αρουραίο. «Είναι πολύ προφανές ότι είναι σκόπιμο,» λέει η υπεύθυνη Ben-Ami Bartal. «Περπατούν μέχρι την πόρτα και την ανοίγουν.» Η απελευθέρωση ακολουθείται από μια φρενίτιδα ενθουσιώδους τρεχαλητού.

Οι αρουραίοι επιλεκτικά αναλάμβαναν δράση όταν ένας άλλος αρουραίος βρισκόταν σε κίνδυνο: τα άδεια κλουβιά δεν τους ενέπνεαν να μάθουν πώς να ανοίγουν την πόρτα όπως τα γεμάτα. Είναι φανερό ότι οι αρουραίοι επηρεάζονταν από αυτό που βίωνε ο άλλος και ήταν πρόθυμοι να διασώσουν έναν παγιδευμένο αρουραίο. Στο τέλος του πειράματος, μόνο πέντε από τα 40 ποντίκια έμαθαν να ανοίγουν ένα άδειο κλουβί, ενώ 23 από τα 30 ποντίκια έμαθαν να ανοίγουν το κλουβί για να ελευθερώσουν κάποιον. (Όταν το πείραμα έγινε με παγιδευμένα ψεύτικα ζώα, τα αποτελέσματα ήταν όπως με τα άδεια κλουβιά.)

Για να ωθήσει τα όρια της καλής θέλησης των αρουραίων, η Bartal και η ομάδα της έθεσαν τους αρουραίους αντιμέτωπους με έναν παγιδευμένο αρουραίο και με παγιδευμένα κομμάτια σοκολάτας, για να τους αναγκάσουν να επιλέξουν ποιον να απελευθερώσουν. «Αυτά τα ποντίκια λατρεύουν τη σοκολάτα», λέει. Τα αποτελέσματα την άφησαν έκπληκτη: Τα ποντίκια ήταν εξίσου πιθανό να απελευθερώσουν έναν αρουραίο που βρίσκονταν σε κίνδυνο, όσο και τα γλυκά. Για έναν αρουραίο, η ελευθερία ενός άλλου αρουραίου ήταν εξίσου γλυκιά όσο τα πέντε κομματάκια σοκολάτας.

Και η καλοσύνη δεν σταματά εκεί: "Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι άφηναν λίγη σοκολάτα για τους άλλους αρουραίους» λέει η Bartal. Ο ήρωας αρουραίος άφηνε ένα ή δύο κομμάτια σοκολάτας για τον μόλις απελευθερωμένο σύντροφό του σε περισσότερες από τις μισές των δοκιμών.

ΠΗΓΗ

Εξίσου συγκλονιστικά αποτελέσματα είχαμε και με μακάκους πιθήκους παλαιότερα.

Η υπεροχή των ζώων σε θέματα ηθικών αποφάσεων

........................................

* Η δημοσίευση της συγκεκριμένης μελέτης δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση την αποδοχή από το παρόν ιστολόγιο των πειραμάτων ή των μελετών σε ζώα (πέρα ίσως από την εξ αποστάσεως και χωρίς να γίνεται αντιληπτή παρατήρηση στην άγρια Φύση) και γίνεται αποκλειστικά και μόνο για να φανεί για μια ακόμη φορά η λανθασμένη, στερεοτυπική και κυριαρχική αντίληψη του ανθρώπου για τα μη ανθρώπινα ζώα.

Εξελίσσομαι!

2012-01-15T08:26:00.006+01:00

εξελίσσομαι: 1.(παθ.) υφίσταμαι αλλαγές που οδηγούν σε μετασχηματισμό

2.(παθ.) μεταβάλλομαι βαθμιαία προς το καλύτερο

Ένα ρήμα και μια έννοια δυναμική, με πλούσια, θετική και καίρια σημασία για την συγκυρία μας, στην οποία ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει τον αποφασιστικό ρόλο για την αλλαγή της ολοένα εντεινόμενης κακής κατάστασης.

Το βάρος πέφτει στον καθένα από εμάς και στην δική μας εξέλιξη προς την σωστή κατεύθυνση αφού ο ανθρώπινος παράγοντας έχει αναρριχηθεί στην απόλυτη πλέον εξουσία του πλανήτη και οι πράξεις του είναι εκείνες που θα κρίνουν την έκβαση των πραγμάτων.

Όμως ο ανθρώπινος παράγοντας δεν είναι ενιαίος όσο και αν στην συγκυρία αυτή έχει την μορφή ενός κυρίαρχου ρεύματος που πάει προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Πολύ σχηματικά ο ανθρώπινος παράγοντας διαχωρίζεται στις δυο γενικές ομάδες: αυτών των λίγων που ηγούνται και κατευθύνουν το κυρίαρχο ρεύμα και αυτών των πολλών που καθοδηγούνται ή καλύτερα παρασύρονται από αυτό.

Αυτό είναι το βασικό μας δεδομένο, ότι δηλαδή γεννιόμαστε, ζούμε και λειτουργούμε σε μια εξ ορισμού λανθασμένη, καταπιεστική δομή η οποία μας προγραμματίζει με βάση τα δικά της συμφέροντα και σχέδια, τα οποία όπως, όλο και καθαρότερα, φαίνεται, είναι εχθρικά για την ζωή.

Οπότε το «εξελίσσομαι» σημαίνει ότι πρέπει να βγω και να απελευθερωθώ από την κουλτούρα του θανάτου αυτού του συστήματος και να βρω την κουλτούρα σεβασμού της ζωής και να ενταχθώ σ΄ αυτήν.

Εξελίσσομαι σημαίνει δεν μένω άλλο στάσιμος στα ίδια και τα ίδια, στους ίδιους μύθους και στα ίδια ψέματα. Σημαίνει ότι παύω να κάνω τα στραβά μάτια και να αποφεύγω να τοποθετηθώ επί της ουσίας και ότι πάω στη ρίζα του προβλήματος για να κάνω το μεγάλο undo.

Δηλαδή την μεγάλη αναίρεση όλου αυτού του κακού που έχουν ως συνέπεια οι πράξεις μου όταν κατευθύνονται από το κυρίαρχο ρεύμα της αδιαφορίας για την ζωή. Γιατί το κακό είναι μεγάλο και η αποσύνδεση είναι επίσης μεγάλη.

Εξελίσσομαι σημαίνει ότι παύω να είμαι παγιδευμένος στο κυρίαρχο ρεύμα και κάνω την πιο επαναστατική πράξη που αυτό προσπαθεί να αποτρέψει με κάθε τρόπο και μέσο: αντιμετωπίζω την ζωή ως ζωή και επανευθυγραμμίζομαι με την αξία της περιεκτικής δικαιοσύνης για όλους.

Γιατί μόλις αποκατασταθεί η αξία της ζωής και αυτή αντιμετωπίζεται με δικαιοσύνη, αναιρείται αυτόματα όλο το αυθαίρετο πλέγμα αντιλήψεων που στήριζε την καταπίεση και την κακοποίηση της ζωής και το κυρίαρχο ρεύμα έχει τελειώσει.

Το κάλεσμα της συγκυρίας λοιπόν είναι, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα του σώματός μας και του οικοσυστήματος που φιλοξενούμαστε και ζούμε αλλά και τις συνέπειες της τρέχουσας διατροφής μας, να εξελιχθούμε και να ενταχθούμε σε ένα νέο ρεύμα που ήδη διαμορφώνεται και να το κάνουμε κυρίαρχο. Αυτό το νέο ρεύμα της εξέλιξης λέγεται veganism και είναι η γέφυρα που μας ενώνει με την κουλτούρα του σεβασμού της ζωής, τη μόνη που αρμόζει στον πλανήτη της ζωής.

Το κάλεσμα του veganism είναι η μεγάλη προσδοκία και η μεγάλη ελπίδα και γι αυτό σήμερα ακούγεται από όλο και περισσότερες φωνές. Και σύμφωνα με μία από αυτές, αυτήν της οργάνωσης EVOLVE! Campaigns (καμπάνιες ΕΞΕΛΙΞΟΥ!) ο veganism είναι πραγματικά η μόνη ελπίδα για το μέλλον του κόσμου μας. Το γιατί απαντάται όσο πιο απλά γίνεται στο βίντεο τους Γιατί vegan που ακολουθεί.

Μερικές αφίσες από τις καμπάνιες της EVOLVE!

Εδώ μπορείτε να δείτε περισσότερες.

Γίνομαι καταφύγιο

2012-01-03T07:22:00.016+01:00

Πίσω από την λαμπερή βιτρίνα του θαυμαστού, νέου κόσμου μας κυριαρχεί μια άλλη πραγματικότητα, αυτή της ανείπωτης αδικίας για την μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων και σχεδόν για όλα τα μη ανθρώπινα ζώα.

Όλος αυτός ο κόσμος της «ευκολίας» δεν κινείται απλά από το χρήμα όπως συνηθίζεται να λένε. Κινείται από αυτό που αγοράζει αυτό το εξ ορισμού κακό χρήμα. (Κακό γιατί έχει προέλθει από κακόβουλη πηγή (τοκογλύφους), έχει μπει στην αγορά ως χρέος και επιδιώκει την υποδούλωση και την αδικία.)

Το κακόβουλο αυτό χρήμα σε επιφανειακό επίπεδο φαίνεται να αγοράζει αγαθά και υπηρεσίες, στο βαθύτερο όμως επίπεδο αγοράζει την καταπίεση της ζωής, ανθρώπινης και μη ανθρώπινης.

Γιατί η καταπίεση της ζωής είναι η κύρια μορφή «ενέργειας» αυτού του κόσμου όπως τον ξέρουμε τα τελευταία 10 χιλιάδες, από την στιγμή που ο άνθρωπος «εξημέρωσε», υπόταξε δηλαδή τα ζώα. Πράγματι, ότι συνέβη στο διάστημα αυτό και ότι συμβαίνει τώρα γύρω μας έχει κόστος την ζωή, αφού αυτή είναι ο αποδέκτης της καταπίεσης και το γεγονός αυτό είναι η απόλυτη τραγική ειρωνεία αλλά και η ύβρις προς τον πλανήτη της ζωής, ο οποίος έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο κολαστήριο.

Μέσα σε έναν τέτοιο αλλοιωμένο κόσμο δεν είναι παράξενο η ζωή να μην έχει την πραγματική της αξία όπως ορίζεται από το οικοσύστημα το οποίο την δημιουργεί, αλλά να θεωρείται ως κάτι αναλώσιμο και με αξία αποτιμώμενη σε όρους «αγοράς». Έτσι ανάλογα με το σε ποιον ανήκει η ζωή, βάλλεται και με διαφορετικές διαβαθμίσεις καταπίεσης οι οποίες ξεπερνούν κάθε όριο και φτάνουν στο απόλυτο όταν πρόκειται για τις ζωές αυτών που βρίσκονται στο κατώτατο στάδιο της ιεραρχίας του συστήματος της καταπίεσης (οι πλέον εξαθλιωμένοι άνθρωποι και τα μη ανθρώπινα ζώα).

Απόλυτη καταπίεση σημαίνει ότι η ζωή ως ζωή δεν έχει καμία αξία σε αυτό το σύστημα γι αυτό και ξοδεύεται ανελέητα και χωρίς δεύτερη σκέψη: 55 δις αναλώσιμες ζωές ζώων ξοδεύονται κάθε χρόνο για να καλύψουν δήθεν την ανάγκη των ανθρώπων για τροφή και εκατομμύρια επίσης αναλώσιμες ζωές ανθρώπων ξοδεύονται κάθε χρόνο σε οργουελικούς πολέμους, σε εσκεμμένες ασθένειες, σε ελλείψεις τροφής, νερού, υγιεινής, ασφαλών συνθηκών εργασίας και διαβίωσης, κλπ.

Και τώρα, όπως πολύ καλά φαίνεται, η καταπίεση, εισάγοντας όλο και περισσότερη αρνητική ενέργεια σε αυτόν τον κόσμο, επισπεύδει την μετατροπή του σε ένα εντελώς αφόρητο και αφιλόξενο για την ζωή περιβάλλον.

Εικόνα από το Καταφύγιο Ζώων φάρμας Animal Acres

Είναι ζωτικής σημασίας να αντιστρέψουμε αυτήν την παρακμιακή πορεία άμεσα. Χρειαζόμαστε μιαν άλλη «ενέργεια» για να κινήσουμε τον κόσμο μας και η οποία θα υποκαταστήσει την ακατάλληλη και επικίνδυνη ενέργεια της καταπίεσης που τώρα χρησιμοποιούμε.

Αυτή η νέα ενέργεια είναι η δικαιοσύνη η οποία μπορεί να κάνει πάλι τον πλανήτη μας ένα μεγάλο καταφύγιο και μια όαση ζωής, όπου εκεί αυτή θα βρει φροντίδα, σεβασμό, ελευθερία και όπου θα προστατεύεται και θα βιώνεται όπως της αξίζει αντί να απαξιώνεται και να ξοδεύεται όπως τώρα.

Αυτό το μεγάλο καταφύγιο στην πραγματικότητα θα προέλθει από τα δισεκατομμύρια ατομικά καταφύγια που αντιστοιχούν στον καθένα από εμάς. Όλοι μας μπορούμε και υπάρχει τεράστια ανάγκη να γίνουμε καταφύγια για όλους αυτούς που ανυπεράσπιστοι και χωρίς λόγο χάνουν την ζωή τους για να εξυπηρετηθούν διαφορετικοί από τους εξαγγελλόμενους στόχοι. Και είναι συμβολικό και ουσιαστικό να ξεκινήσουμε με αυτούς που χωρίς να το θέλουν και χωρίς να μας το έχουν επιτρέψει, υφίστανται την απόλυτη καταπίεση, ακόμα και από τους πιο καταπιεζόμενους ανθρώπους: τα ζώα

Έτσι, η έννοια του «Γίνομαι καταφύγιο» σημαίνει πρωταρχικά ότι επιθυμώ να ζω χωρίς να συμμετέχω στην εκμετάλλευση των ζώων. Και αυτή η πηγαία επιθυμία για περιεκτική δικαιοσύνη που έρχεται στο προσκήνιο, σημαίνει την αυθόρμητη συνάντηση και ανακάλυψη μέσα μας του σπόρου του veganism, ο οποίος υπήρχε εκεί σε αδρανή κατάσταση, περιμένοντας την ευκαιρία να εκδηλωθεί. Είναι η ξεχωριστή στιγμή όπου σώμα και πνεύμα γίνονται και πάλι ένα, αφού η φυτοφάγος φυσιολογία του σώματός μας βρίσκει επιτέλους το ταίρι της, δηλαδή την αντίστοιχη συνείδηση και σκέψη. Έτσι τερματίζεται η εσωτερική δυσαρμονία και διαμάχη και η συνείδησή μας παύοντας να είναι σε αντιπαλότητα με το σώμα, παύει να είναι σε αντιπαλότητα και με τον κόσμο. Και η πράξη αυτή της συμφιλίωσης της συνείδησης με το vegan σώμα είναι συμβολική της ένωσης και της συμφιλίωσής μας με την ζωή, και αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο τρόπο την έννοια του καταφυγίου.

Το «Γίνομαι καταφύγιο» σημαίνει ακόμα ότι αναδεικνύεται το κοινό χαρακτηριστικό που μας συνδέει όλους, η αισθανόμενη ζωή, και ότι αυτή η αξία αποκαθίσταται και επιβεβαιώνεται. Και καταρρέει για πάντα η πλάνη ότι η προσωπική ευημερία, ακμή και ευεξία μπορεί να περνάει από την καταπίεση της ζωής των άλλων, οι οποίοι τεχνητά αποδυναμωμένοι και στερημένοι κάθε δυνατότητας να αμυνθούν, συντρίβονται με βρώμικο, δόλιο και χυδαίο τρόπο. Η κατάρρευση μιας τέτοιας ματαιότητας αποκαλύπτει την πραγματική φύση του κυρίαρχου ρεύματος που μας κατηύθυνε μέχρι τώρα και μας ήθελε εχθρούς της ζωής αλλά συνάμα γεμάτους με την αυταπάτη ότι κάνουμε το καλό, όπως πχ το να συμμετέχουμε στην εκμετάλλευσή των ζώων τρώγοντάς τα, αλλά παρόλα αυτά να πιστεύουμε ότι είμαστε φιλόζωοι, ή το να μετέχουμε σε έναν άκριτο καταναλωτισμό και να νομίζουμε ότι είμαστε οικολόγοι, και πολλές ακόμη περιπτώσεις γνωστικής δυσαρμονίας*.

Με το «Γίνομαι καταφύγιο» δείχνουμε ξεκάθαρα ότι οι καλές προθέσεις βρίσκουν τελικά διέξοδο σε θετικές πράξεις, με τον πιο άμεσο και χειροπιαστό αντίκτυπο να σώζουμε μόνο από την διατροφή μας 95 ζωές ζώων κάθε χρόνο. Με τον vegan τρόπο ζωής δεν προσφέρουμε μόνο καταφύγιο σε αυτές τις 95 ζωές, αλλά πάνω απ’ όλα προσφέρουμε την ηθική διαβεβαίωση ότι αυτές μετράνε και δείχνουμε ξανά ότι η ζωή έχει αξία, κόντρα στο σύστημα της καταπίεσης και στο κυρίαρχο ρεύμα του που την εκμηδενίζει. Και επιπλέον ξεσκεπάζουμε την εξαπάτηση αυτού του συστήματος, που ενώ είναι ολοφάνερα αδιάφορο για την υγεία μας και την ζωή μας, με δόλο προσπαθεί να μας πείσει ότι η καταπιεσμένη, διαμελισμένη ζωή είναι «τροφή» μας. Ή ότι για την κάλυψη των αναγκών μας, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, έτσι ώστε να μας εξαπατήσει να στηρίζουμε και να κρατάμε γερά στη θέση της την καταπίεση.

Έτσι το «Γίνομαι καταφύγιο» αποκτά την διάσταση της ανάδειξης της αλήθειας ότι οι λύσεις υπάρχουν όταν δούμε τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της περιεκτικής δικαιοσύνης. Και τότε κανένας σκοπός δεν δίνει το ελεύθερο για ανήθικες, άδικες πράξεις που επειδή γίνονται τα τελευταία 10 χιλιάδες χρόνια, θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένες, «φυσιολογικές» και εκτός κριτικής.

Γιατί το «Γίνομαι καταφύγιο» είναι τελικά η αλήθεια ότι κανένας δεν χρειάζεται να υποφέρει, και μόνο όταν κανένας δεν υποφέρει, τότε όλοι μπορούν πραγματικά να ευημερούν.

Βίντεο από το Καταφύγιο Ζώων φάρμας Animal Acres.org

Πέρυσι το Καταφύγιο Ζώων φάρμας Animal Acres έσωσε πάνω από 400 ζώα από μέρη κακοποίησης

Τα ζώα που σώζονται, προέρχονται από:

- βιομηχανικές φάρμες

- οικιακούς σφαγείς (όσους έχουν ζώα στο σπίτι με σκοπό να τα σφάξουν)

- ζωέμπορους

- ειδικούς ζωολογικούς κήπους με ζώα φάρμας (όπου τα παιδιά χαϊδεύουν και ταΐζουν τα ζώα)

- και τα πεταμένα από την βιομηχανία ζώα

Τα διασωθέντα ζώα φάρμας έρχονται στο Καταφύγιο Animal Acres και τους δίνεται:

- ιατρική περίθαλψη

- υγιεινή τροφή

- χώρος να κινηθούν

- ένα ασφαλές σπίτι

- φιλία

- και ένα όνομα

....................

* Η Γνωστική Δυσαρμονία (Cognitive Dissonance) είναι ένα δυσάρεστο αίσθημα που προκαλείται από την υποστήριξη δύο αντιφατικών ιδεών ταυτόχρονα. Οι επίμαχες «ιδέες» ή «γνωστικές διεργασίες» μπορεί να περιλαμβάνουν στάσεις και πεποιθήσεις, καθώς επίσης και την επίγνωση της συμπεριφοράς του ατόμου. Η θεωρία της γνωστικής δυσαρμονίας υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι έχουν μια κινητήρια παρόρμηση να μειώσουν την δυσαρμονία είτε με το να αλλάζουν την νοοτροπία τους, τις πεποιθήσεις τους, και τις συμπεριφορές τους, είτε με το να αιτιολογούν ή να εξορθολογίζουν αυτές τις στάσεις, τις πεποιθήσεις, και τις συμπεριφορές.

Η δυσαρμονία τυπικά συμβαίνει, όταν ένα άτομο αντιλαμβάνεται μια λογική ανακολουθία μεταξύ των αντιλήψεών του/της. Αυτό συμβαίνει όταν μια ιδέα υποδηλώνει το αντίθετο της άλλης. Για παράδειγμα, μια πίστη στα δικαιώματα των ζώων θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως ασυμβίβαστη με την κατανάλωση κρέατος ή την ένδυση με γούνα. Η επισήμανση την αντίφασης θα οδηγούσε σε δυσαρμονία, η οποία θα μπορούσε να βιωθεί ως άγχος, ενοχή, ντροπή, οργή, αμηχανία, στρες, και άλλες αρνητικές συναισθηματικές καταστάσεις. Όταν οι ιδέες των ανθρώπων είναι συνεπείς μεταξύ τους, τότε είναι σε κατάσταση αρμονίας / εναρμόνισης.

Μια ισχυρή αιτία δυσαρμονίας είναι μια ιδέα σε σύγκρουση με θεμελιώδη στοιχεία της αντίληψης του εαυτού μας, όπως πχ «Είμαι καλός άνθρωπος» ή «Πήρα τη σωστή απόφαση». Το άγχος που προέρχεται από την πιθανότητα να έχει κανείς προβεί σε μια κακή απόφαση μπορεί να οδηγήσει σε εξορθολογισμό, δηλαδή στην τάση να δημιουργήσει επιπλέον λόγους ή αιτιολογήσεις για να υποστηρίξει τις επιλογές του/της. Ένα άτομο που μόλις ξόδεψε πάρα πολλά χρήματα για ένα νέο αυτοκίνητο θα μπορούσε να αποφασίσει ότι το νέο όχημα είναι πολύ λιγότερο πιθανό να χαλάσει από το παλιό αυτοκίνητο του/της. Αυτή η πεποίθηση μπορεί ή δεν μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά θα μειώσει πιθανόν τη δυσαρμονία και θα κάνει το άτομο να αισθανθεί καλύτερα. Η δυσαρμονία μπορεί επίσης να οδηγήσει και σε μεροληψία όσον αφορά την επιβεβαίωση κάποιου πράγματος, σε άρνηση των αποδεικτικών στοιχείων που διαψεύδουν (ή δεν επιβεβαιώνουν) κάτι, καθώς και σε άλλους μηχανισμούς άμυνας του εγώ.

Vegan Ημερολόγιο 2012

2011-12-20T07:02:00.005+01:00

Εάν κάτι λείπει τόσο πολύ από τον σημερινό κόσμο, αυτό δεν είναι άλλο από την βασική αξία της δικαιοσύνης, η οποία στην εποχή που ζούμε έχει γίνει είδος υπό διωγμό και εξαφάνιση.

Γι αυτό και το Vegan Ημερολόγιο 2012 εστιάζει φέτος σε αυτό που είναι τελικά ο veganism, δηλαδή η περιεκτική δικαιοσύνη για όλα τα αισθανόμενα πλάσματα.

Έτσι σε κάθε μήνα του ερχόμενου έτους παρουσιάζονται αποσπάσματα από τα βιβλία εκλεκτών συγγραφέων μέσα από τα οποία αναδύεται μια έκκληση ζωτικής σημασίας για τις μελλοντικές εξελίξεις.

Είναι η έκκληση για περιεκτική δικαιοσύνη και για την μεταφορά της στο επίκεντρο της ζωής μας!

Κατεβάστε Δωρεάν το Vegan Ημερολόγιο 2012

Αφού εκτυπώσουμε, τρυπάμε τα φύλλα με μηχανή βιβλιοδεσίας, και περνάμε πλαστικό σπιράλ ή απλά τρυπάμε τα φύλλα στο κέντρο και τα δένουμε με σπάγκο τον οποίο κρεμάμε σε συνδετήρα για να μπορούμε να αλλάζουμε τους μήνες.

Το ημερολόγιο είναι έτοιμο να το κρεμάσoυμε ή να το δωρίσουμε!

Η δυναμική της δίκαιης τροφής

2011-12-13T06:27:00.018+01:00

Μέσα σε ένα κόσμο ο οποίος κάθε μέρα που περνάει κατρακυλάει σε όλο και περισσότερη καταπίεση και αδικία, η δυναμική της δίκαιης τροφής υπόσχεται μια εκ βάθρων μεταμόρφωση της εικόνας και του τρόπου λειτουργίας αυτού του κόσμου. Η αναζήτηση και η εφαρμογή της δικαιοσύνης στην πιο θεμελιώδη πτυχή της ζωής, την τροφή, μπορούν να αποκαταστήσουν και πάλι την αξία της δικαιοσύνης στην κοινωνία και στο οικοσύστημα.

Το ανθρώπινο ον ως φυσιολογία αλλά και ως συνείδηση ποτέ στην μέχρι τώρα πορεία του δεν βρέθηκε σε τόση αποσύνδεση και απομάκρυνση με το οικοσύστημα που το δημιούργησε, του παρείχε τροφή, αλλά το σημαντικότερο, του παρείχε (μέσα από τους φυσικούς του νόμους) την φιλοσοφία να υπάρχει και να επιβιώνει μέσα σε αυτό με δικαιοσύνη και αειφορία.

Η επάνω φωτογραφία είναι από το καταφύγιο ζώων φάρμας Woodstock Sanctuary

Η περίοδος μετά τον 2^ο ΠΠ σημαδεύτηκε από την έντονη και σχεδόν τώρα πια ολοκληρωτική διείσδυση και άλωση του χώρου της τροφής από το σύστημα της καταπίεσης (ΣτΚ). Οι έξι δεκαετίες σφιχτού εναγκαλισμού του με τον χώρο της τροφής αλλοίωσαν πλήρως τόσο την έννοια της τροφής όσο και τις αρχές που θα πρέπει να την διέπουν.

Η πιο βασική πράξη αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με τον κόσμο γύρω του, η πράξη που εξ ορισμού θα έπρεπε να μας ενώνει και να μας κάνει ένα με το οικοσύστημα, μεταλλάχτηκε από το ΣτΚ σε μια κατάσταση όπου το ανθρώπινο είδος στέκεται ενάντια στην Φύση ως δυνάστης και καταστροφέας της και ως μανιώδης εχθρός της ζωής.

Η συνεχής απομάκρυνση της έννοιας της τροφής από αυτό που πραγματικά είναι τροφή*, αλλά το πλέον τραγικό, η πλήρης αποσύνδεση και το χάσμα με την υπόλοιπη αισθανόμενη ζωή του πλανήτη, πάνε χέρι με χέρι με την ολοένα και περισσότερη βία και αδικία που το ΣτΚ εισάγει στο οικοσύστημα και στην κοινωνία με το πρόσχημα της κάλυψης της ανάγκης της τροφής.

Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε φαίνεται ο ρόλος και η δύναμη του ζητήματος της τροφής να καθορίζει το είδος του κόσμου που ζούμε.

Ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία, η τροφή έχει όσο ποτέ άλλοτε καταλήξει να είναι το κομβικό σημείο τριβής και αντιπαλότητας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα και το οικοσύστημα αντί να έχει εξελιχθεί στο πεδίο του σεβασμού και της συνύπαρξης μαζί τους.

Διατροφικό δόγμα

Eκ των υστέρων βλέπουμε ότι από το τέλος του 2^ου ΠΠ και μετά κυριάρχησε ένα διατροφικό δόγμα το οποίο βασίστηκε στον κορεσμό της κοινωνίας με το «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων.

Το συγκεκριμένο δόγμα θέλει τον χώρο και το ζήτημα της τροφής υπό τον έλεγχο του ΣτΚ και την μετατροπή του σε όπλο ενάντια στους καταπιεζόμενους και μάλιστα επίσημα διακηρυγμένο από τον Henry Kissinger το 1970: «Έλεγξε το πετρέλαιο και ελέγχεις τα κράτη. Έλεγξε την τροφή και ελέγχεις τους ανθρώπους.»

Ως προσφορότερο μέσον ελέγχου κρίθηκε η μετατροπή της εκμετάλλευσης των ζώων σε βιομηχανία. Βάση αυτού του δόγματος, τα ζώα εμπλέκονται σε ένα νέου τύπου ολοκληρωτικό καθεστώς (το οποίο διαφέρει συντριπτικά από την έως τότε κατάσταση υποδούλωσής τους) και χρησιμοποιούνται ως ο πόρος και το μέσον για να επιτευχθεί η εκστρατεία επηρεασμού και ελέγχου και των αντίστοιχα καταπιεζομένων ανθρώπων. Με άλλα λόγια, για να επιτευχθεί η ιδεολογική ενίσχυση της καταπίεσης η οποία είναι και η «αρχή λειτουργίας» του ΣτΚ.

Η καταπίεση των ζώων γίνεται ο πυλώνας του ΣτΚ και η ιερή αγελάδα του που κανένας δεν επιτρέπεται να θίξει. Με το να περιπλέκεται σκόπιμα με την βασική ανάγκη της διατροφής και με το να συγκαλύπτεται ως η κάλυψη αυτής της ανάγκης, επιτυγχάνει τον πραγματικό σκοπό και λόγο ύπαρξής της: να περνά στην συλλογική συνείδηση όλα τα απαραίτητα συνειδητά και υποσυνείδητα μηνύματα ώστε να εξοικειώνει την κοινωνία με κάθε καταπιεστική συμπεριφορά που επιβάλλει το ΣτΚ προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει.

Έτσι ο χώρος της διατροφής μετατρέπεται στο καίριο και βασικό πεδίο όπου εξελίσσεται συγκαλυμμένη η πιο κρίσιμη ιδεολογική διαμάχη της εποχής μας, στην οποία μάχονται για επικράτηση δυο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις:

Από την μια, η κυρίαρχη άποψη του ΣτΚ η οποία θέλει την τροφή μας να είναι προϊόν καταπίεσης και να αποκτιέται μέσω πρακτικών που εισάγουν την αδικία στο οικοσύστημα και στην κοινωνία.

Από την άλλη, η θέση του veganism, η οποία απορρίπτει την καταπίεση ως μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού προτάγματος για περιεκτική δικαιοσύνη.

Η έκβαση αυτής της ιδεολογικής διαμάχης θα είναι καθοριστική, αφού όποια αντίληψη επικρατήσει στην διατροφή, μπορεί να κυριαρχήσει στην κοινωνία:

εάν στην διατροφή μας κυριαρχήσει η καταπίεση (όπως ακριβώς τώρα με την πλήρη άλωσή της από το ΣτΚ), τότε και η ανθρώπινη κοινωνία κατακλύζεται από καταπίεση. Αντίθετα εάν στην διατροφή μας κυριαρχήσει η δικαιοσύνη, αυτή τότε διαχέεται συνολικά προς κάθε κατεύθυνση και μεταβάλλει θετικά και συνολικά τον τρόπο οργάνωσης της ζωής μας.

Ο χώρος της τροφής έχει επιλεγεί λόγω της ιδιαιτερότητάς της, αφενός ως βασική βιολογική ανάγκη και αφετέρου επειδή σχετίζεται στενά και επηρεάζει όλες τις άλλες πτυχές της ζωής μας. Επιπλέον έχει να κάνει με τον Δούρειο Ίππο της απόλαυσης και της γεύσης, και έτσι προσφέρεται για συνολικό έλεγχο των ανθρώπων:

- στο ιδεολογικό και ηθικό επίπεδο (μπορεί να διαμορφώνει τις θεμελιώδεις πεποιθήσεις και αξίες μας)

- στο πνευματικό επίπεδο (μπορεί να δημιουργεί σύγχυση και την απαραίτητη μείωση της νοημοσύνης η οποία υποβαθμίζει τα ζώα από αισθανόμενα όντα σε αντικείμενα και «τροφή»)

- στο ψυχολογικό επίπεδο (μπορεί να οδηγεί σε αποσύνδεση, αδιαφορία, απάθεια, και μεταλλαγμένη συνείδηση η οποία διακατέχεται από ψυχρότητα, απονιά, απανθρωπιά, και αποστασιοποίηση από τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση, ώστε να μένουμε διχασμένοι και απαθείς μπροστά στο δράμα και στην αδικία)

- στο κοινωνικό επίπεδο (μπορεί να προωθεί την ομογενοποίηση των συμπεριφορών: πχ την μαζική άρνηση της αισθανόμενης ζωής και την επακόλουθη διατροφή με ζωικά «προϊόντα»

- στο σωματικό επίπεδο (μπορεί να οδηγεί σε ασθένεια ή υγεία)

- στο επίπεδο της ποιότητας ζωής μας (μπορεί να οδηγεί στην οικολογική καταστροφή ή σε ακμή και ευημερία του οικοσυστήματος.

- στο επίπεδο των εθνών (μπορεί να οδηγεί σε πολιτικές εξάρτησης και σε συγκρούσεις για την εξασφάλιση πόρων -όπως νερό ή πετρέλαιο- ή σε ειρηνική συνύπαρξη)

Μέσω της παρέμβασης του ΣτΚ, η πράξη της τροφής αποσυνδέεται από αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια πολιτική πράξη, αφού συμβαίνει σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιβάλλον και μπορεί:

- να στηρίζει ή να αποδοκιμάζει συγκεκριμένες πολιτικές

- να δημιουργεί ή να αποτρέπει συγκεκριμένες συνέπειες σε άλλους ανθρώπους, στα ζώα και στο περιβάλλον

- να μας συνδέει με πολύ βασικούς νόμους του οικοσυστήματος

- να οδηγεί τελικά τον κόσμο προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση (καταπίεση ή δικαιοσύνη αντίστοιχα)

Η τροφή παρουσιάζεται από το ΣτΚ ως κάτι ουδέτερο, απολιτικό και αθώο που έχει να κάνει με το προσωπικό γούστο και την «ελευθερία επιλογής» μέσα στην «ελεύθερη αγορά» του.

Έτσι συγκαλύπτεται η καταπίεση που υπάρχει μέσα της και αναγορεύεται σε χώρο υπεράνω κριτικής όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Με τον τρόπο αυτό παρακάμπτονται οι αξίες που θα έπρεπε να καθοδηγούν την διατροφή μας και τελικά οι μόνοι κανόνες που την διέπουν είναι αυτοί του ΣτΚ ώστε να μπορεί δικαιολογηθεί κάθε αδικοπραγία στο όνομά της.

Πέρα από την «διατροφή» του ΣτΚ

Η τρέχουσα, κυρίαρχη, επιβεβλημένη διατροφή η οποία έχει επικρατήσει λόγω συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών του ΣτΚ (επιδοτήσεις, οργανωμένη γιγάντωση πολυεθνικών, στημένες «έρευνες», πληρωμένοι «ειδικοί», διαφήμιση, κλπ), θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί ως η πιο τέλεια ψυχολογική επιχείρηση (psy op) όπου οι πραγματικοί στόχοι είναι άλλοι από αυτούς που εκ πρώτης ματιάς φαίνονται.

Όπως αναλύθηκε παραπάνω, το κεντρικό χαρακτηριστικό αυτής της επιχείρησης, δηλαδή η καταπίεση των ζώων, δεν υπάρχει τυχαία αλλά είναι πολιτική επιλογή και ο τρόπος που το ΣτΚ έχει επιλέξει για να προβάλλει, να προωθεί και να εντυπώνει στην συνείδηση των ανθρώπων την καταπίεση και για να δικαιολογεί γενικά την εκμετάλλευση και την αδικία που επιβάλλει προς κάθε κατεύθυνση.

Και αυτός είναι ο κυρίαρχος λόγος που η καταπίεση των ζώων βρίσκεται στην διατροφή μας, στην ένδυσή μας, στην διασκέδασή μας, στην επιστήμη μας και σε κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας. Γι αυτό τα «προϊόντα» της εκμετάλλευσης των σωμάτων των ζώων βρίσκονται παντού!

Όμως η δίκαιη διατροφή έχει την δυναμική να οδηγήσει σε μια απελευθερωτική απλότητα, η οποία αυτόματα καθιστά περιττή την βασική δομή της καταπίεσης (η οποία υπάρχει ως αποτέλεσμα του διατροφικού δόγματος) και εν συνεχεία ως ντόμινο μπορεί να παρασύρει και όλα τα εναπομείναντα κατάλοιπά της.

Ο προσδιορισμός δίκαιη μπροστά από την τροφή μπορεί να κάνει την διαφορά και να απλουστεύσει την τρέχουσα παρασιτική πολυπλοκότητα, η οποία υπάρχει ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της καταπίεσης προς κάθε αποδέκτη που αυτή είναι δυνατό να στραφεί: προς τα υποδουλωμένα (τα τελευταία 10 χιλιάδες χρόνια) στον άνθρωπο ζώα, προς τις σκόπιμα και τεχνητά αποδυναμωμένες ομάδες ανθρώπων, προς το συνολικό οικοσύστημα της Γης.

Έτσι ενώ το διατροφικό δόγμα θέλει την αποσύνδεση της τροφής από τις συνέπειές της και τον κορεσμό της κοινωνίας με το «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων, η δίκαιη διατροφή μας φέρνει αντιμέτωπους με τις συνέπειες της τροφής μας, τις οποίες ως υπεύθυνα μέλη ενός ευρύτερου και αλληλένδετου ιστού της ζωής είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε υπόψη.

Δεν χρειάζεται εμείς οι άνθρωποι να συμφωνήσουμε μονομιάς σε όλα. Απλά χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε την τροφή μας στην βάση της δικαιοσύνης, να δούμε ποιος και τι κρύβεται στον χώρο της τροφής, και ποιος είναι ο ρόλος του κάθε εμπλεκόμενου σε αυτήν.

Τότε γίνεται φανερό ότι η ανθρωπότητα έχει μηδενική απαίτηση για την άδικη, γεμάτη καταπίεση και αλλοιωμένη «τροφή» του ΣτΚ και τεράστια απαίτηση για δίκαιη, παραγόμενη με βάση τις αξίες τροφή.

Η δυναμική μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστια: μπορεί σαν ένα κύμα να «σαρώσει» το οικοδόμημα της αδικίας και να το εξαφανίσει από προσώπου γης. Γιατί αυτό το οικοδόμημα ουσιαστικά είναι ένα σχήμα εμφυτευμένο στο μυαλό, ένα κάστρο στην άμμο της συνείδησης, προστατευόμενο από διάφορους κυματοθραύστες επίσης φτιαγμένους από άμμο που δεν είναι άλλοι από τους διάφορους μύθους.

Όλο αυτό το σκηνικό δεν μπορεί να αντισταθεί για πολύ στο κύμα που φουσκώνει στα ανοιχτά και μαζεύει δύναμη καθοδόν προς τη ακτή. Το κύμα αυτό είναι η αλήθεια και η συνειδητοποίηση των γεγονότων:

- Τι επιβάλλουμε σε άλλα αισθανόμενα όντα, σε άλλους ανθρώπους και στο οικοσύστημα και γιατί τα επιβάλλουμε;

- Πως επιτρέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Γιατί έχουμε εφυσηχαστεί όλο αυτό το διάστημα; Πως αποχαυνωθήκαμε και βρεθήκαμε σε τέτοια σύγχυση ώστε να μην βλέπουμε τις συνέπειες της διατροφής που μας επιβλήθηκε;

- Γιατί έχουμε συνταχθεί με την αδικία και με την κουλτούρα του θανάτου και όχι με τις αξίες και την κουλτούρα της ζωής;

- Ποιος ο λόγος να συμμετέχουμε σε ένα τέτοιο σύστημα;

- Και ποιος σε τελική ανάλυση ωφελείται, ποιος και τι επιβραβεύεται και ποιος ζημιώνεται από μια τέτοια διατροφή;

Όλα τα παραπάνω μας οδηγούν τελικά στην επίγνωση ότι η καταπίεση των ζώων και η αντίστοιχη και σχετιζόμενη με αυτήν καταπίεση και των ανθρώπων είναι η ρίζα του κακού και έτσι από δύναμη και όπλο του ΣτΚ μπορεί να γίνει η Αχίλλειος πτέρνα του, αφού αυτό το μόνο πράγμα που τρέμει είναι η ιδεολογική καταδίκη και η αποκήρυξη της καταπίεσης η οποία ισοδυναμεί με την κατάρρευσή του.

Η απελευθέρωση από την αντίληψη της καταπίεσης (όσων λόγω των υπάρχοντος πλαισίου μπορούμε να καταπιέσουμε) απλοποιεί αλλά ταυτόχρονα αναβαθμίζει αισθητικά το τοπίο της σκέψης μας και της συνείδησής μας: καταργεί όλα τα εμφυτευμένα, περιττά, αρνητικά συναισθήματα, σκέψεις, και αντιλήψεις που δικαιολογούσαν την καταπίεση (και την μετακύλησή της σε άλλους) και στην θέση τους φέρνει τις αξίες του δικαίου, της ελευθερίας και του σεβασμού των αισθανόμενων όντων.

Επίσης αναβαθμίζει αισθητικά και το τοπίο της ζωής μας: ο πλανήτης καθαρίζει από το σκηνικό της τυραννίας και όλες αυτές τις εγκαταστάσεις και τις εικόνες του αίσχους, οι οποίες περνούν οριστικά εκεί που πάντα ανήκαν, δηλαδή στα σκουπίδια της ιστορίας.

Η ίδια η ιστορία της ανθρωπότητας μας δείχνει ότι ανέκαθεν έχει υπάρξει εναλλακτική στην καταπίεση. Μόνο που τώρα η τρέχουσα συγκυρία μας δείχνει ολοφάνερα ότι ο τρόπος για να το κάνουμε αυτό δεν είναι ο διχαστικός, ανθρωποκεντρικός τρόπος του παρελθόντος αλλά η ολοκληρωμένη προσέγγιση περιεκτικής δικαιοσύνης του veganism.

……………….

* Έχουμε πλέον φτάσει στο σημείο όπου χρειάζεται να κάνουμε την διάκριση μεταξύ τροφής και μη-τροφής.

Αυτό που αντικειμενικά είναι τροφή για τον άνθρωπο καλύπτει συγκεκριμένα κριτήρια:

- της φυσιολογίας (μόνο φυτική τροφή)

- της δικαιοσύνης (όλη η διαδικασία από την παραγωγή έως την διανομή γίνεται χωρίς αδικία και καταπίεση)

- της παραγωγής χωρίς αντίκτυπο για το οικοσύστημα – αειφορία (veganic βιολογική καλλιέργεια)

Μόνο με την ικανοποίηση των παραπάνω κριτηρίων μπορεί κάτι να θεωρείται τροφή ενώ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση είναι απλά ένα υποκατάστατο και ένα ξένο υλικό - δέλεαρ που λειτουργεί ως εξαπάτηση και ως Δούρειος ίππος για την εξυπηρέτηση άλλων σχεδίων.

Επομένως άλλο πράγμα αυτό που αντικειμενικά είναι τροφή και άλλο πράγμα αυτό που εκπαιδευόμαστε από το ΣτΚ να θεωρούμε τροφή. Αυτό σημαίνει ότι η πλειοψηφία όσων μας σερβίρονται ως τροφή πολύ απλά είναι μη-τροφή.

Με βάση αυτή την διάκριση, σήμερα στην Γη παράγεται ελάχιστη πραγματική τροφή, και από την άλλη υπάρχει ο τεράστιος, κυρίαρχος μηχανισμός που ενώ δραστηριοποιείται στον χώρο της τροφής, παράγει τελικά μη-τροφή, και βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία συγκάλυψης αυτής της πραγματικότητας.

Ένα απτό παράδειγμα συγκάλυψης της μη-τροφής είναι και η απομάκρυνση από την φυσική γεύση και η κυριαρχία της ψευδογεύσης μέσω χημικών και τοξικών διαδικασιών και πρόσθετων.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ: ΠΕΡΙ ΣΑΡΚΟΦΑΓΙΑΣ ΛΟΓΟΣ Α'

2011-12-02T06:10:00.003+01:00

Οι δύο λόγοι περί σαρκοφαγίας του Πλουτάρχου, οι οποίοι συμπεριλαμβάνονται στο μακροσκελές έργο του «Τα Ηθικά» ανήκουν θα λέγαμε στην πρώιμη παράδοση υπεράσπισης των ζώων η οποία ξεκίνησε, στον δυτικό τουλάχιστον κόσμο, από τον Πυθαγόρα.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η δύναμη της διαίσθησης του Πλούταρχου στο να παραθέτει πράγματα τα οποία σήμερα έχουν αποδειχτεί από την εξέλιξη της επιστήμης. Επίσης εντυπωσιάζουν και οι ίδιοι οι λόγοι με τις επισημάνσεις και τα επιχειρήματά τους.

Το απόλυτα θλιβερό όμως είναι ότι ενώ αυτοί οι λόγοι θα έπρεπε να διαβάζονταν σήμερα από φιλολογικό και μόνο ενδιαφέρον από μια πραγματικά πολιτισμένη ανθρωπότητα που θα είχε προ πολλού καταλάβει το λάθος της και θα είχε κάνει το χρέος της προς τα ζώα, αντίθετα διαβάζονται σε ένα περιβάλλον πρωτοφανούς για τα χρονικά του πλανήτη συστηματοποιημένης βαρβαρότητας και καταπίεσης των ζώων. Γιατί τότε ο Πλούταρχος αναφερόταν σε κάτι που ήταν μια περιορισμένη πρακτική και όχι σε κάτι που είναι γενικευμένο και στο επίκεντρο του καταναλωτισμού όπως σήμερα.

Οι λόγοι αντιμάχονται την στενοκεφαλιά και τις μεροληπτικές αντιλήψεις μιας ιδιάζουζας και ανώμαλης πρακτικής που υποβιβάζει τα ζώα από αισθανόμενα πλάσματα σε τροφή. Όμως παρά τις επικλήσεις στη λογική, παρά τα επιχειρήματα και τα πειστήρια ενός αδικαιολόγητου εγκλήματος, η ανθρωπότητα έκλινε τελικά εκεί που την οδήγησαν τα αλληλοδιαδεχόμενα συστήματα της καταπίεσης (ΣτΚ): στην χωρίς δεύτερη σκέψη, ολοκληρωτική καταπίεση των ζώων.

Και όπως είπε ο Πλούταρχος «αυτό το είδος γεύματος είναι στ’ αλήθεια δυσοίωνο» αφού ουσιαστικά δεν πρόκειται περί διατροφής αλλά διαταραχής και μανίας καταδίωξης η οποία προοιωνίζει μεγάλα κακά.

Ακολουθούν κάποια σημαντικά σημεία από τον πρώτο λόγο:

1 – Αρχικά ο Πλούταρχος αναρωτιέται τι προκάλεσε την αλλαγή της αντίληψης και της νοοτροπίας των ανθρώπων: πως δηλαδή μπόρεσαν να δουν ως τροφή τα τραύματα, τις πληγές, τα πτώματα και τον θάνατο και να περάσουν σε αφύσικες και αντικοινωνικές ηδονές.

2 – Οι συνθήκες: εξηγεί την ανάγκη των πρωτόγονων (λόγω δυσμενών συνθηκών) και την μη ανάγκη των συγχρόνων του και «την δυνατότητα να καλοπερνάτε χωρίς να λερώνετε τα χέρια σας με αίμα». Εντυπωσιακή είναι η επισήμανση του Πλούταρχου για την αφθονία της φυτικής τροφής που από τότε έκανε περιττή την σαρκοφαγία. Και αν τότε μιλούσε για αφθονία, τότε σήμερα θα πρέπει να μιλάμε για απέραντο πλούτο που κάνει ολότελα περιττή την κατανάλωση ζωικών.

3 – Η σαρκοφαγία ως ύβρις: η πράξη του φόνου που προηγείται της σαρκοφαγίας δεν γίνεται λόγω αυτοάμυνας απέναντι σε σαρκοφάγα ζώα, αλλά προς άκακα φυτοφάγα ζώα. Και δυστυχώς όπως και τότε έτσι και σήμερα εξακολουθούμε να «θεωρούμε τις κραυγές τους άναρθρους ήχους και όχι παρακλήσεις, δεήσεις και επικλήσεις για δικαιοσύνη».

4 – Η ολιγωρία κάποιων ευαίσθητων ανθρώπων: «Αν και παραιτούνται από αυτά τώρα που είναι νεκρά, δεν συνηγόρησαν υπέρ τους όταν ήταν ζωντανά».

5 – Η φυσιολογία του ανθρώπου και πως ενεργούν τα πραγματικά σαρκοφάγα: η σαρκοφαγία είναι «ενάντια στη φύση», εξού και η αλλοίωση της νεκρής σάρκας ... «σαν να βαλσαμώνουμε πράγματι νεκρό για ταφή, ... ώστε το γευστικό όργανο να εξαπατηθεί και να δεχτεί ό,τι του είναι ξένο».

6 – Τα συμπτώματα της σαρκοφαγίας: «προκαλεί φοβερό βάρος και νοσηρές μορφές δυσπεψίας», αφού δεν είναι διατροφή αλλά πάθηση και παθολογική κατάσταση με συμπτώματα για το σώμα και το μυαλό. Εδώ η διαίσθηση του Πλούταρχου για το άπεπτο της σάρκας επαληθεύεται από τις σύγχρονες έρευνες που δείχνουν ότι η ζωική πρωτεΐνη σαπίζει μέσα στο μακρύ εντερικό σύστημα του ανθρώπου.

7 – Η δυσμενής επίπτωση της σαρκοφαγίας στο πνεύμα: «Η σαρκοφαγία δεν είναι μόνον για τα σώματα παρά φύση, αλλά μας κάνει πνευματικά τραχείς και χυδαίους λόγω του κορεσμού και της κατάχρησης... Η σάρκα αλλοιώνει το πνεύμα, θολώνει και παραμορφώνει την άποψη για τα πράγματα γιατί την περνάει από τον παραμορφωτικό φακό της βίας και της αδικίας».

8 – Η ασύμβατη με το σώμα διατροφή και η ζημιά που προκαλεί: «Έτσι επομένως και μέσα από σώμα ταραγμένο, παραφορτωμένο και βαρύ από τροφές αταίριαστες η λάμψη και το φέγγος της ψυχής ρέουν από αυτό θολά και συγχυσμένα, ανώμαλα και ασταθή, εφόσον η ψυχή δε διαθέτει φως και ένταση για να εισχωρήσει στα λεπτά και αδιόρατα σημεία της πραγματικότητας».

9 – Η αλληλοσύνδεση μιας συμπεριφοράς αδικίας προς τα ζώα με μιαν αντίστοιχη προς τον άνθρωπο: «Μα και πέρα από αυτά, δεν θεωρείς πως ο εθισμός στην αγάπη για τα άλλα πλάσματα είναι θαυμάσιο πράγμα; Ποιος θα μπορούσε να αδικήσει άνθρωπο, αν αντιμετωπίζει με τόση πραότητα και αγάπη πλάσματα ξένα και όχι συγγενικά;»

10 – Τέλος η εξήγησή του για την πρακτική της σαρκοφαγίας: «... υπάρχει το άλογο στοιχείο μέσα μας, το στοιχείο της αταξίας και της βίας». Επίσης η επισήμανση της δύναμης που έχει η συνήθεια ακόμη και μπροστά στον κίνδυνο και το γεγονός ότι αντιδρούμε σε ότι είναι ενάντιο στην όποια εφήμερη ανθρώπινη παράδοση και συνήθεια αλλά όχι σε ότι είναι ενάντια στη φύση. Γι αυτό και λεει ρητά ότι: «όποιος βασανίζει πλάσμα που ζει δεν είναι καλύτερος από εκείνον που αφαιρεί τη ζωή και σκοτώνει».

Αντισταθείτε στο «... λίγες κοτούλες και μια κατσίκα»

2011-11-24T07:17:00.009+01:00

Οι πραγματικές συνέπειες του ψευδοχρέους και της ψευδοκρίσης στρέφουν πολλούς στη λύση του χωριού και της αυτόνομης διαβίωσης, όσο αυτή είναι ακόμα εφικτή και αποδεκτή από το σύστημα της καταπίεσης (ΣτΚ).

Η αποσύνδεση από το σύστημα, μέσω της αυτάρκους επιβίωσης, είναι σε αυτή τη φάση μια πολύ ελπιδοφόρα μορφή μόνιμης αντίδρασης, η οποία σε συνδυασμό με άλλες θετικές ιδέες και μορφές μόνιμης αντίδρασης (όπως ο veganism, η αχρήματη ή με τοπικό νόμισμα οικονομία, κλπ) μπορούν να διαμορφώσουν το εναλλακτικό και δίκαιο πρότυπο προς το οποίο θα εμπνευστεί να στραφεί η κοινωνία.

Εικόνα από το καταφύγιο ζώων φάρμας Leilani Farm Sanctuary

Όμως όλη αυτή η θετική δυναμική εξανεμίζεται όταν συνδυάζεται με το κλισέ «θα έχω λίγες κοτούλες και μια κατσίκα».

Η κατοχή ζώων, η οποία έχει κακώς συνδεθεί με επιβίωση και αυτάρκεια δεν είναι τίποτε απ΄ τα δύο, παρά μετακύλιση της καταπίεσης σε άλλους. Είναι το κατάλοιπο 10 χιλιάδων χρόνων αδικίας ενάντια στα μη ανθρώπινα ζώα και το πρότυπο του ανθρώπου-δυνάστη, το οποίο οι συνθήκες είναι υπερώριμες να υπερβούμε. (Ήδη από την εποχή της επινόησης της γεωργίας η γη εξασφάλισε στον άνθρωπο περίσσεια τροφής, η οποία έκανε εξαρχής περιττή την πρακτική της «εξημέρωσης» των ζώων που ακολούθησε.)

Η κρίση που βιώνουμε δεν θα πρέπει να ακολουθήσει το διχαστικό και ανθρωποκεντρικό μοτίβο όλων των προηγούμενων και να χτυπήσει για ακόμη μια φορά αδιάκριτα και τυφλά αυτούς που δεν φταίνε. Αυτούς που χωρίς να το θέλουν μπλέχτηκαν σε ένα φαύλο κύκλο άδικου και αδικαιολόγητου μαρτυρίου, από τον οποίον δεν θα μπορέσουν ποτέ να βγουν από μόνοι τους αν δεν μεσολαβήσουμε εμείς οι οποίοι τους φέραμε σε αυτήν την δεινή θέση.

Τώρα στα δύσκολα είναι η ιδανική στιγμή να τους δείξουμε ότι είμαστε μαζί τους και όχι ενάντιά τους, και ότι πραγματικά έχουμε απελευθερωθεί από τα λάθη του παρελθόντος και ειδικότερα από το μέγιστο εξ αυτών: την καταπίεση των αισθανόμενων άλλων.

Η κρίση αυτή μπορεί και πρέπει να γίνει η αφορμή απολογισμού και αυτογνωσίας η οποία θα μας επανασυνδέσει με τον σεβασμό της ζωής και είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για το συνολικό ξεκαθάρισμα και την συνολική αφύπνιση και ανάταση του ανθρώπινου είδους: ή ανέρχεται στο ύψος των περιστάσεων ή χάνεται για πάντα μέσα στην άγνοια και στην σύγχυσή του.

Το ΣτΚ μέσα από την ψευδοκρίση του μας δίνει, ίσως άθελά του, την μεγάλη ευκαιρία για γενικό νοικοκύρεμα. Πρωταρχικά του μυαλού και της φορτωμένης με μύθους σκέψης, δηλαδή όλα αυτά τα ψεύδη που περιφέρονται ως αλήθειες, και που πιστέψαμε και στα οποία στηρίξαμε τη ζωή μας για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Η συγκυρία είναι η κατάλληλη για να αναγνωριστεί επιτέλους ότι τα στερεότυπα της καταπίεσης (τα ζώα είναι δούλοι μας και τροφή μας) μας οδήγησαν στον σημερινό αδιέξοδο κόσμο όπου το μόνο που ευημερεί είναι το ολοκληρωτικό ΣτΚ εις βάρος της πλειοψηφίας των ανθρώπων, των ζώων και του οικοσυστήματος. Γιατί με το να απαξιώνουμε την ζωή των ζώων και να εγκρίνουμε και να επιβραβεύουμε την καταπίεση και την δουλεία τους, ουσιαστικά προωθούσαμε την ατζέντα του ΣτΚ η οποία επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση και για το «ανθρώπινο κοπάδι» (έτσι αποκαλεί και βλέπει την κοινωνία το ΣτΚ).

Επομένως το αναχρονιστικό και περιοριστικό κλισέ του τίτλου θα μπορούσε να αντικατασταθεί με τη φράση: «Θα βάλω μερικές σειρές φασόλια και δημητριακά, τα λαχανικά μου και τα φρούτα μου, όλα με ντόπιους σπόρους, με καλλιέργεια χωρίς ζωικά συστατικά (veganic), με περμακουλτούρα και φυσική καλλιέργεια. Αυτή την οδό θέλω να βοηθήσω να διευρυνθεί και να γενικευθεί».

Και προεκτείνοντας τα παραπάνω ακόμα παραπέρα στο απελευθερωτικό όραμα ενός δίκαιου κόσμου: «θα κάνω την πιο επαναστατική και ανατρεπτική για το Στκ πράξη: θα βλέπω τα ζώα όχι ως αντικείμενα και εμπορεύματα αλλά όπως πραγματικά είναι, δηλαδή ως άτομα και αισθανόμενα όντα».

Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η θέση για τις κατσίκες και τις κοτούλες αλλά και για όλα τα άλλα υπόδουλα ζώα είναι μία: να επιστρέψουν ελεύθερα στη φύση και στην ζωή που θέλουν και είναι προορισμένα να ζήσουν. Και να γεμίσει ξανά ο κόσμος με τις εικόνες της ελευθερίας και της ζωής αντί για τις τωρινές εικόνες της καταπίεσης, της δουλείας και του θανάτου.

Έτσι η καταπίεση θα πάψει να μετακυλύεται στους ασθενέστερους και στους πιο αδύναμους και θα επιστρέφεται πίσω στον παραγωγό της, δηλαδή στο ΣτΚ, το οποίο έχει βρει στα ζώα το ιδανικό εξιλαστήριο θύμα (αφού δεν μπορεί να αντιδράσει ποτέ στα όσα υφίσταται) και την καλύτερη και πιο αποτελεσματική μέθοδο για να περνάει την «αρχή λειτουργίας» του και σχεδόν κανένας να μην το υποπτεύεται και να το κατηγορεί.

Γιατί ο τερματισμός σε μαζικό επίπεδο του μύθου ότι τα ζώα υπάρχουν προς χρήση του ανθρώπου, χτυπάει κατευθείαν τα θεμέλια του οικοδομήματος της καταπίεσης. Με το να ξεσκεπάζει την ιδεολογική κατήχηση και προπαγάνδα που βρίσκεται συγκαλυμμένη εκεί ως κάλυψη των αναγκών και των αντίστοιχα καταπιεζομένων ανθρώπων, αφαιρεί από το ΣτΚ την δυνατότητα για την διαχείριση του μυαλού προς την κατεύθυνση του διχαστικού παιχνιδιού του.

Και το ξεπέρασμα του νοητικού μουδιάσματος δείχνει πλέον ολοκάθαρα την καταπίεση των ζώων ως την Πέμπτη φάλαγγα μιας συνολικής εκστρατείας καταπίεσης και ως Δούρειο ίππο που ενώ παρουσιάζεται ως δώρο, στην πραγματικότητα είναι ήττα και καταστροφή.

Η ιδεολογία του Καρνισμού

2011-11-15T06:08:00.002+01:00

Η Δρ Melanie Joy, ψυχολόγος - απόφοιτος του Χάρβαρντ, είναι καθηγήτρια ψυχολογίας και κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στη Βοστόνη, και έχει γράψει το βιβλίο «Γιατί αγαπάμε τα σκυλιά, τρωμε τους χοίρους, και φοράμε τις αγελάδες: Μια εισαγωγή στον καρνισμό» (Why We Love Dogs, Eat Pigs, and Wear Cows: An Introduction to Carnism), όπου αναλύει τον καρνισμό (carnism), δηλαδή την ψυχολογία της κατανάλωσης κρέατος.

Η ανάλυση της Melanie Joy είναι ιδιαίτερα σημαντική αφού αποκαλύπτει ότι η δήθεν ουδέτερη και ξεκομμένη πράξη της κατανάλωσης σάρκας είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής τοποθέτησης: της ιδεολογίας του Καρνισμού

Η κατανάλωση κρέατος είναι μια αθέατη ιδεολογική θέση και όχι απλά μια διατροφή και σύμφωνα με την Δρ Joy όσοι τρωνε κρέας είναι λάθος να αποκαλούνται κρεατοφάγοι αφού αυτή η λέξη περιγράφει φυσιολογία και ο άνθρωπος έχει φυσιολογία φυτοφάγου πλάσματος. Η κατάλληλη λέξη είναι καρνιστές γιατί η κατανάλωση σάρκας (και των υπόλοιπων ζωικών) γίνεται όχι επειδή είναι αναγκαία αλλά από επιλογή.

Επίσης επεκτείνοντας την συλλογιστική της, αναφέρει ότι ολόκληρο το τρέχον σύστημα είναι καρνιστικό και φιλτράρει τα πάντα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό αυτής της ιδεολογίας. Για παράδειγμα η ιστορία που διδασκόμαστε είναι καρνιστική και όχι η αντικειμενική ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Η μακρά έρευνά της, λόγω διδακτορικού στο συγκεκριμένο θέμα, της έχει αποκαλύψει ότι οι άνθρωποι καταλήγουν τελικά να τρωνε σάρκα επειδή «έτσι είναι τα πράγματα».

Γι αυτήν την δήλωση και γι αυτό το κλισέ που έρχεται να τερματίσει κάθε διάλογο και σκέψη (Thought-terminating cliché) λεει σχετικά στο Κεφάλαιο 2 του βιβλίου της:

«Αφιερώστε λίγο χρόνο για να εξετάσετε αυτή την δήλωση. Πραγματικά σκεφτείτε το. Στέλνουμε ένα είδος στο χασάπη και δίνουμε την αγάπη και την καλοσύνη μας σε ένα άλλο προφανώς για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο γιατί «έτσι είναι τα πράγματα».

Όταν οι στάσεις και οι συμπεριφορές μας απέναντι στα ζώα είναι τόσο ασυνεπείς, και αυτή η ασυνέπεια είναι τόσο αδιερεύνητη, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι έχουμε τραφεί με παραλογισμούς. Είναι παράλογο να τρωμε τους χοίρους και να αγαπάμε τα σκυλιά και δεν γνωρίζουμε καν γιατί.

Πολλοί από εμάς ξοδεύουμε πολύ χρόνο εξετάζοντας σχολαστικά τι οδοντόπαστα να αγοράσουμε. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς δεν αφιερώνουμε καθόλου χρόνο να σκεφτούμε ποιο είδος ζώων τρωμε και γιατί.

Οι επιλογές μας ως καταναλωτές οδηγούν μια βιομηχανία που σκοτώνει δέκα δισεκατομμύρια ζώα κάθε χρόνο στις ΗΠΑ μόνο. Αν επιλέγουμε να υποστηρίζουμε αυτή την βιομηχανία και ο καλύτερος λόγος που μπορούμε να καταλήξουμε είναι επειδή «έτσι είναι τα πράγματα», σαφώς κάτι δεν πάει καλά.

Τι θα μπορούσε να προκαλέσει μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπων να σταματά απότομα να σκέφτεται για κάποιο ζήτημα και ούτε καν να συνειδητοποιεί ότι κάνει κάτι τέτοιο; Αν και αυτό το ζήτημα είναι αρκετά περίπλοκο, η απάντηση είναι πολύ απλή: καρνισμός.»

Περισσότερα για την ιδεολογία του καρνισμού στον δικτυακό τόπο:

http://www.carnism.com/

Παρουσίαση του veganism στην Κατερίνη

2011-11-09T06:02:00.014+01:00

Το Σάββατο 5 Νοεμβρίου, με αφορμή τα 67 χρόνια από την εμφάνιση του veganism (ηθική φυτοφαγία), διοργανώθηκε από την Οικολογική Ομάδα Κατερίνης «Μητέρα Γη» εκδήλωση στο Συνεδριακό Κέντρο «Εκάβη» με καλεσμένο ομιλητή τον Χρήστο Γεωργιάδη ο οποίος έκανε εισήγηση με θέμα: Veganism : ένα σύστημα δικαιοσύνης για τον άνθρωπο, τα μη ανθρώπινα ζώα, το οικοσύστημα.

Η εισήγηση ανέδειξε τον ρόλο και την δύναμη του ζητήματος της τροφής να καθορίζει το είδος του κόσμου που ζούμε, και ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία να γίνεται όσο ποτέ άλλοτε το κομβικό σημείο τριβής και αντιπαλότητας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα και το οικοσύστημα αντί του σεβασμού και της συνύπαρξης μαζί τους.

Επιπλέον επισημάνθηκε ότι στο πεδίο της διατροφής εξελίσσεται συγκαλυμμένη η πιο κρίσιμη ιδεολογική διαμάχη στην οποία μάχονται για επικράτηση δυο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις. Από την μια, η κυρίαρχη άποψη του Συστήματος της Καταπίεσης (ΣτΚ) η οποία θέλει την τροφή μας να είναι προϊόν καταπίεσης και να αποκτιέται μέσω πρακτικών που εισάγουν την αδικία στο οικοσύστημα και στην κοινωνία. Από την άλλη, η θέση του veganism, η οποία απορρίπτει την καταπίεση ως μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού προτάγματος για ένα σύστημα δικαιοσύνης.

Η εισήγηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο veganism, οδηγώντας σε έναν τρόπο ζωής ο οποίος στο ατομικό επίπεδο τερματίζει στην πράξη την καταπίεση των ζώων, μπορεί στο συλλογικό επίπεδο να οδηγήσει σε ένα σύστημα δικαιοσύνης για τον άνθρωπο, τα ζώα και το οικοσύστημα.

Περιεχόμενα παρουσίασης

Εισαγωγή

Ιστορία του Veganism

Η τροφή υπό τον έλεγχο του ΣτΚ

Στόχος: ο τερματισμός της καταπίεσης

Από την κουλτούρα του θανάτου στην κουλτούρα της ζωής

Η διάρκεια της παρουσίασης είναι 1ώρα και 30 λεπτά και μπορείτε να την κατεβάσετε σε PDF παρακάτω:

.....

Έτσι γεννήθηκε ο Veganism

2011-11-01T12:35:00.007+01:00

Νοέμβρης 1944: η Πυθαγόρεια αρχή της δικαιοσύνης προς τα μη ανθρώπινα ζώα αναγεννιέται με ένα όνομα που μπορεί ίσως να ακούγεται περίεργα, αλλά ουσιαστικά με την λέξη veganism, η ομάδα που τον εμπνεύστηκε απαντάει στην αναγκαιότητα για ένα σύστημα δικαιοσύνης προς όλη την αισθανόμενη ζωή.

Η αναγέννηση αυτή δεν θα μπορούσε να είναι πιο συμβολική, αφού συμβαίνει στην διάρκεια ενός πολέμου, που είναι η πιο ακραία και ωμή μορφή καταπίεσης για ανθρώπους και ζώα. Και ο συγκεκριμένος πόλεμος επαλήθευε τραγικά για μια ακόμη φορά την ρήση του Πυθαγόρα («Όσο οι άνθρωποι θα σφαγιάζουν ζώα, θα σκοτώνονται και μεταξύ τους» και πολλών άλλων στην πορεία πχ του Τολστόι: «Όσο υπάρχουν σφαγεία, θα γίνονται πόλεμοι») η οποία συνδέει άμεσα την καταπίεση των ανθρώπων με αυτήν εναντίον των ζώων.

Επίσης ιδιαίτερα συμβολικό είναι το γεγονός ότι η αναγέννηση αυτή πραγματοποιείται από μια ομάδα απλών ανθρώπων και όχι φιλοσόφων, θέλοντας έτσι να δηλώσει ότι η αξία της δικαιοσύνης είναι υπόθεση όλων και όχι μόνο των διανοουμένων και ότι η επιδίωξη ενός συστήματος δικαιοσύνης δεν είναι κάτι ριζοσπαστικό αλλά το προφανές και το λογικό.

Έτσι ο Donald Watson, ο ταπεινός δάσκαλος ξυλοτεχνίας, και οι συν αυτώ συνειδητοποιώντας το τραγικά ανούσιο και συνάμα γελοίο της καταπίεσης, της βίας και της απαξίωσης της ζωής, καταθέτουν με τόλμη μια θεώρηση των πραγμάτων η οποία στοχεύει σε μια γενικευμένη ειρήνη, και η οποία ξεκινάει πρώτα απ’ όλα από τον πιο αδικημένο, αυτόν που το ανθρώπινο είδος (αφού πρώτα έφερε σε κατάσταση αδυναμίας) συστηματικά εκμηδενίζει.

Είναι οι πρώτοι οι οποίοι αποποιούνται την λογική του ανθρώπου να βλέπει τα ζώα ως μέσα για την επίτευξη των επιδιώξεων του και να τα εκμεταλλεύεται με οποιονδήποτε τρόπο και διακηρύσσουν το χρέος του να δοθεί στην προσπάθεια που θα τα απελευθερώσει από το καθεστώς δουλείας που τα έχει υποβάλλει.

Τα παραπάνω αναφέρονται με σαφήνεια στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Vegan News (Διαβάστε το στα ελληνικά) το οποίο δημοσίευε ο Donald Watson προς τα τέλη του Νοέμβρη του 1944 και στο περιοδικό εμφανίζεται επίσημα για πρώτη φορά η λέξη Vegan.

Ο veganism έχει μόλις γεννηθεί μέσα στην πιο τραγική συγκυρία για ανθρώπους και ζώα, ίσως σαν ένα αυθόρμητο αλλά απόλυτα υγιές ξέσπασμα της αγανάκτησης και της αποστροφής ενάντια στην καταπίεση, και η 1η Νοέμβρη έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια ημέρα του.

Βασική διαπίστωση αυτής της ομάδας των πρώτων vegan είναι ότι η εκμετάλλευση τόσο των ανθρώπων όσο και των ζώων είναι αλληλένδετη (αφού η ύπαρξη της μιας ενισχύει την άλλη και το αντίστροφο) και οφειλόμενη στην ίδια αιτία, και επομένως θεώρησαν ότι χρειάζεται μια συνολική απάντηση απέναντι της αφού ο στόχος της απελευθέρωσης είναι κοινός, γι αυτό και συμπεριλαμβάνεται στο μανιφέστο της Vegan Society του 1944:

«Η Vegan Society επιδιώκει να καταργήσει την εξάρτηση του ανθρώπου από τα ζώα, με την αναπόφευκτη βαναυσότητα της και την σφαγή, και άντ’ αυτής να δημιουργήσει μια λογικότερη και πιο ανθρωπιστική κοινωνία. Ταυτόχρονα τιμώντας τις προσπάθειες όλων όσων προσπαθούν να επιτύχουν την απελευθέρωση και του ανθρώπου και των ζώων.»

Ο veganism εκλαμβάνεται από τους εμπνευστές του ως κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης το οποίο θα κάνει πράξη μια τέτοια αντίληψη των πραγμάτων και μάλιστα το θεωρεί ως ιστορική συνέχεια του κινήματος που απελευθέρωσε τους σκλάβους.

Ένα κίνημα από συνειδητοποιημένους vegan είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει και να αναπτυχθεί αυτή η απλή αλλά τόσο βαθιά πολιτική θέση μέσα σε ένα εχθρικό οικονομικοπολιτικό σύστημα της καταπίεσης (ΣτΚ) το οποίο πρώτα από όλα φροντίζει να στηρίζει την εκμετάλλευση ιδεολογικά και το οποίο δεν θα έβλεπε με καλό μάτι την ύπαρξη μιας θεωρίας που βάλει ευθέως την ιδεολογική του βάση.

Η πρόταση του veganism έχει πελώριες πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις για να την αφήσουν να εξαπλωθεί ανενόχλητη και στα 67 χρόνια της ύπαρξής της έχει δεχθεί και συνεχίζει να δέχεται όλων των ειδών τις επιθέσεις, από την απαξίωση και την παραποίηση μέχρι την προσπάθεια ενσωμάτωσης στο σύστημα και την περιθωριοποίηση.

Η σημαντικότερη όμως επίθεση είναι ιδεολογική, με πρωταρχικό σκοπό την απομάκρυνση της κοινωνίας από τις θετικές αξίες, μέσα από τον εθισμό της στην απαξίωση της ζωής και την εδραίωση στην συνείδησή της των αντιδραστικών αντιλήψεων της καταπίεσης, της βίας και της κάθε μορφής αδικίας.

Όλο αυτό επετεύχθη μέσω της προκλητικότατης γιγάντωσης της εκμετάλλευσης των ζώων, η οποία ύπουλα διαβρώνει την συνείδηση της κοινωνίας στην αποδοχή κάθε εγκλήματος και κάθε καταπίεσης. Με το να συγκαλύπτεται η καταπίεση ως «κάλυψη αναγκών» των ανθρώπων (εξίσου καταπιεζομένων και των ίδιων από το ΣτΚ), αυτή όχι μόνο δεν καταδικάζεται αλλά αυθαίρετα υποθάλπεται και δικαιολογείται μέχρι του σημείου να θεωρείται «φυσική».

Ουσιαστικά αυτός ο συγκαλυμμένος έλεγχος της συνείδησης και της σκέψης είναι ο κύριος λόγος που υπάρχει και συνεχώς διογκώνεται η εκμετάλλευση των ζώων και μετά ακολουθεί το κέρδος ή οποιοσδήποτε άλλος λόγος.

Επιστρέφοντας λοιπόν πίσω στην συγκυρία εμφάνισης του veganism το 1944 παρατηρούμε ότι:

α) σε μια εποχή που αναδύεται επιτέλους, μετά από καθυστέρηση αιώνων, μια ιδέα που μπορεί να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία στην μη εκμετάλλευση των ζώων και άρα να την στρέψει μακριά από την θεμελιώδη, αντιδραστική αντίληψη του ΣτΚ

β) σε μια εποχή που εμφανίζεται η προοπτική να τεθεί τέρμα στην εκμετάλλευση των ζώων και κατά συνέπεια και των ανθρώπων και να δρομολογηθεί γενικότερη ανατροπή και αλλαγή

γ) σε μια εποχή που η εκμετάλλευση των ζώων ήταν ελάχιστη και ο πλανήτης ήταν σχεδόν και πρακτικά vegan στην διατροφή του (αλλά και σε κάθε άλλη πτυχή της ζωής του) και άρα θεωρητικά ήταν πιο κοντά σε αυτή την νέα ιδέα του veganism και πιο εύκολο να την προσεγγίσει

το ΣτΚ απαντάει συντριπτικά με γενικευμένη εκμετάλλευση των ζώων: την επιδοτεί αδρά και την μετατρέπει σε βιομηχανία, προπαγανδίζει συνεχώς με άμεση και έμμεση διαφήμιση την κατανάλωση ζωικών και τελικά κατακλύζει ολοκληρωτικά τις δυτικές κοινωνίες με ζωικά προϊόντα και ουσιαστικά τις μετατρέπει βίαια σε καταναλωτές ζωικών. (Το ίδιο επιχειρεί να κάνει σήμερα και με τις αναπτυσσόμενες χώρες.)

Δεν θα ήταν ίσως υπερβολή να ισχυριστούμε ότι η επιβολή της διατροφής με ζωικά (αλλά και η ολοκληρωτική σχεδόν παρουσία των ζωικών συστατικών σε κάθε προϊόν) είναι το «νέο δόγμα» του ΣτΚ. Αυτό το δόγμα, κατ’ αναλογία με την ρίψη της ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα και την επιβολή της Pax Αμερικάνα, επιβάλλει μια αντίστοιχη Pax Dietetica (στην διατροφή πρώτα και κύρια) η οποία επιβάλλει ολοκληρωτικά την καταπίεση και επίσης έναν αντίστοιχο ψυχρό πόλεμο και μια επακόλουθη ισορροπία του τρόμου, όπου η ανθρωπότητα μάταια προσπαθεί να ισορροπήσει και να βρει ειρήνη και γαλήνη μέσα στον τρόμο και στην φρίκη που εξαναγκάζεται να προξενεί στα μη ανθρώπινα ζώα.

Στην σημερινή πραγματικότητα της απόλυτης κυριαρχίας της ζωικής εκμετάλλευσης, την οποία το σύστημα την έχει κάνει να φαίνεται εντελώς "φυσιολογική", και όπου σχεδόν ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται εντάσσεται κατευθείαν και χωρίς ερωτηματικά με την πλευρά της εκμετάλλευσης, γίνεται συνεχώς πιο δύσκολη η μεταστροφή της συνείδησης και άρα η αποδοχή του veganism.

Όμως όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ο veganism, ως φορέας της θεμελιώδους αξίας της δικαιοσύνης, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει μέσα στο τρέχον ΣτΚ και προϋπόθεση για την ευρεία αποδοχή του είναι η ανατροπή αυτού του συστήματος που καταπιέζει σκόπιμα με μια ενιαία πολιτική και χωρίς διάκριση τα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα.

Παρόλη όμως την αντίδραση που συνάντησε και συναντά, "το τζίνι έχει τώρα βγει από το μπουκάλι" όπως είπε ο Donald Watson και η απελευθερωτική προοπτική του veganism είναι αδύνατον να περνάει απαρατήρητη από τις πιο ευαισθητοποιημένες συνειδήσεις της κοινωνίας, από την στιγμή που καταθέτει μια πολιτική πρόταση αλλά και μια αντίστοιχη πρακτική, οι οποίες έχουν την δυναμική να αλλάξουν εκ θεμελίων τον κόσμο που ζούμε και να κλείσουν οριστικά την παρένθεση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Γιατί η μετάβαση στον κόσμο του veganism είναι το οξυγόνο για μια ανθρωπότητα που ασφυκτιά βυθισμένη στον ωκεανό της καταπίεσης και στην κουλτούρα των ζωικών και του θανάτου.

Είναι αυτή η κατεπείγουσα ανάδυση από ένα εχθρικό περιβάλλον χωρίς αέρα και η απόλυτα ζωτικής σημασίας επιθυμία για την ανάσα της ζωής.

Τα ζώα είναι έτοιμα για την ελευθερία! Εμείς;

2011-10-21T05:39:00.008+02:00

Οι αποδράσεις ζώων καθοδόν για τα σφαγεία είναι συχνό φαινόμενο που πολλές φορές φτάνει στα μέσα, και καθηλώνει τον κόσμο, που παρακολουθεί έκπληκτος μια τέτοια συμπεριφορά.

Το άλμα των ζώων στην ελευθερία είναι μια πράξη απρόσμενη η οποία κλονίζει την αντίληψη για ζώα «εξημερωμένα» και «εξοικειωμένα», δηλαδή υποταγμένα στην ανθρώπινη κυριαρχία.

Όμως από ότι φαίνεται τα ζώα ποτέ δεν «εξημερώθηκαν» και ποτέ δεν υποτάχθηκαν (τουλάχιστον στο πνεύμα τους) στον άνθρωπο. Μας δείχνουν ότι έχουν πλήρη συναίσθηση των συνθηκών δουλείας που βιώνουν και ότι η αντίδρασή τους σ’ αυτήν θα είναι μόνιμη όσο αυτό το μαύρο κεφάλαιο παραμένει ανοιχτό.

Παρά τις αλλεπάλληλες διασταυρώσεις και τις άλλες παρεμβάσεις που αλλοίωσαν τα σώματα τους για να έχουν τα χαρακτηριστικά που θέλει ο εκμεταλλευτής τους άνθρωπος, παρά την τεχνητή αναπαραγωγή τους και παρά το πλήρες ξέκομά τους από την Φύση και τον εγκλεισμό τους σε κλειστούς χώρους-φυλακές, η φλόγα της ελευθερίας παραμένει άσβεστη μέσα τους καθώς και όλες οι άλλες ενστικτώδεις συμπεριφορές που θα τους επιτρέψουν να γυρίσουν στη Φύση και να ξαναζήσουν ελεύθερα.

Και μας το δείχνουν με κάθε ευκαιρία.

Η μελέτη της συμπεριφοράς των εξημερωμένων ζώων (όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο The Ethology of Domestic Animals: An Introductory Text - P. Jensen) δείχνει ότι όταν τους δοθεί η ευκαιρία αυτά ενστικτωδώς συμπεριφέρονται όπως οι άγριοι και ελεύθεροι πρόγονοι τους.

Πρόκειται δηλαδή για μια συμπεριφορά η οποία είναι κωδικοποιημένη και προγραμματισμένη στην ύπαρξή τους από την φύση και αυτό διευκολύνει κατά πολύ την επανένταξή τους στο οικοσύστημα, όταν ο άνθρωπος κατανοήσει ότι θα πρέπει να τα ελευθερώσει και να τους επιτρέψει να ζήσουν σύμφωνα με την θέλησή τους.

Επίσης πριν λίγο καιρό είχαμε μια είδηση που έλαβε μεγάλη έκταση στα μέσα για την Υβόνη, μιαν αγελάδα στη Γερμανία, η οποία δραπέτευσε προς την ελευθερία και έζησε 3 ολόκληρους μήνες μέσα στα δάση μέχρι να εντοπιστεί και να συλληφθεί δια της βίας.

Για τον εντοπισμό της στήθηκε μια γιγαντιαία εκστρατεία και μάλιστα επικηρύχτηκε έναντι ενός χρηματικού ποσού ώστε να βρεθεί και να ενταχθεί και πάλι υπό τον έλεγχο του ανθρώπου.

Το γεγονός αυτό μας λεει πολύ εύγλωττα ότι δεν μπορούμε να ανεχτούμε την ιδέα του ελευθέρου και του αδιαχείριστου από εμάς ζώου. Ο άνθρωπος με την κυριαρχική νοοτροπία του «ανώτερου» και αυτού που «ξέρει καλύτερα» και με το πρόσχημα της ασφάλειας του ζώου (πχ να μην το φάνε οι λύκοι), δεν του αφήνει κανένα περιθώριο να ζήσει την ζωή της επιλογής του.

Γιατί ακόμα και στο καταφύγιο όπου θα περάσει την υπόλοιπη ζωή της η Υβόνη, θα έχει μεν ασφάλεια και τροφή αλλά δεν θα είναι όπως θέλει αυτή: πραγματικά ελεύθερη, χωρίς καμία παρουσία ανθρώπου μέσα στα πόδια της.

Το καταφύγιο δεν είναι η επιλογή της Υβόνης.

Η Υβόνη όπως εξάλλου και πολλά άλλα ζώα* έκαναν το άλμα στην ελευθερία και αυτό είναι μια πράξη γνήσιου αυθορμητισμού που εκπέμπει την αστείρευτη δύναμη και την αποφασιστικότητά τους για ζωή και ελευθερία.

Είναι μια σαφής και ξεκάθαρη δήλωση: τα ζώα ζητούν να μπει τέλος στην παρέμβαση στην ζωή τους και τέλος στην καταπίεσή τους. Γιατί οι ζωές τους έχουν απόλυτη αξία και νόημα γι αυτά, τους ανήκουν και δεν έχουν καμία θέση στο αναχρονιστικό, άδικο και παρανοϊκό οικοδόμημα της εκμετάλλευσης που τις έχει εντάξει ο άνθρωπος.

Τα ζώα δεν επιτρέπουν και δεν θέλουν να συνεχίσουν να είναι τα εξιλαστήρια θύματα για να ικανοποιείται η ανωμαλία και η διαστροφή που από αισθανόμενα όντα τα εκμηδενίζει σε αντικείμενα προς χρήση. Θέλουν να βγουν από αυτόν τον φαύλο κύκλο και να απαλλαγούν από την απρόσκλητη και οδυνηρή εισβολή του ανθρώπου στην ζωή τους.

Έτσι με κάθε ευκαιρία μας διδάσκουν το μεγάλο μάθημα της ελευθερίας ως διαχρονικοί φορείς του θεμελιώδους αυτού νόμου του οικοσυστήματος. Ο μηχανισμός της ελευθερίας είναι ενσωματωμένος στο είναι τους και δεν μπορεί καμία μα καμία παρέμβαση από τον άνθρωπο να τον απαλείψει.

Τα ζώα είναι και ήταν πάντα έτοιμα!

Για την πολυπόθητη ελευθερία και την επανένταξή τους στην δικαιοδοσία της φύσης.

Εμείς όμως είμαστε;

Κι αν δεν είμαστε τι σκοπεύουμε να κάνουμε για όλο αυτό;

Θα μείνουμε καθηλωμένοι στον κούφιο μελοδραματισμό των μέσων που παρουσιάζουν αυτή την κορυφαία πράξη των ζώων ως ένα ακόμη reality show;

Θα μείνουμε ικανοποιημένοι από το αίσιο τέλος του δράματος αυτού του ενός ζώου, ενώ θα συνεχίζεται το δράμα και το μακελειό για όλα τα άλλα δισεκατομμύρια ζώα;

Θα μπορέσουμε πλέον να συνεχίσουμε κατά τον ίδιο τρόπο, σαν να μη συμβαίνει τίποτε, σαν να μην έχουμε δει, και σαν να μην καταλαβαίνουμε;

Αν το θέλαμε θα μπορούσε να παγώσει όλο αυτό τώρα και να κλείσει για πάντα το μαύρο κεφάλαιο της δουλείας των μη ανθρώπινων ζώων.

Αν σκύβαμε σοβαρά στο θέμα και μπορούσαμε να συλλάβουμε έστω ένα ελάχιστο μέρος από το τεράστιο κακό που έχουμε προξενήσει στα ζώα, τότε σίγουρα θα προέκυπτε ένα αυθόρμητο χρέος να επανορθώσουμε δίνοντας όλες μας τις δυνάμεις σε αυτή την προσπάθεια. Όπως ακριβώς τις δίναμε μέχρι τώρα για να χτιστεί αυτό το κολοσσιαίων διαστάσεων τερατούργημα που λέγεται εκμετάλλευση των ζώων.

Αυτό το χρέος δεν μπορούν να το κάνουν οι άλλοι για μας. Είναι υπόθεση του καθενός να το φέρει σε πέρας κάνοντας την μόνη πράξη που σημαίνει ελευθερία και χειραφέτηση για τα ζώα: την μετάβαση στον κόσμο του veganism.

Μια πράξη αντίστοιχα μεγαλειώδης και κορυφαία όπως αυτή των ζώων η οποία εμπνέει το ανθρώπινο είδος, που τώρα είναι καλά μαντρωμένο μέσα στους νοητικούς φράχτες των πιο αντιδραστικών αντιλήψεων για την αξία της ζωής, να σπάσει αυτούς τους φράχτες και να αποδράσει στην ελευθερία και στην αλήθεια.

…………………

* Η Κάϊλι, μια νεαρή αγελάδα «εκτροφής για κρέας», απέδρασε για τη ζωή της από ένα σφαγείο της Φιλαδέλφειας

http://woodstocksanctuary.org/2011/07/a-pardon-for-kayli-the-cow-2/

Απολαύστε το μάθημα και την αίσθηση της ελευθερίας που μας δίνουν αυτά τα υπέροχα ζώα και αναλογιστείτε την αδικία και το έγκλημα που αφήνουμε να διαπράττεται σε βάρος τους.

Vegan χιούμορ

2011-10-12T08:40:00.003+02:00

Το θέμα της εκμετάλλευσης των ζώων μέσα από την σατυρική ματιά του γνωστού vegan σκιτσογράφου Dan Piraro, γνωστού ως Bizarro. Ο Dan Piraro μοιράζεται μερικά από τα αγαπημένα του σκίτσα για την διατροφή, τα ζώα, το περιβάλλον και τον vegan τρόπο ζωής. Απολαύστε την παρουσίαση του στην Vegetarian Society της Χαβάης.

Ο Dan Piraro ζει στην Νέα Υόρκη και μαζί με την γυναίκα του συμμετέχουν στο καταφύγιο ζώων Woodstock Sanctuary, που βρίσκεται στο γνωστό από τις συναυλίες Woodstock της Νέας Υόρκης.

Η δουλειά του Bizarro υπάρχει στις παρακάτω διευθύνσεις:

http://www.bizarro.com/

http://www.bizarrocomics.com/

http://bizarrocomic.blogspot.com/

«Κώδικας ζωικής συμπεριφοράς»

2011-10-04T10:11:00.002+02:00

Στις συνθήκες της σύγχρονης πραγματικότητας είμαστε υποχρεωμένοι, είτε ως οδηγοί, είτε ως πεζοί, να τηρούμε έναν κώδικα οδικής κυκλοφορίας, ο οποίος έχει συνταχθεί ώστε να προσφέρει την μέγιστη δυνατή ασφάλεια στις μετακινήσεις μας.

Αυτός ο κώδικας εκ των πραγμάτων είναι υποχρεωμένος να λάβει υπόψη του όλες τις παραμέτρους και τους φυσικούς νόμους (επιτάχυνση, βαρύτητα, ολισθηρότητα, κρούση, κλπ) για να διαμορφώσει τους κανόνες εκείνους που θα ευνοούν την σωστή κυκλοφοριακή αγωγή και θα εμπνέουν την λογική, την σωφροσύνη και την απόλυτη υπευθυνότητα στους χρήστες των δρόμων.

Ο κώδικας δηλαδή δεν μπορεί να είναι αντιεπιστημονικός ή αποκομμένος από την αντικειμενική πραγματικότητα και να ορίζει αυθαίρετα και παράλογα πράγματα, γιατί τότε όχι μόνο δεν θα μπορούσε να υπάρχει κυκλοφορία αλλά θα είχε αφανιστεί ολοσχερώς το ανθρώπινο είδος από τα τροχαία δυστυχήματα.

Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με έναν κώδικα δημιουργημένο με την μέγιστη σχολαστικότητα και υπευθυνότητα αλλά και σεβασμό στον φυσικό νόμο.

Όταν τώρα έρθουμε στο ζήτημα της συμπεριφοράς του ανθρώπου προς τα μη ανθρώπινα ζώα, τότε διαπιστώνουμε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει η διάθεση από το επίσημο σύστημα να διαμορφωθεί ένας αντίστοιχος κώδικας δεοντολογίας, που θα είναι δημιουργημένος με την εξίσου μέγιστη σχολαστικότητα και υπευθυνότητα αλλά και με απόλυτο σεβασμό και προσήλωση στους αντίστοιχους φυσικούς νόμους της ελευθερίας, της φυσιολογίας, της αειφορίας, κλπ

Αντ’ αυτού υπάρχει ένας Κώδικας ζωικής συμπεριφοράς ο οποίος είναι εξορισμού παράλογος και άδικος και ενθαρρύνει σκόπιμα μια εντελώς αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά και την παραβίαση των φυσικών νόμων όπως:

- τον νόμο της ελευθερίας: κάθε πλάσμα γεννιέται ελεύθερο μέσα στο οικοσύστημα. Πουθενά η Φύση δεν επιτρέπει την στέρηση της ελευθερίας και αυτός είναι ο βασικός λόγος που όλο το οικοσύστημα υπάρχει και εξελίσσεται για εκατομμύρια χρόνια.

-τον νόμο της φυσιολογίας: κάθε πλάσμα έχει μια εκ των δύο βασικών φυσιολογιών, φυτοφάγο ή σαρκοφάγο, την οποία και δεν παραβιάζει. Απόρροια της φυσιολογίας είναι η διατροφική γκάμα: κάθε πλάσμα ενστικτωδώς τρώει από ένα καθορισμένο γι αυτό σύνολο τροφών. Δηλαδή ενώ στην Φύση υπάρχει πληθώρα τροφών, τα είδη δεν τρώνε ότι νάναι και δεν θεωρούν τα πάντα τροφή τους όπως ο άνθρωπος, αλλά υπάρχει ένας καταμερισμός όπου το κάθε είδος έχει το δικό του κομμάτι από την «πίτα» για να επιβιώσει.

Παρά λοιπόν τις χονδροειδείς αυτές παραβιάσεις, αυτός ο κατάφωρα άδικος κώδικας εξακολουθεί να υπάρχει και να κυριαρχεί αφού φέρνει συγκεκριμένα οφέλη για το σύστημα και τους διαχειριστές του, αλλά μόνο ζημιά σε όσους τον αποδέχονται και τον ακολουθούν.

Και φυσικά φέρνει ανυπολόγιστη και αδικαιολόγητη ζημιά στα δισεκατομμύρια μη ανθρώπινα ζώα τα οποία εγκλωβίζονται σε αυτό το σύστημα και αντιμετωπίζονται ως άψυχα αντικείμενα και μονάδες παραγωγής αντί για έμψυχα όντα και φορείς αισθανόμενης ζωής.

Η διατήρηση του συγκεκριμένου κώδικα πετυχαίνεται μέσα από ένα ψυχολογικό παιχνίδι επιβολής και συναίνεσης.

Αρχικά δελεάζεται το κοινό να συναινέσει και να τον τηρεί μέσα από ευτελή, κούφια και χωρίς νόημα και αντίκρισμα ιδεολογήματα όπως απόλαυση, ευκολία, στάτους, και ακόμη (με απίστευτη δόση θράσους και προκλητικότητας) επιβίωση και υγεία.

Αυτά τα ιδεολογήματα χρησιμοποιούνται ως το περιτύλιγμα που συγκαλύπτει αυτό που πραγματικά προωθεί ο κώδικας: την πλήρη παραβίαση κάθε αξίας και νόμου, την πλήρη ανομία και ασυλία, την πλήρη ανοχή, αδιαφορία και απάθεια μπροστά στο μαρτύριο του άλλου ο οποίος υποφέρει, βασανίζεται και συντρίβεται στα τερατώδη, άσπλαχνα γρανάζια αυτού του συστήματος.

Το περιτύλιγμα κρύβει την σκληρή αλήθεια: ότι είναι τελικά ο κώδικας που συντηρεί την ανευθυνότητα και την αδικία μέσα από την σύγχυση των προτεραιοτήτων, την μη διάκριση του σημαντικού (ζωή) από το ευτελές και ασήμαντο (πχ γεύση), και την τυφλή προσήλωση στην ικανοποίηση ανούσιων για μας πραγμάτων με κάθε κόστος.

Κι έτσι τελικά ενισχύονται τα πιο αρνητικά μηνύματα και η ιδιοτελής αυταπάτη ότι μπορώ να κάνω κάτι και να μην έχω συνέπειες, το να «περνάω καλά» εις βάρος του όποιου άλλου, το να προκαλώ πόνο, φρίκη και θάνατο και να μην τρέχει τίποτα, το να εφησυχάζομαι στην ευκολία μου και στην άγνοια μου, το να νομίζω ότι δήθεν είμαι ευτυχής μέσα σε αυτόν το ωκεανό δυστυχίας που συμμετέχω και προκαλώ.

Στην περίπτωση μη συναίνεσης και μη τήρησης του νοσηρού και παρανοϊκού αυτού κώδικα, χρησιμοποιείται η ωμή δύναμη του συστήματος να επιβάλλει πράγματα με κάθε διαθέσιμο τρόπο και μέσο, από τον κορεσμό της διαφήμισης και τους πληρωμένους «ειδικούς και έρευνες», μέχρι την κινδυνολογία και τις διάφορων ειδών και διαβαθμίσεων κυρώσεις, εκ των οποίων η πιο επιτυχής είναι ίσως η πίεση του περίγυρου σε όσους αποφασίζουν να ζουν χωρίς να συμμετέχουν στην εκμετάλλευση των ζώων.

Αρκετά όμως με τους ψευδεπίγραφους κώδικες.

Γιατί όπως δεν θα δεχόμασταν έναν αντίστοιχα αυθαίρετο κώδικα να ρυθμίζει πχ την εναέρια ή την επίγεια κυκλοφορία γιατί οι συνέπειες θα ήταν τραγικές, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση χρειάζεται να καταδικάσουμε αυτόν τον άδικο και παράλογο κώδικα που έχει μετατρέψει τον πλανήτη σε κολαστήριο της αισθανόμενης ζωής. Και όπως πολύ καλά ξέρουμε αυτή η χωρίς λόγο και πρόκληση επιδρομή στα άλλα είδη αφήνει πίσω της μόνο γενικευμένη καταστροφή και το βλέπουμε πλέον πολύ καθαρά παντού γύρω μας.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένας άλλος κώδικας συμπεριφοράς προς την αισθανόμενη ζωή, γιατί αυτή είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτού του πλανήτη και είναι τόσο πολύτιμη γιατί είναι μοναδικά σπάνια. Πουθενά αλλού στα τρισεκατομμύρια των γαλαξιών που υπάρχουν, δεν γνωρίζουμε να υπάρχει ζωή, παρά μόνο στη Γη, αυτόν τον απειροελάχιστο κόκκο άμμο μέσα στον ωκεανό του αχανούς σύμπαντος.

Και επειδή έχουμε το μοναδικό προνόμιο αλλά και την μοναδική τιμή να συνυπάρχουμε με αυτήν τη ζωή σε τόσες πολλές μορφές, αυτό μας επιφορτίζει με την τεράστια ευθύνη να την σεβαστούμε και να την προστατεύσουμε αντί να την απαξιώνουμε και να την βλάπτουμε.

Επομένως χρειάζεται να διαμορφώσουμε τον ύψιστο και τον απόλυτα σχολαστικό και υπεύθυνο κώδικα, ο οποίος θα σέβεται και θα διαφυλάττει το πιο πολύτιμο πράγμα στο σύμπαν και ο οποίος θα είναι η βάση πάνω στην οποία θα στηρίξουμε όλα τα υπόλοιπα θέματα που αφορούν την επιβίωσή μας.

Και αυτός ο κώδικας συμπεριφοράς προς την αισθανόμενη ζωή δεν μπορεί παρά να λεει το αυτονόητο: ότι η ζωή αντιμετωπίζεται απόλυτα και αποκλειστικά ως ζωή, δηλαδή χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Ευτυχώς αυτός ο κώδικας ήδη υπάρχει και έχει μια μακρά παρουσία στην ανθρώπινη ιστορία. Στην αρχαιότητα λεγόταν Πυθαγόρεια φιλοσοφία, ενώ στις μέρες μας λέγεται veganism και μπορεί να μας βοηθήσει να ξεφύγουμε από τον κώδικα και την κουλτούρα του θανάτου και να δικαιώσουμε τον λόγο για το οποίο βρισκόμαστε ως είδος σ’ αυτόν τον μοναδικό πλανήτη της ζωής.

Η μητρική φροντίδα στα μη ανθρώπινα ζώα

2011-09-26T06:28:00.009+02:00

Μητέρα κλώσα και κοτοπουλάκι

Αυτό το σύντομο απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ Peaceable Kingdom: The Journey Home (Ειρηνικό Βασίλειο: Το ταξίδι στην αφετηρία)*, αποκαλύπτει μια απλή αλλά βαθιά αλήθεια: το πώς αντιμετωπίζουμε τους άλλους είναι συχνά στηριγμένο σε εσφαλμένες ιδέες για το ποιοι είναι.

Και καθώς κοιτάζουμε πιο προσεκτικά βλέπουμε αυτήν την μεγαλειώδη αλήθεια της αισθανόμενης ζωής: δηλαδή και τα ανθρώπινα και τα μη ανθρώπινα ζώα, ενεργούν με τις ίδιες προγραμματισμένες από την Φύση εξελιγμένες συμπεριφορές, εκ των οποίων η γονική συμπεριφορά είναι μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Πιο συγκεκριμένα, το μητρικό ένστικτο δεν διαφέρει ουσιαστικά είτε πρόκειται για μια ανθρώπινη μητέρα είτε στην προκειμένη περίπτωση μια μητέρα κλώσα, η οποία όταν αφεθεί από τον άνθρωπο να ζήσει ελεύθερα και φυσιολογικά, συμπεριφέρεται με την αντίστοιχη στοργή και προστατευτικότητα για το μωρό της όπως μια ανθρώπινη μητέρα και του μαθαίνει σταδιακά όλα εκείνα που χρειάζεται να ξέρει για να επιβιώσει.

Και η συνολική αίσθηση που καταλήγει αυτό το σύντομο βίντεο είναι συγκλονιστική: μπροστά στα μάτια μας και προς διάψευση των προκαταλήψεων μας, τα ζώα εμφανίζονται ως άτομα με δυνατότητα αντίληψης, συναισθημάτων και περίπλοκων σχέσεων που μπορούμε να καταλάβουμε και να ταυτιστούμε, μιας και όλα αυτά βρίσκονται πολύ κοντά στα αντίστοιχα δικά μας.

Τα ζώα αποκαλύπτονται σε όλο τους το μεγαλείο ως άτομα με διαφορετικές προσωπικότητες και πολύπλευρα εξελιγμένες συμπεριφορές στην προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική τους ζωή, στην οποία ενεργούν και συμπεριφέρονται με την χαρακτηριστική ιδιαιτερότητα του αισθανόμενου όντος.

Και αφού είναι τόσο κοντά σε μας σε πάρα πολλά βασικά πράγματα, και αφού τα κοινά σημεία που επιτρέπουν την ταύτιση μαζί τους είναι τόσα πολλά, γιατί τελικά επιμένουμε να τα βλέπουμε μακριά μας και υποβαθμισμένα σε μη άτομα και άρα προορισμένα για εκμετάλλευση;

Αυτά που μας ενώνουν με τα άλλα μη ανθρώπινα ζώα είναι πολύ περισσότερα και πολύ πιο θεμελιώδη από αυτά που ίσως μας διαφοροποιούν, ώστε να μην δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την αντιπαλότητα που συντηρούμε απέναντί τους.

Μοιραζόμαστε με αυτά και έχουμε κοινό το πιο βασικό στοιχείο: την ζωή και μάλιστα την αισθανόμενη ζωή, που σημαίνει ότι μπορούμε να νοιώσουμε μια πλήρη γκάμα αισθημάτων και συναισθημάτων, από τα πιο θετικά μέχρι τα πιο αρνητικά.

Παρόλα αυτά, κι ενώ έχουμε αίσθηση του τι σημαίνει να υποφέρεις και να πονάς και προσπαθούμε πάση θυσία να αποφύγουμε τέτοια αισθήματα και συναισθήματα για τους εαυτούς μας, δεν έχουμε κανένα δισταγμό να τα επιτρέψουμε να συμβούν στα μη ανθρώπινα ζώα.

Και το ερώτημα είναι:

Μπορεί η αυτή η εικόνα και αυτή η γνώση να μας αγγίξει και να μας μεταμορφώσει άμεσα, ώστε να πάψουμε να εμμένουμε στην υπεροπτική στάση περιφρόνησής τους ως κατώτερα όντα, και στην απαξίωσή τους ως ηλίθια, ανίκανα, βρώμικα ή κάθε άλλο υποτιμητικό τρόπο αναφοράς σε αυτά;

Και εν συνεχεία, μπορεί αυτή η συνάντηση να γίνει επίγνωση, ώστε να αποσύρουμε την συμμετοχή μας από το άδικο μαρτύριο και τον θάνατο τους, και να μην επιτρέψουμε να υπάρχει και να διογκώνεται η καταπίεση τους; (Ειδικά, όσον αφορά τις κότες και τα κοτοπουλάκια, είναι μακράν το πιο εκμεταλλευόμενο ζώο, με πολύ πάνω από 40 δισεκατομμύρια να θανατώνονται ετησίως για τα αυγά τους και το κρέας τους.)

Η αδυναμία να δούμε τα μη ανθρώπινα ζώα όπως πραγματικά είναι, δεν μας επιτρέπει να φτάσουμε στο «γνώθι σ’ αυτόν» και να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και οι ίδιοι. Γιατί όταν απαξιώνουμε τα ζώα, τελικά απαξιώνουμε πρώτα απ’ όλα εμάς τους ίδιους ως αισθανόμενα όντα και σκεπτόμενα άτομα.

Και έτσι παραμένουμε και συντηρούμε τον φαύλο κύκλο της δουλείας και της εκμετάλλευσής τους που είναι τελικά ο φαύλος κύκλος και της δικής μας δουλείας και εκμετάλλευσης.

Όπως πολύ σωστά λεει και το γνωστό τραγούδι None Of Us Are Free (Κανένας μας δεν είναι ελεύθερος) του Solomon Burke: «κανένας μας δεν είναι ελεύθερος, όταν κάποιος είναι δεμένος με αλυσίδες.»

...........................

* Το ντοκιμαντέρ Peaceable Kingdom: The Journey Home (Ειρηνικό Βασίλειο: Το ταξίδι στην αφετηρία) πραγματεύεται γενικά την αλλαγή της συνείδησης των ανθρώπων από την σκληρότητα στην συμπόνια, από την αποσύνδεση στην ταύτιση, από τον ρόλο του θύτη στον ρόλο του συντρόφου και του φίλου των μη ανθρώπινων ζώων και η αφετηρία (home στον τίτλο) σημαίνει ακριβώς την ενσωματωμένη στον άνθρωπο κλίση προς την δικαιοσύνη και τον σεβασμό της ζωής.

** Το ζευγάρι Cheri and Jim Vandersluis που εμφανίζεται στο μικρό αυτό απόσπασμα είχαν σαν όνειρο της ζωής τους να αποκτήσουν την δική τους φάρμα γαλακτοπαραγωγής με κατσίκες. Όμως η ειδυλλιακή εικόνα της φάρμας γρήγορα γκρεμίζεται μόλις έρχονται σε επαφή με την τραγική αλήθεια που επιφυλάσσει η γαλακτοπαραγωγή για τα ζώα και τα μικρά τους: για να υπάρξει παραγωγή γάλακτος, πρέπει να υπάρξει εγκυμοσύνη και μωρό, το οποίο όμως δεν επιτρέπεται να πιει αυτό γάλα, γιατί αν το πιει δεν θα μείνει καθόλου ποσότητα για να διοχετευθεί στην αγορά, και έτσι θα πρέπει να σταλεί για σφαγή και να γίνει κρέας του «γάλακτος».

Έτσι καθώς η εσωτερική τους σύγκρουση μεγαλώνει, η Cheri και ο Jim εγκαταλείπουν την γαλακτοπαραγωγή η οποία πάει κόντρα στα αισθήματά τους και περνώντας στην άλλη πλευρά φτάνουν στην αφετηρία, δηλαδή στην συμπόνια και στην δικαιοσύνη προς την ζωή, αφού τώρα πλέον δραστηριοποιούνται στην πραγματική φροντίδα για τα ζώα μέσα από το καταφύγιο ζώων φάρμας Maple Farm Sanctuary που έχουν ιδρύσει.

Προνόμια της καταστροφής

2011-09-14T16:35:00.009+02:00

Η καταπίεση σημαίνει προνόμια γι αυτόν που την διαπράττει και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο αυτή υπάρχει και διατηρείται στον κόσμο μας. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που οι πιο παλιές μορφές καταπίεσης όπως η δουλεία όχι μόνο δεν εξαλείφονται, αλλά στις μέρες μας επανέρχονται δριμύτερες και με αυξητική τάση.

Η εμφάνιση και η εδραίωση της καταπίεσης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην «εξημέρωση» των ζώων, αφού ο άνθρωπος που «εξημερώνει» τα ζώα και μετασχηματίζεται σε κάτοχο κοπαδιών μπορεί να αποσπάσει την τροφή του από αυτά μόνο μέσω της καταπίεσης. Έτσι η σκέψη του, η ψυχολογία του και η συνείδησή του καταλαμβάνονται από την σκληρότητα και την βαρβαρότητα την οποία χρειάζεται να έχει προκειμένου να σκοτώνει τα ζώα για να παίρνει τη σάρκα τους, να σκοτώνει τα μικρά τους για να παίρνει το γάλα τους, κλπ. Αντίθετα, ο άνθρωπος ως τροφοσυλλέκτης δεν χρειαζόταν να καταπιέσει για να εξασφαλίσει την τροφή του, γιατί στο τροπικό κλίμα όπου είχε εμφανιστεί η τροφή της φύσης ήταν άφθονη (μεγάλη ποικιλία φρούτων και καρπών) και απλά περπατούσε και μάζευε την τροφή του.

Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος «εξημερώνοντας» τα ζώα, «αγρίεψε» ο ίδιος, δηλαδή έγινε σκληρός, άπονος και απάνθρωπος. Αυτό που διέπραττε προς τα ζώα, απέτυχε να το δει ως μια καταπιεστική συμπεριφορά και το αντιλαμβανόταν πλέον ως προνόμιο. Η κατοχή κοπαδιών ζώων έγινε σύμβολο πλούτου και δύναμης και όσο πιο πολλά ζώα είχε κάποιος τόσο πιο προνομιούχος ήταν. Όπως αναφέρει ο Will Tuttle, Ph.D. στο βιβλίο του The World Peace Diet (Παγκόσμια ειρηνική διατροφή) κεφάλαιο 2, σ.18-19:

«Τα πρώτα χρήματα και οι πρώτες μορφές κεφαλαίου ήταν τα πρόβατα, οι κατσίκες, και τα βοοειδή, επειδή ήταν αναλώσιμη περιουσία με χειροπιαστή αξία. Στην πραγματικότητα, η λέξη capital (κεφάλαιο) προέρχεται από το Λατινικό capita για «το κεφάλι», όπως το κεφάλι των βοοειδών και των προβάτων. Οι πρώτοι καπιταλιστές ήταν οι κάτοχοι κοπαδιών που πολεμούσαν μεταξύ τους για τη γη και το κεφάλαιο και δημιούργησαν τα πρώτα βασίλεια, στα οποία υπήρχε η δουλεία, οι συχνοί πόλεμοι, και η εξουσία ήταν συγκεντρωμένη στα χέρια μιας πλούσιας ελίτ ιδιοκτήτων κοπαδιών.

Η λέξη pecuniary (χρηματικός) στα αγγλικά προέρχεται από τη λατινική λέξη pecus, που σημαίνει κοπάδι ζώων, και το αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα, το δηνάριο, ονομάστηκε έτσι επειδή άξιζε δέκα όνους. Η κτηνοτροφία στους αρχαίους πολιτισμούς που βασίστηκαν στα κοπάδια καθόριζε έτσι την αξία του χρυσού και του αργύρου – τα ζώα τροφής ήταν το θεμελιώδες πρότυπο του πλούτου και της εξουσίας. Το γεγονός αυτό μας δίνει μια εικόνα για την πολιτική δύναμη της κτηνοτροφικής και της γαλακτοκομικής βιομηχανίας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.»

Κατ’ αντιστοιχία με το πρώτο σύστημα εξουσίας που βασίστηκε στην εκμετάλλευση των ζώων, έτσι και το τωρινό σύστημα εξουσίας συντάσσεται με την καταπίεση των μη ανθρώπινων ζώων γιατί αποκομίζει προνόμια από αυτήν.

Ας δούμε όμως ποια είναι αυτά:

1 – Η ιδεολογική ενίσχυση της αντίληψης της καταπίεσης

Αυτός θα λέγαμε είναι και ο θεμελιώδης λόγος που υπάρχει και έχει διευρυνθεί σήμερα η εκμετάλλευση των ζώων και όχι η εξασφάλιση τροφής όπως όταν πρωτοξεκίνησε η «εξημέρωση» των ζώων.

Το σημερινό σύστημα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι παράγει ζωικά για να θρέψει την ανθρωπότητα, αφού η εκμετάλλευση των ζώων είναι μια συνολικά αντι-αειφόρος πρακτική και με τους πόρους που σπαταλά θα μπορούσαμε να έχουμε έως και 20 φορές περισσότερη φυτική τροφή από όση έχουμε τώρα.

Επίσης δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι παράγει ζωικά για να ικανοποιήσει τα γούστα και τις προτιμήσεις των καταναλωτών, γιατί το ίδιο το σύστημα ουσιαστικά τις επέβαλε τις τελευταίες δεκαετίες.

Δεν μπορεί ακόμη να ισχυριστεί ότι το κάνει αυτό γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ίσα ίσα, ο άνθρωπος είναι ένα φυτοφάγο ζώο και σήμερα έχουμε την τεχνογνωσία να ζήσουμε με έναν δίκαιο και βιώσιμο τρόπο χωρίς τη «θυσία» και τον θάνατο κανενός ζώου για οποιαδήποτε ανθρώπινη ανάγκη.

Ούτε τα οικονομικά είναι ο πρώτος λόγος γιατί οι ίδιες δυνατότητες για κέρδος θα υπήρχαν αν καλλιεργούσαν μόνο φυτά. Όμως αυτό δεν θα ήταν αρκετά αποτελεσματικό από ιδεολογική άποψη.

Σε ένα σύστημα στο οποίο είναι διάχυτη η καταπίεση και η αδικία, το ίδιο αυτό σύστημα χρειάζεται να διαφημίζει και να ενισχύει την «αρχή» λειτουργίας του και να την εντυπώνει καλά στην συνείδηση των καταπιεζόμενων ανθρώπων.

Χρειάζεται το «ζωντανό» παράδειγμα της εκμετάλλευσης να βρίσκεται παντού σε σημείο κορεσμού και η κοινωνία να παίρνει συνεχώς το μήνυμα ότι η εκμετάλλευση και η καταπίεση όχι μόνο δεν είναι εγκληματικές και καταδικαστέες, αλλά είναι θεμιτές και αναγκαίες. Από την άλλη, στα πλαίσια της κυριαρχικής αντίληψης του συστήματος, ο καταπιεζόμενος άνθρωπος χειραγωγείται στο να νοιώθει και αυτός «ανώτερος» και «κυρίαρχος» και να αναπτύσσει ένα διχαστικό σκεπτικό ενάντια σε αυτούς που είναι ακόμα πιο κάτω από αυτόν στην ιεραρχία της καταπίεσης.

Έτσι οδηγείται να εκτονώνει την εκμετάλλευση που δέχεται στην εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων. Και αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τα άλλα συστήματα εξουσίας του παρελθόντος και αρκέστηκαν μόνο στον φτωχό «άρτο» που θα συνόδευε τα «θεάματα», το έχει καταφέρει το τρέχον σύστημα εξουσίας προσφέροντας «ζωικά προϊόντα και θεάματα», (γιατί έχει την δυνατότητα υπερπαραγωγής τους λόγω του πετρελαίου και της μονοπώλησης των φυσικών πόρων για μια τέτοια παραγωγή).

Γι αυτό και η καταπίεση των ζώων βρίσκεται στην διατροφή μας, στην ένδυση μας, στην διασκέδαση μας, στην επιστήμη μας και σε κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας.

Υπάρχει για να δικαιολογεί γενικά την εκμετάλλευση και την αδικία στον κόσμο, για να εξοικειώνει γενικά την κοινωνία με κάθε καταπιεστική συμπεριφορά που επιβάλλει το σύστημα προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει. Και επίσης για να τροφοδοτεί την συνείδηση με σκληρότητα, ψυχρότητα, απονιά, απανθρωπιά, αδιαφορία και αποστασιοποίηση από τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση, ώστε να μένουμε διχασμένοι και απαθείς μπροστά στο δράμα και στην αδικία ακόμα και όταν μας αγγίζει προσωπικά.

2 – Οικονομικά οφέλη

Η εκμετάλλευση των ζώων είναι μια πάρα πολύ επικερδής επιχείρηση, με τον τρόπο και τις προϋποθέσεις που έχει στηθεί και διενεργείται αλλά και το ευνοϊκό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί.

Αναγνωρίζοντας τον ρόλο της ως ιδεολογικό στυλοβάτη, το τρέχον σύστημα εξουσίας της έχει εξασφαλίσει την κυρίαρχη, ηγετική θέση που της αξίζει σε αυτό, φροντίζοντας τα «προϊόντα» της να βρίσκουν «αγορές» και να κυριαρχούν, μέσα από μια συνεπή πολιτική στήριξης με κάθε δυνατό τρόπο και μέσον, όπως επιδοτήσεις, στημένες έρευνες, συγκάλυψη πρακτικών και σκανδάλων, νομική κάλυψη και ασυλία, κλπ.

Έτσι έχουμε τον απόλυτο παραλογισμό του να ευνοείται και να ενθαρρύνεται τα μέγιστα μια εντελώς παρασιτική, καταστροφική και μη βιώσιμη πρακτική, η οποία γίνεται εις βάρος άλλων αισθανόμενων όντων και συνεχώς παράγει τεράστιο κόστος το οποίο μετατοπίζει στην κοινωνία και στο οικοσύστημα.

3 - Έλεγχος της διατροφής

Η συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνιών τρέφεται με το «μενού» που θέλει το σύστημα. Αυτό επιβάλλει την διατροφή που θα κυριαρχεί στην «αγορά» του, ενώ ουσιαστικά μπλοκάρει εκείνη που απειλεί τα συμφέροντά του. Σαν να λέμε δηλαδή εστιατόριο «το σύστημα», αφού αυτό έχει τον έλεγχο και τον λόγο για το τι και πως παράγεται.

Και τι περιλαμβάνει αυτό το μενού; Μα φυσικά όλες τις γνωστές και μη εξαιρετέες καπιταλιστικές συνταγές όπως: καταπίεση, εκμετάλλευση, αδικία, βία, πόνο, μαρτύριο, και τα γνωστά καρυκεύματα όπως χημικά, τοξικά κατάλοιπα, ανθυγιεινές ουσίες φτιαγμένες στα εργαστήρια, μεταλλαγμένα, ραδιενέργεια και όλα τα άλλα καλούδια της βιομηχανίας «διατροφής».

Το αποτέλεσμα είναι η πλήρης δυσαρμονία μεταξύ της φυτοφάγου φυσιολογίας του ανθρώπου και της διατροφής που καταναλώνει. Και αυτό είναι μια τεράστια επιτυχία για το τρέχον σύστημα της εξουσίας, να έχει δηλαδή μετατρέψει την τροφή σε όπλο ενάντια στην κοινωνία, να αποκομίζει μόνο οφέλη από αυτήν, ενώ η ίδια η κοινωνία, το οικοσύστημα και τα ζώα να υφίστανται μόνο αρνητικές συνέπειες.

Αποδείχθηκε τελικά πολύ εύκολο να πειστούν οι άνθρωποι να προδώσουν την φυσιολογία τους και η διατροφή με ζωικά έγινε ο Δούρειος ίππος της συνείδησής τους, μετατρέποντάς τους σε επιβραβευτές του συστήματος που εκμεταλλεύεται και τους ίδιους, όπως ακριβώς και τα ζώα και τους θεωρεί εξίσου αναλώσιμους.

Έτσι τελικά το τρέχον σύστημα επιβάλλοντας την διατροφή του, επιβάλλει επίσης τον συγκαλυμμένο έλεγχο της σκέψης και της συνείδησης, πέρα από τον προφανέστερο έλεγχο της υγείας.

4 - Οφέλη στο ευρύτερο σύστημα εκτός του κλάδου διατροφής

Ο κλάδος της εκμετάλλευσης των ζώων συνδέεται στενά με την φαρμακευτική και πετρελαϊκή βιομηχανία, την βιοτεχνολογία, το τραπεζικό σύστημα, το σύστημα υγείας και παιδείας, το σύστημα των κυρίαρχων ΜΜΕ, και γενικά με όλους τους κύριους βιομηχανικούς κλάδους σε μια αγαστή και αμοιβαία επωφελή συνεργασία. Μια συνεργασία που ενδυναμώνει τα συμβαλλόμενα μέρη αλλά αποδυναμώνει όλο και πιο πολύ την κοινωνία, τα ζώα και το οικοσύστημα, αφού η παραγωγή ζωικών προϊόντων δημιουργεί την μέγιστη ανωμαλία στον πλανήτη, στο ιδεολογικό, ηθικό και περιβαλλοντικό επίπεδο.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το τρέχον σύστημα προσπαθεί πάντα να αξιοποιήσει τα προβλήματα που δημιουργεί, λειτουργώντας με εμμονή στο ίδιο πλαίσιο της καταπίεσης και της αδικίας που προκάλεσαν το πρόβλημα. Για παράδειγμα, τα προβλήματα της μόλυνσης, της έλλειψης νερού και πόρων, της πείνας και της ασθένειας, μετατρέπονται όχι σε ευκαιρίες για καταδίκη του συστήματος αλλά σε ευκαιρίες για περαιτέρω προνόμια και αγορές όπως αυτή των μεταλλαγμένων φυτών και ζώων, των περισσότερων φαρμάκων και εμβολίων, κλπ.

Γιατί συμμετέχει το ευρύ κοινό στην καταπίεση των μη ανθρώπινων ζώων;

Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα, δεδομένου ότι αντικειμενικά δεν υπάρχουν προνόμια ή οφέλη για το ευρύ κοινό από την συμμετοχή του στην εκμετάλλευση των ζώων. Εκτός βέβαια αν τελεί κάτω από την ιδεολογική κατήχηση του συστήματος, οπότε έχει πειστεί ότι δήθεν αποκομίζει και αυτό προνόμια όπως την απόλαυση της γεύσης και την ευκολία.

Η απόλαυση είναι σημαντική αλλά δεν είναι το κύριο κριτήριο της τροφής, παρόλο που οι φυτικές τροφές ως γνωστόν δεν υστερούν καθόλου σε γεύση. Η θρέψη και η υγεία είναι κατά πολύ σημαντικότερες και εδώ πάλι οι φυτικές τροφές υπερτερούν. Αλλά το πρωταρχικό κριτήριο είναι η αρμονία με την φυτοφάγο φυσιολογία του σώματός μας και δεν υπάρχει πιο λυπηρό πράγμα να δηλώνεται από τους ανθρώπους ότι η διατροφή είναι θέμα γούστου, αποκαλύπτοντας ουσιαστικά πόσο αποξενωμένοι είναι από την φυσιολογία τους.

Πάνω απ’ όλα όμως η απόλαυση είναι προϊόν αρμονίας και της γενικότερης αίσθησης δικαιοσύνης και δεν μπορεί να προέλθει από διαδικασίες και προϊόντα που είναι εμποτισμένα στην αδικία και στην δυστυχία του άλλου. Γιατί τα ζωικά προϊόντα προέρχονται αποκλειστικά από την καταπίεση των μη ανθρώπινων ζώων αλλά και την καταπίεση των περισσότερων ανθρώπων που εμπλέκονται στην παραγωγή τους. Είναι μάταιο λοιπόν να αναμένουμε ότι ο σαδισμός και η καταπίεση που επιβάλλονται στα μη ανθρώπινα ζώα και στους εργαζόμενους μπορούν να μας αποφέρουν την οποιαδήποτε απόλαυση.

Όπως επίσης είναι μάταιο να θεωρούμε ότι διευκολυνόμαστε από την ύπαρξη των ζωικών προϊόντων, ότι γίνεται η ζωή μας καλύτερη. Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όσο εξαπλώνονται τα ζωικά, δεν σημαίνει ότι μεγαλώνει η ευκολία μας αλλά το πόσο εξαπλώνεται το δράμα και η καταπίεση στον κόσμο. Γιατί ουσιαστικά αυτό που εξαπλώνεται είναι η ευκολία με την οποία απαξιώνουμε την ζωή γενικά και η ευκολία με την οποία καταδικάζουμε τα άλλα πλάσματα στην καταπίεση η οποία σημαίνει δυστυχία και θάνατο.

Και όμως γι αυτά τα ασήμαντα «προνόμια» για μας στήθηκε μια κολοσσιαία επιχείρηση καταπίεσης των μη ανθρώπινων ζώων και το τίμημα αυτών των δήθεν προνομίων είναι τεράστιο σε προσωπικό, κοινωνικό, ηθικό και περιβαλλοντικό επίπεδο.

Αξίζει όμως γι αυτά τα δήθεν προνόμια όλο αυτό το κακό;

Γιατί στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με τα «προνόμια» της καταστροφής, αφού έχουν ως αποκλειστικό σκοπό τους να κρατούν όρθιο το εκάστοτε σύστημα εξουσίας που στηρίζεται στην καταπίεση και στην αδικία.

Κι ενώ ο κύκλος αυτός έχει επαναληφθεί αρκετές φορές από την εποχή της «εξημέρωσης», στην σημερινή συγκυρία είναι τέτοιος ο κορεσμός της συνείδησης με ανοχή στην καταπίεση και τέτοια η κλίμακα που συνεχίζεται αυτή η «παράδοση», ώστε τα «προνόμια» από την καταστροφή της ζωής των μη ανθρώπινων ζώων να απειλούν το μέλλον της ίδιας της επιβίωσης και του οικοσυστήματος.

Κάνοντας τη σύνδεση

2011-09-05T13:01:00.004+02:00

Making the connection

Ταινία της Vegan Society που παρουσιάζει σφαιρικά το θέμα της διατροφής, της εκμετάλλευσης των ζώων, της αειφορίας, της βιολογικής καλλιέργειας χωρίς ζωικά συστατικά (stockfree ή veganic), και του veganism.

Παραγωγή 2010. Διάρκεια 30 λεπτά.

Με ελληνικούς υπότιτλους, πατώντας CC και επιλέγοντας greek.

Μεταξύ των ομιλητών είναι:

- η διατροφολόγος Sandra Hood, η οποία έχει γράψει το βιβλίο Feeding your vegan infant with confidence

- η μαραθωνοδρόμος Fiona Oakes

- ο συγγραφέας και ποιητής Benjamin Zephaniah

Η μουσική που ακούγεται είναι:

- Promoe - Long Distance Runner
http://www.youtube.com/watch?v=er1oj0tZiHQ

- Jah Sun - No Bones No Blood (ft. Lutan Fyah & Ras Attitude)
http://www.youtube.com/watch?v=P9Cmt8E1NYI

Νεοδουλεία

2011-08-29T12:54:00.006+02:00

Η δουλεία στον 21ο αιώνα

ΠΗΓΗ: http://www.freedomcenter.org/slavery-today/

Η δουλεία εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα. Είτε αυτό ονομάζεται η εμπορία ανθρώπων, δεσμευτική εργασία λόγω γραπτής συμφωνίας, καταναγκαστική εργασία, ή σωματεμπορία, είναι παρούσα σε όλο τον κόσμο, ακόμα και στο εσωτερικό των ΗΠΑ και, όλο και περισσότερο, στην τοπική σας κοινότητα.

Υπολογίζεται ότι 12 με 27 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πιαστεί στην μία ή την άλλη μορφή δουλείας. Μεταξύ 600.000 και 800.000 διακινούνται διεθνώς, με περίπου 17.500 άνθρωποι να διακινούνται παράνομα στις ΗΠΑ. Σχεδόν τα τρία στα τέσσερα θύματα είναι γυναίκες. Οι μισοί από τους σύγχρονους σκλάβους είναι παιδιά.

Ορισμός της Δουλείας

Ενώ οι ορισμοί διαφέρουν για το τι συνιστά δουλεία στη σύγχρονη κοινωνία, αυτοί οι παράγοντες είναι συνήθως παρόντες:

• Το θύμα παρασύρεται σε εκμετάλλευση τύπου δουλείας μέσω της απάτης, της βίας ή του εξαναγκασμού

• Οι σκλαβωμένοι υπόκεινται σε σωματική κακοποίηση και / ή ψυχολογικό εκφοβισμό

• Τα θύματα δεν είναι άμεσα σε θέση να απελευθερωθούν από την κατάστασή τους.

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες κρίσιμες διαφορές μεταξύ των ιστορικών και των σύγχρονων μορφών δουλείας:

• Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη για νομική ιδιοκτησία. Οι άνθρωποι μπορούν να αγοράζονται, να πωλούνται και να ανταλλάσσονται μεταξύ των «ιδιοκτητών» που έχουν την προσωρινή κατοχή

• Τα άτομα που παγιδεύονται στην δουλεία σήμερα μπορεί να αγοραστούν και να πωληθούν για μόλις $ 100 (σε σύγκριση με 10 φορές περισσότερο από ότι στην δεκαετία του 1850). Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι γίνονται "αναλώσιμοι", δηλαδή, εύκολα αντικαθιστάμενοι.

• Η δουλεία δεν γνωρίζει όρια στην υπηκοότητα, στη φυλή, στην εθνικότητα, στο φύλο, στην ηλικία, στην τάξη, στο επίπεδο εκπαίδευσης, καθώς και άλλα δημογραφικά χαρακτηριστικά

• Η επιχειρησιακή πλευρά της δουλείας --- η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων --- είναι μια παγκόσμια επιχείρηση που μπορεί να περιλαμβάνει όχι μόνο εγκληματικές συμμορίες, αλλά και διεφθαρμένες αρχές επιβολής του νόμου, εμπόρους ναρκωτικών, ακόμα και οικογένειες.

Τα οικονομικά της σύγχρονης δουλείας

Γιατί εξακολουθεί να υπάρχει η δουλεία;

Στο επίκεντρό της, η δουλεία είναι μια απάνθρωπη διαστροφή μιας απλής οικονομικής αρχής: ο καλύτερος τρόπος για να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη είναι με την ελαχιστοποίηση του κόστους της εργασίας. Στη σημερινή παγκόσμια οικονομία, η φαινομενικά αστείρευτη ζήτηση για φθηνά αγαθά και υπηρεσίες έχει δημιουργήσει μια τεράστια, σε μεγάλο βαθμό αόρατη αγορά για εύκολα ανανεωνόμενες προμήθειες ανδρών, γυναικών και παιδιών που αναγκάζονται να εργάζονται παρά τη θέλησή τους, για ελάχιστη ή καμία αμοιβή, και υπό την διαρκή απειλή της βίας ή του εκφοβισμού.

Τι είδους δουλειά κάνουν οι υποδουλωμένοι;

Η καταναγκαστική εργασία είναι παρούσα σε όλο τον κόσμο και έχει πολλές μορφές. Οι υποδουλωμένοι εργάζονται χειρονακτικά στον τομέα συγκομιδής των καλλιεργειών, ως ράφτρες στα φασονάδικα του πίσω δρόμου, ως απαχθέντες αλιείς ή παιδιά-στρατιώτες, και ως κοινοί εργάτες τόσο βαθιά στο χρέος ώστε η οφειλή τους να μην μπορεί να επιστραφεί ποτέ. Όλο και περισσότερο, οι υποδουλωμένοι είναι γυναίκες και παιδιά - ως επί το πλείστον έφηβες, και οι νεότερες - μπλεγμένες στην παγκόσμια σεξουαλική βιομηχανία της πορνείας, της πορνογραφίας και την παιδεραστίας.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας (ΔΟΕ), υπάρχουν τουλάχιστον 12.3 εκατομμύρια άνθρωποι σε κάποια μορφή καταναγκαστικής εργασίας --- Με άλλα λόγια, περίπου τέσσερα στα 1.000 άτομα στο παγκόσμιο εργατικό δυναμικό είναι υποδουλωμένα. Περίπου το 12% αυτών (1,4 εκατ.) εμπλέκονται στην εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση.

Πού είναι η δουλεία σήμερα;

Το μεγαλύτερο μέρος της εκτίμησης του ΔΟΕ των 12,3 εκατομμυρίων σε καταναγκαστική εργασία είναι στην Ασία, όπου περίπου 9,5 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται σε κάποια μορφή εκμεταλλευόμενης γεωργικής, βιομηχανικής ή σεξουαλικής εργασίας. Η δουλεία είναι επίσης παρούσα στη Λατινική και τη Νότια Αμερική, στην υποσαχάρια Αφρική, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική. Η βιομηχανική και γεωργική δουλεία είναι επίσης παρούσα στις δυτικές βιομηχανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, αλλά αυτές οι χώρες περιβάλλονται ολοένα και περισσότερο από την εμπορική σεξουαλική δουλεία.

Αγοράζονται και πωλούνται πραγματικά οι άνθρωποι ως σκλάβοι;

Μια παράνομη και σε μεγάλο βαθμό αόρατη αγορά σε θύματα εμπορίας ανθρώπων υπάρχει σε όλο τον κόσμο, η οποία τροφοδοτείται από τον χρηματισμό και την διαφθορά, τα πορώδη εθνικά σύνορα, την αναποτελεσματική εφαρμογή του νόμου και - όλο και περισσότερο - από την ακόρεστη ζήτηση για σεξ.

Η εμπορία ανθρώπων --- ο σύγχρονος όρος για το εμπόριο σκλάβων --- είναι μια επιχείρηση δισεκατομμυρίων δολαρίων που τροφοδοτείται όλο και περισσότερο από την σεξουαλική εκμετάλλευση. Το 2005, ο ΔΟΕ εκτιμά ότι το σύνολο των κερδών από την εμπορική βιομηχανία του σεξ πλησίασε λίγο κάτω από τα 28 δισεκατομμύρια δολάρια, και ότι, συνολικά, η εμπορία ανθρώπων έχει εξελιχθεί σε μια επιχείρηση $ 32 δισεκατομμυρίων, δεύτερη μόνο μετά την παράνομη πώληση ναρκωτικών.

Συνολικά, σύμφωνα με τον ΔΟΕ, περίπου 2.45 εκατομμύρια άνθρωποι διακινούνται στον κόσμο σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Σχεδόν οι μισοί από αυτούς είναι θύματα εμπορίας για εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση και, όλο και περισσότερο, τα θύματα είναι κορίτσια ηλικίας 18 ετών ή νεότερα.

Ποιος βρίσκεται πίσω από τη δουλεία;

Από την στιγμή που τα κέρδη που προέρχονται από την καταναγκαστική εργασία μπορεί να είναι αρκετά, δεν υπάρχει καμία έλλειψη των «επιχειρηματιών» που ενδιαφέρονται να μπουν σ’ αυτήν την επιχείρηση. Σε πολλές περιπτώσεις, το δουλεμπόριο θεωρείται ως ένα κερδοφόρο επιπρόσθετο για τις υφιστάμενες επιχειρήσεις σε παράνομες συναλλαγές ναρκωτικών και εμπορίας οργάνων σώματος.

Αν και εμπλέκονται οργανωμένες εγκληματικές συμμορίες στην διακίνηση, το μεγάλο μέρος του εμπορίου σε ανθρώπους ασκείται από άτομα και μικρές ομάδες εγκληματιών. Πάντα σε εγρήγορση για να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες, οι έμποροι ήταν απασχολημένοι στον απόηχο του τσουνάμι στη Νότια Ασία το 2003, εξαφανίζοντας ξαφνικά τα ορφανά παιδιά, και το ίδιο στην Αϊτή, σύμφωνα με την UNICEF και άλλες ανθρωπιστικές οργανώσεις, μέσα σε λίγες ώρες από τον καταστροφικό σεισμό στις αρχές του 2010.

Οι αδίστακτοι έμποροι εργασίας διπλαρώνουν απελπισμένους εργάτες στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική και τους βοηθούν να εισέλθουν στις ΗΠΑ, όπου στη συνέχεια τους παγιδεύσουν σε καταστάσεις δεσμευτικής εργασίας. Στη Λατινική και τη Νότια Αμερική, οι αυτόχθονες άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι να παγιδευτούν ως εργάτες σε επικίνδυνη γεωργική ή βιομηχανική εργασία. Όλο και περισσότερο, οι έμποροι σκλάβων ειδικεύονται σε «εξειδικευμένες» επιχειρήσεις: σεξουαλικός τουρισμός στη Νοτιοανατολική Ασία, πορνεία στην Ανατολική Ευρώπη, παιδιά από την Αμερική ως «ηθοποιοί» σε πορνό βίντεο.

Η εμπορία απορρέει επίσης από την ακραία φτώχεια. Μπορεί να ειδωθεί, με συντριβή, σε οικογένειες που πωλούν τα παιδιά τους επειδή δεν μπορούν να αντέξουν άλλο στόμα που πρέπει να θρέψουν. Οικογενειακά προβλήματα δημιουργούν μια πηγή συνεχούς προσφοράς για έμπειρους εμπόρους, ειδικά κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης. Οι διακινητές, συχνά με τη συνενοχή της αστυνομίας, είναι γνωστό ότι εκμεταλλεύονται απελπισμένους γονείς με την υπόσχεση να κανονίσουν καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας για τα παιδιά τους ή την ευκαιρία να μάθουν ένα επάγγελμα ή μια τέχνη. Με τον τρόπο αυτό, χιλιάδες ευάλωτα παιδιά έχουν εξαφανιστεί μέσω της υπόσχεσης μιας καλύτερης ζωής.

Τι θα τερματίσει την δουλεία;

Οι περισσότεροι ειδικοί πιστεύουν ότι η δουλεία θα υφίσταται όσο θα υπάρχουν οικονομικές ανισότητες - και αδίστακτα άτομα που επιθυμούν να εκμεταλλευτούν τους άλλους για το κέρδος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η αποτελεσματική δράση δεν είναι δυνατή. Η άσχημη παρουσία της δουλείας μπορεί να μειωθεί ή να εξαλειφθεί μέσω των παρακάτω βημάτων:

• Ευαισθητοποίηση του κοινού για την ύπαρξη της δουλείας στην παγκόσμια οικονομία, για παράδειγμα, με την αναφορά των προϊόντων ή των υπηρεσιών που απορρέουν από την καταναγκαστική εργασία

• Πιέζοντας για εθνική νομοθεσία και τοπικά νομοθετήματα που καθιστούν την εμπορία ανθρώπων ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο έγκλημα

• Μείωση της ζήτησης για εμπορικό σεξ με την αύξηση της υπαιτιότητας για εκείνους που αγοράζουν σεξ

• Υλοποίηση των υφιστάμενων εθνικών απαγορεύσεων κατά της δουλείας και της εμπορίας ανθρώπων μέσω της αυξημένης στήριξης στην διακρατική διερευνητική εργασία, στην συλλογή δεδομένων και στην κοινή χρήση τους.

......................

«Όταν οι άνθρωποι τρώνε σοκολάτα τρώνε τη σάρκα μου.»

Ο Drissa, ένα πρόσφατα απελευθερωμένο παιδί - σκλάβος σε φυτείες κακάου το οποίο δεν έχει καν δοκιμάσει σοκολάτα, βίωσε παρόμοιες περιστάσεις και όταν ρωτήθηκε τι θα έλεγε στους ανθρώπους που τρώνε σοκολάτα η οποία παρασκευάζεται από καταναγκαστική εργασία, απάντησε ότι οι άνθρωποι απολαμβάνουν κάτι για το οποίο υπέφερε να παράγει, προσθέτοντας: "όταν οι άνθρωποι τρώνε σοκολάτα τρώνε τη σάρκα μου.

Οι πληγές του Drissa από το ξυλοκόπημα που υπέστη

όταν προσπάθησε να δραπετεύσει.

Ο Drissa είναι ένα από τα 200 χιλιάδες παιδιά σκλάβους στις φυτείες κακάου στην Ακτή του Ελεφαντοστού, στην Δυτική Αφρική.

Ζώα και κάπνισμα

2011-08-24T08:37:00.003+02:00

Οι καπνοβιομηχανίες κρύβονται πίσω από τα πειράματα σε ζώα για δεκαετίες, προσπαθώντας να ξεχάσουν ότι όλα όσα ξέρουμε για τον καρκίνο των πνευμόνων και άλλες σχετικές με το κάπνισμα ασθένειες έχουν προέλθει από τις ανθρώπινες επιδημιολογικές και κλινικές μελέτες, και όχι από τα ζωικά πειράματα.

Παρόλο που ο Αμερικανικός ομοσπονδιακός νόμος δεν απαιτεί τα προϊόντα καπνού να δοκιμάζονται στα ζώα και παρόλο που τα πειράματα καπνίσματος στα ζώα είναι παράνομα στη Μεγάλη Βρετανία από το 1997, χιλιάδες ζώα κρατούνται ακόμα υπό περιορισμό, όπως οι μάσκες καπνού και μηχανισμοί ακινητοποίησης του σώματος και υποβάλλονται σε φρικιαστικά πειράματα κάθε χρόνο.

Αυτή τη στιγμή, στο περιφερειακό ερευνητικό κέντρο Πρωτευόντων Θηλαστικών του Όρεγκον (ORPRC), έγκυοι πίθηκοι κρατιούνται σε μικρά, μεταλλικά κλουβιά, και τα έμβρυά τους εκτίθενται στη νικοτίνη. Ο πειραματιστής της ORPRC Eliot Spindel, ο οποίος χρηματοδοτείται από την ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ κυβέρνηση, αναγνωρίζει ότι "τα επιβλαβή αποτελέσματα του καπνίσματος για τη μητέρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι όλα πάρα πολύ καλά τεκμηριωμένα." Παρόλα αυτά η πενταετής μελέτη του, κατά τη διάρκεια της οποίας θα σκοτώσει τα μωρά των πιθήκων και θα τεμαχίσει τους πνεύμονές τους, χρηματοδοτείται (με τα χρήματα φορολογούμενων) για όλο το 2004.

Αυτό είναι ένα από τα αμέτρητα παραδείγματα των σκληρών και απολύτως περιττών πειραμάτων. Οι πειραματιστές έχουν πάρει μεγάλες επιχορηγήσεις από την Philip Morris, από κυβερνητικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Οργάνωσης για την Προστασία του Περιβάλλοντος (EPA) και εθνικά ιδρυμάτα υγείας για να εκθέσουν τα ζώα στη νικοτίνη, να τα αναγκάσουν να εισπνεύσουν τον καπνό και να τα εθίσουν στον καπνό -- μια ουσία που κανονικά δεν θα συναντούσαν ποτέ ή θα ανέπενεαν εάν τα είχαν αφήσε στην ησυχία τους.

Άλλα παραδείγματα πειραμάτων καπνίσματος στα ζώα περιλαμβάνουν:

· Κάνουν τρύπες στους λαιμούς των λαγωνικών(ράτσας Beagles) μέσω των οποίων τα σκυλιά αναγκάζονται να αναπνεύσουν συγκεντρωμένο τον καπνό τσιγάρων για ένα χρόνο.

· Παρεμβολή ηλεκτροδίων στα πέη των σκυλιών για να μετρήσουν την επίδραση του καπνού των τσιγάρων στη σεξουαλική απόδοση.

· Δένουν μάσκες στα πρόσωπα των αρουραίων και των πιθήκων και τους ακινητοποιούν μόνιμα για να τους αναγκάσουν να αναπνεύουν τον καπνό των τσιγάρων συνεχώς.

· Καταναγκάζουν τα σκυλιά να είναι εκτεθειμένα σε μηχανικούς εξαεριστήρες και να είναι χρόνια εκτεθειμένα στον καπνό.

· Δένουν τους μακάκους σε καρέκλες που φέρουν συσκευές παγίδευσης του κεφαλιού και τους εκθέτουν στη νικοτίνη και την καφεϊ'νη για να δουν πώς η καφεϊ'νη και η νικοτίνη έχουν επιπτώσεις στην αναπνοή.

Μέσω των συνεχών πειραμάτων στους αρουραίους, τα ποντίκια, τα χάμστερ, τα αρνιά, τα σκυλιά, τις γάτες, τους πιθήκους, και άλλα ζώα, προσπαθούν να αποδείξουν ή, ακόμη πιο ανησυχητικά, να ανασκευάσουν, αυτό που είναι ήδη γνωστό από την ιατρική κοινότητα ότι ισχύει για τους ανθρώπους, δηλ. ότι:

Το κάπνισμα προκαλλεί καρκίνο των πνευμόνων, του λάρυγγα, της γλώσσας, των σιελογόνων αδένων, του στόματος, του φάρυγγα, και του οισοφάγου
Το κάπνισμα συμβάλλει στον καρκίνο της κύστης, των νεφρών, του πάγκρεατος, του στομάχου, και του τραχήλου
Το κάπνισμα συμβάλλει στην καρδιαγγειακή πάθηση και τις στεφανιαίες καρδιακές παθήσεις
50 - 55% όλων των εγκεφαλικών στις ΗΠΑ αποδίδονται άμεσα στο κάπνισμα.
Το κάπνισμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης βλάπτει τα μωρά.
Το κάπνισμα είναι η κύρια αιτία πνευμονικήςασθένειας και θανάτου στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της χρόνιας παρεμποδιστικής πνευμονικής πάθησης, του άσθματος, της γρίπης, και της πνευμονίας
Το κάπνισμα χαμηλώνει τη γενική αντίσταση του σώματος στην ασθένεια

· Η νικοτίνη είναι εθιστική.

Παρόλα αυτά τα πειράματα συνεχίζονται.

Εκατομμύρια δολάρια, εκατοντάδες χιλιάδες ζωές ζωών...

Φανταστείτε αυτά τα χρήματα να ξοδεύονταν στην εκπαίδευση, σε υπηρεσίες υγείας, ή σε προγράμματα θεραπείας εθισμού φαρμάκων για τις έγκυες γυναίκες, αντί για τα σκληρά πειράματα στα ζώα. Φανταστείτε το καλό που θα μπορούσε να γίνει.

Αυτά τα μικρόσωμα σκυλάκια ράτσας beagle
χρησιμοποιούν στα πειράματα.

.................

Σημείωση: Η σελίδα-πηγή αυτού του άρθρου (http://www.smokinganimals.com/sa-fcent.html) έχει καταργηθεί

Το σιωπηλό μαρτύριο των αστακών

2011-08-17T07:29:00.006+02:00

Από την animalaid.org.uk

Τα δεινά των αστακών κρατούν μεγάλο χρονικό διάστημα – ανασύρονται από το φυσικό βαθύβιο περιβάλλον τους μέσα σε μια παγίδα, τους δένουν τις δαγκάνες τους, κατόπιν μεταφέρονται στα καταστήματα και κρατούνται κάτω από συνθήκες ψύξης σε κατάσταση ημι-συνείδησης.

Στοιχεία για τους αστακούς

Οι αστακοί ανήκουν στην κατηγορία των καρκινοειδών ασπόνδυλων ζώων. Τα καρκινοειδή απορρίπτουν τους σκληρούς σκελετούς τους κατά διαστήματα προκειμένου να μεγαλώσουν. Οι αστακοί έχουν ένα "κεφάλι" το οποίο περιέχει την καρδιά, τα πεπτικά και σεξουαλικά όργανα – και μια "ουρά" (κοιλία) η οποία περιέχει το έντερο και τον πρωκτό. Το μάτι, τα στοματικά μέρη και ο εγκέφαλος (εγκεφαλικό γάγγλιο) βρίσκονται κάτω από το κεφάλι. Οι άγριοι αστακοί μπορούν να ζήσουν μέχρι 100 χρόνια. Η κύηση τους διαρκεί 9 μήνες.

Οι αστακοί έχουν αναπτύξει ιδιαίτερα τα συστήματα της όσφρησης και της γεύσης και χρησιμοποιούν περίπλοκα σήματα για να αντιληφθούν συνεχώς οποιεσδήποτε αλλαγές στο τοπικό περιβάλλον τους. "Οσφρήζονται" τις χημικές ουσίες στο νερό με τις κεραίες τους και "γεύονται" με τις αισθητήριες τρίχες κατά μήκος των ποδιών τους. Οι αστακοί μπορούν να παράγουν και να ανιχνεύσουν ήχους χαμηλής συχνότητας. Ο βρυχηθμός "των αστακών με δεμένες δαγκάνες" μπορεί να γίνει αισθητός όταν εξάγονται από τον φυσικό βιότοπο ή την δεξαμενή τους. Οι Αμερικάνικοι αστακοί "παράγουν τραχείς ήχους" κατά τη διάρκεια επιθετικών συγκρούσεων, "κροταλίζουν" όταν είναι απομονωμένοι και "παράγουν σύντομους, οξείς ήχους" όταν είναι έξω από το καταφύγιο τους.

Οι αστακοί έχουν δέκτες πόνου

Οι αστακοί δεν έχουν μια συγκεντρωμένη περιοχή εγκεφάλου όπως τα θηλαστικά – αντ' αυτού έχουν μεγάλα γάγγλια (μεγάλη συστάδα νευρικών κυττάρων) επάνω και κάτω από το στόμα και μικρότερα γάγγλια σε κάθε τμήμα στο σώμα.

Το Δίκτυο Οστρακόδερμων (Shellfish Network) λέει, "Ο αστακός είναι δυνατόν να αισθάνεται πόνο σε οποιοδήποτε από αυτά τα σημεία." Αν και οι αστακοί δεν έχουν εγκεφαλικό φλοιό (η περιοχή του εγκεφάλου που μεταφράζει τα ερεθίσματα πόνου στην αίσθηση του πόνου), οι ζωολόγοι τους περιγράφουν ως έχοντες σύνθετα νευρικά συστήματα. Ο Ζωολόγος ασπόνδυλων ζώων Jaren Horsley Ph.D. έχει μελετήσει τα καρκινοειδή για χρόνια και δηλώνει ότι ο αστακός, "έχει ένα περίπλοκο νευρικό σύστημα που, μεταξύ άλλων, του επιτρέπει να διαισθανθεί ενέργειες που θα του προκαλέσουν κακό... [ Οι αστακοί ], είμαι βέβαιος ότι μπορούν να αισθανθούν πόνο."

Παγίδευση και αιχμαλωσία

Τα Makro διατηρούν τους αστακούς τους σε θερμικές θήκες με ένα μικρό πακέτο πάγου για να "μειώσουν την δραστηριότητα" τους. Δεν έχουμε κανέναν τρόπο να μάθουμε εάν οι αστακοί υποφέρουν σε αυτήν την επιβεβλημένη κατάσταση νάρκης. Ξέρουμε, εντούτοις, ότι η προκαλούμενη υποθερμία σε άλλα ζώα (ερπετά, αμφίβια και ψάρια) δεν θεωρείται ότι μειώνει την ευαισθησία στον πόνο. Έτσι λοιπόν επειδή ψύχονται, αυτό απαραιτήτως δεν σημαίνει ότι δεν αισθάνονται τον πόνο και πιθανώς θα παραμένουν ευαίσθητοι στα σωματικά τραύματα.

Οι αστακοί πιάνονται σε παγίδες. Κάθε χρόνο, χιλιάδες παγίδες χάνονται. Εάν η παγίδα δεν έχει έναν μηχανισμό χρονομετρημένης απελευθέρωσης, οι αστακοί θα αφεθούν απλά να πεθάνουν από την πείνα, τον κανιβαλισμό ή να ξεβραστούν σε μια παραλία. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, οι αστακοί τυπικά συσκευάζονται στενά μαζί σε δεξαμενές με τις δαγκάνες τους δεμένες με λάστιχα για να τους εμποδίσουν να τραυματίσουν ο ένας τον άλλον.

Βράζονται ζωντανοί

Ο γνωστός σεφ Gordon Ramsey εξηγεί με ακρίβεια πως σκοτώνει τους ζωντανούς αστακούς και πως αισθάνεται όταν το κάνει. "Πάντα αισθάνεσαι καλύτερα όταν έχεις σκοτώσει κάτι. ... Μαχαιρώνω το κεφάλι του αστακού. Αισθάνεσαι όλο και καλύτερα για αυτό... Ένας Θεός ξέρει πόσους έχω σκοτώσει... τους βυθίζω σε ζωμό λαχανικών που βράζει, και οι ουρές τους κτυπιούνται επάνω κάτω και κραυγάζουν και μπορείτε να ακούσετε τις δαγκάνες τους να γρατζουνάνε στις πλευρές, και παίρνω μεγάλη ευχαρίστηση από αυτό." (περιοδικό Independent, 12 Οκτωβρίου 2003).

Το Δίκτυο Οστρακόδερμων (Shellfish Network) λέει ότι όταν οι αστακοί ρίχνονται στο βραστό νερό "συμπεριφέρονται άγρια, κτυπώντας τις ουρές τους και προσπαθούν να δραπετεύσουν". Ο θάνατος τους μπορεί να πάρει από 15 δευτερόλεπτα μέχρι 7 λεπτά.

Επίσης είναι μύθος ότι οι αστακοί βαθμιαία χάνουν τις αισθήσεις τους εάν το νερό βράσει αργά. Οι φρεσκοπιασμένοι αστακοί τινάζονται, τρέμουν, παλεύουν και κτυπιούνται βίαια καθώς η θερμοκρασία αυξάνεται. Οι αστακοί που έχουν γίνει ανενεργοί λόγω των παρατεταμένων περιόδων μεταφοράς ή περιορισμού μπορεί να μην αντιδράσουν τόσο προφανώς αλλά αυτό δεν σημαίνουν ότι έχουν γίνει αναίσθητοι στον πόνο.

Τα πλοία του θανάτου

2011-08-02T08:55:00.002+02:00

από το βιβλίο

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
The World Peace Diet

του

WILL TUTTLE, Ph.D.

Κεφάλαιο 6: Το κυνήγι και η εκμετάλλευση της θαλάσσιας ζωής

Η ιστορία πίσω από τα ζωντανά πλάσματα που εξάγονται από τους ωκεανούς της γης μας είναι εξίσου τραγική, εν τούτοις με έναν διαφορετικό τρόπο. Τα παγκόσμια θαλάσσια οικοσυστήματα λεηλατούνται ανελέητα. Έχουν παρέλθει πολύ καιρό πριν οι ημέρες όταν έφθασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι στις βορειοαμερικανικές ακτές και έγραφαν πώς τα κοπάδια των ψαριών ήταν τόσο απέραντα και πυκνά που νόμιζαν ότι τα σκάφη τους θα προσάραζαν πάνω τους προτού φθάσουν στην στεριά.16 Αυτά τα κάποτε πλούσια νερά ήταν, και συνεχίζουν να υπεραλιεύονται εντατικά για ψάρια, χρησιμοποιώντας μηχανότρατες με δίχτυα μήκους πολλών χιλιάδων μέτρων, για να ικανοποιήσουν την ανυποχώρητη ζήτηση των ανθρώπων, των ιχθυοκαλλιεργειών, και των υπόδουλων εκτρεφόμενων ζώων. (Το απίστευτο ποσοστό του 50% της παγκόσμιας αλιείας ταΐζεται στα χωρίς λόγο φυλακισμένα εκτρεφόμενα ζώα - όχι σε ανθρώπους.17) Και οι δεκαεπτά από τις κύριες παγκόσμιες αλιευτικές περιοχές είναι εξαντλημένες ή σε σοβαρή πτώση.

Στα περισσότερα μέρη του κόσμου, λόγω της υπεραλίευσης και της ρύπανσης των υδάτων κοντά στις ακτές, δεν είναι πλέον δυνατό να υπάρξουν κερδοφόρες επιχειρήσεις αλιείας κοντά στην ακτή. Καθώς τα σκάφη πηγαίνουν μακρύτερα στο πέλαγος, μένουν εκεί περισσότερο. Όταν τα ψάρια ανεβάζονται στα σκάφη, πετιούνται στα αμπάρια όπου πεθαίνουν αργά, αφοδεύοντας και συντρίβοντας τα ψάρια κάτω από αυτά. Αυτό συνεχίζεται συχνά για πολλές ημέρες, τα νεκρά και τα ψάρια που πεθαίνουν συσσωρεύονται το ένα επάνω στο άλλο με ανοικτές πληγές, και οι εργάτες χύνουν αντιβιοτικά στην περιττωματική σούπα για να κρατηθεί η μόλυνση υπό έλεγχο. Τα θαλασσινά είναι η κύρια αιτία τροφικής δηλητηρίασης στις ΗΠΑ.18 Ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας κυβερνητικός έλεγχος των θαλασσινών προτού πωληθούν στις αγορές και στο κοινό, και οι πρόσφατες μελέτες από την Consumer Reports έδειξαν ότι πάνω από το 25% των ψαριών που εξέτασαν προς πώληση ήταν "στο χείλος του χαλάσματος," πάνω από τα μισά δείγματα στα καταστήματα από τα "κόκκινα λυθρίνια" ήταν στην πραγματικότητα άλλα είδη, και τα μισά από τα δείγματα των ξιφιών υπερέβαιναν το επίπεδο δράσης του FDA(Οργανισμός Τροφίμων & Φαρμάκων των ΗΠΑ) για την καταστροφική για τα νεύρα ουσία methylmercury. Ανιχνεύθηκαν επίσης το βακτήριο Ε. COLI, η ισταμίνη, και άλλες επικίνδυνες ουσίες.19

Η σφαγή που προκαλείται από τις σύγχρονες βιομηχανικές μεθόδους αλιείας είναι φρικιαστική. Τα τεράστια αλιευτικά σκάφη, που χρησιμοποιούν τεχνολογία δορυφόρων και ραντάρ και ακόμη και ελικόπτερα και αεροπλάνα, απλώνουν δίχτυα που φθάνουν στον πάτο του ωκεανού και φέρνουν επάνω ουσιαστικά ότι βρίσκουν στην πορεία τους. Τα ψάρια συχνά τραβιούνται γρήγορα από τέτοια βάθη και υφίστανται αποσυμπίεση. Τα εσωτερικά τους όργανα μπορεί να υφίστανται ρήξη και τα μάτια τους πετιούνται έξω, καθώς πεθαίνουν με έναν βασανιστικό θάνατο από ασφυξία, σύνθλιψη, ή ξεκοίλιασμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της εντατικής υπεραλίευσης, πιάνεται ένας τεράστιος αριθμός πλασμάτων της θάλασσας που είναι "ασύμφορα". Αυτό το αποκαλούμενο "δευτερεύον αλίευμα" ορισμένων ψαριών, χελωνών, δελφινιών, θαλάσσιων πουλιών, και άλλων ζώων πετιέται πίσω στον ωκεανό συνήθως νεκρό ή σοβαρά πληγωμένο. Κάθε χρόνο, αυτό προσθέτει μέχρι περίπου 25 εκατομμύρια τόνους νεκρών και θαλάσσιων ζώων που πεθαίνουν, κατά προσέγγιση το ένα τρίτο του συνόλου που αλιεύεται. Μια πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου Duke, για παράδειγμα, διαπίστωσε ότι πάνω από 300.000 θαλάσσιες χελώνες σκοτώνονται ετησίως μόνο από το επαγγελματικό παραγάδι.20 Σύμφωνα με την Environmental Defense (Περιβαλλοντική Υπεράσπιση):

Το δευτερεύον αλίευμα μπορεί να περιλαμβάνει νεαρά ψάρια(γόνο), θαλάσσιες χελώνες, φάλαινες, θαλασσοπούλια, δελφίνια και οποιοδήποτε άλλο θαλάσσιο πλάσμα που δεν είναι εμπορικά επιθυμητό. Η αλίευση γαρίδας με τράτα πετά κατά μέσο όρο πέντε κιλά δευτερεύοντος αλιεύματος για κάθε κιλό γαρίδων που πιάνονται, και περιλαμβάνει μέχρι 150.000 θαλάσσιες χελώνες(βρίσκονται σε κίνδυνο εξαφάνισης) κάθε χρόνο. Οι μέθοδοι αλίευσης που μπορούν να οδηγήσουν σε υψηλό δευτερεύον αλίευμα είναι τα διπλομανωμένα δίχτυα, δίχτυα αρματωμένα με μολυβόσχοινο και τράτες βυθού.21

Ο Paul Watson, ιδρυτής της Οργάνωσης για την Προστασία της Θάλασσας (Sea Shepherd Conservation Society), περιγράφει τις συνέπειες των σημερινών μεθόδων αλιείας:

Τα αλιευτικά σκάφη δεν αφήνουν κυριολεκτικά ούτε πέτρα ασήκωτη. Οι τράτες βυθού οργώνουν τα βάθη της θάλασσας πιάνοντας ψάρια του πυθμένα, μαλάκια, όστρακα, και καταστρέφουν τη βλάστηση και τη δομή. Οι τράτες μέσου βάθους καταδιώκουν εκείνα τα ψάρια που κατοικούν μεταξύ του βυθού και της επιφάνειας. Οι επιφανειακές τράτες σαρώνουν τα ανώτερα στρώματα των θαλασσών. Εκείνα τα είδη του πυθμένα που επιζούν από τις τριπλές επιθέσεις πρέπει μετά να προστατευθούν από την γενική επίθεση των στόλων των παραγαδιών, των κάθε είδους διχτυών, και των δοχείων για καβουρια και αστακούς. Η ίδια η βάση της τροφικής αλυσίδας καταστρέφεται καθώς μεγάλες ιαπωνικές τράτες που χρησιμοποιούν δίχτυα με μικρό μάτι για πλαγκτόν πιάνουν επίσης krill κατά εκατοντάδες εκατομμυρία τόνους. Το Krill, ζωοπλαγκτόν που μοιάζει με γαρίδα, μετατρέπεται μετά σε μια πρωτεϊνική βάση για χρήση ως ζωοτροφή. Όσο περισσότερο krill αλιεύεται, αυτό σημαίνει λιγότερη διαθέσιμη τροφή για τα ψάρια και τις φάλαινες.

Η παγκόσμια σφαγή που επιβάλλεται στα είδη ψαριών του πλανήτη κυμαίνεται από το φρικτό χαράμισμα και την σφαγή που προκαλούν τα τεράστια βιομηχανικά αλιευτικά σκάφη ως τη συσσωρευτική ζημία που προκαλείται από τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ψαρεύουν με καλάμια, μικρά δίχτυα και παγίδες, και το κτένισμα των ακτών για καβούρια και όστρακα.22

Ολόκληρα είδη ψαριών θανατώνονται στα πρόθυρα της εξάλειψης για να ικανοποιήσουν τη ζήτηση για ιχθυάλευρο για να παχυνθούν τα εκτρεφόμενα ζώα ή τα ψάρια ιχθυοκαλλιέργειας, ή για τροφή για τους ανθρώπους. Σύμφωνα με τον Watson:

Η αιτιολόγηση για την παραγωγή ιχθυαλεύρου εναντιώνεται σε κάθε λογική. Σαν ζωοτροφή, απαιτούνται περίπου 100 κιλά βάρος ψαριών για να παράγουν 1 κιλό βοδινού κρέατος. 200 κιλά ιχθυαλεύρου που χρησιμοποιούνται ως λίπασμα παράγουν λιγότερα από 1,4 κιλά φυτικής πρωτεΐνης. Ακόμα πιό ειρωνικό είναι ότι πάνω από 22 κιλά ιχθυαλεύρου απαιτούνται για να μεγαλώσουν έναν σολωμό ιχθυοκαλλιέργειας.23

Πολλά άλλα είδη θαλασσίων πλασμάτων υποφέρουν άμεσα από την αφύσικη απαίτησή μας για τη σάρκα ψαριών. Τα θαλάσσια λιοντάρια, οι φώκιες, οι φάλαινες, τα δελφίνια, και τα θαλασσοπούλια υποφέρουν και συχνά λιμοκτονούν επειδή η πηγή τροφής τους έχει καταστραφεί από την ανθρώπινη αλιευτική δραστηριότητα. Ο αριθμός των θαλάσσιων λιονταριών του Βόρειου Ειρηνικού, παραδείγματος χάριν, είναι λιγότερος από το 20% αυτού που ήταν στη δεκαετία του '50. Εκτός από την κλοπή της τροφής τους, οι αλιείς ή οι πράκτορές τους σκοτώνουν πολλά από αυτά τα πλάσματα επειδή τα θεωρούν ως ανταγωνιστές στον συνεχώς μειούμενο αριθμό ψαριών στα εξαντλημένα ωκεάνια ύδατα. Το Καναδικό Υπουργείο αλιείας επιχορηγεί την ετήσια ανοιξιάτικη σφαγή των κουταβιών φώκιας στους πάγους του ανατολικού Καναδά —το βάναυσο και αιματηρό χτύπημα με ρόπαλα και εκτέλεση με όπλα πάνω από 300.000 ανίσχυρων μωρών φώκιας κάθε χρόνο από τους ντόποιους αλιείς.24 Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση έχει πραγματικά αυξήσει το όριο του αριθμού των μωρών φώκιας που μπορούν να φονευθούν. Ο υπουργός αλιείας της Newfoundland έχει διακηρύξει την ελπίδα του ότι οι φώκιες θα εξαλειφθούν πλήρως, επειδή θεωρεί ότι απειλούν την αλιευτική βιομηχανία του Καναδά.25 Βιολόγοι που έχουν μελετήσει την κατάσταση αναφέρουν ότι η κύρια απειλή στην αλιευτική βιομηχανία είναι η αρπακτικότητά της, όχι οι φώκιες. Δεν υπάρχουν αρκετά νέα ψάρια που να επιζούν από τα δίχτυα της αλιείας για να ανανεώσουν τους πληθυσμούς. Η Ισλανδία δικαιολογεί ανοιχτά την δολοφονία φαλαινών ως απαραίτητο βήμα για να προστατεύσει την αλιευτική βιομηχανία της.

Οι κορμοράνοι και άλλα υδάτινα πτηνά κυνηγιούνται, παγιδεύονται, και σκοτώνονται και από τις κυβερνητικές υπηρεσίες και από τα ιδιωτικά συμφέροντα λόγω του ότι θεωρούνται ανταγωνιστικά με τους ψαράδες και την αλιευτική βιομηχανία. Τουλάχιστον 20.000 δελφίνια σκοτώνονται κάθε χρόνο από τη βιομηχανία τόνου. Επειδή τα δελφίνια τείνουν να κολυμπούν επάνω από τα κοπάδια του τόνου, οι αλιείς τα χρησιμοποιούν για να βρούν τον τόνο, και τα δελφίνια καταλήγουν αναπόφευκτα να πνίγονται στα δίχτυα. Δεν υπάρχει καμία επίβλεψη σε πολλές αλιευτικές επιχειρήσεις τόνου, και το προσωπικό του Εθνικού Πάρκου των νησιών Galapagos, παραδείγματος χάριν, επίασαν ένα αλιευτικό σκάφος τόνου με τα δίχτυα απλωμένα μέσα στα όρια του πάρκου στις 3 Μαϊ'ου 2002, με πάνω από 50 νεκρά και πεθαίνοντα δελφίνια και μόνο 8 τόνους. Ουσιαστικά δεν επιβλήθηκε καμία τιμωρία.26 Οι καρχαρίες τώρα σκοτώνονται κατά δεκάδες χιλιάδες απλά για τα πτερύγιά τους. Ανεβάζονται στο σκάφος, τους κόβουν τα πτερύγιά τους, και τα σώματα τους ρίχνονται πίσω στο νερό για να ψυχορραγήσουν με αργό θάνατο.27 Μερικές φορές οι σπονδυλικές στήλες τους σκίζονται επίσης για να αφαιρέσουν το χόνδρο που πωλείται στα καταστήματα υγιεινής διατροφής ως θεραπεία κατά του καρκίνου. Αυτό έχει αποδειχθεί ότι έχει λίγη επίδραση παρά μόνο ως ψευδοφάρμακο (placebo), αλλά παρόλα αυτά οι καρχαρίες ακόμα πεθαίνουν για αυτό. Μερικά είδη, όπως οι ξιφίες και οι ροφοί, πλησιάζουν την εξάλειψη, όπως επίσης και τα περισσότερα είδη θαλάσσιων χελωνών, που πνίγονται στα δίχτυα που χρησιμοποιούνται από τα αλιευτικά σκάφη γαρίδας.

Εκτός από όλη αυτή την εμπορική αλιεία, που έχει καταστρέψει το 90% των μεγάλων ψαριών του ωκεανού όπως οι τόνοι και οι ξιφίες, υπάρχει και το τίμημα από τους ψαράδες ψυχαγωγίας και τους ψαράδες "αθλητές" για τα ψάρια και του γλυκού και του αλμυρού νερού.28 Η πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι οι ψαράδες με καλάμι σκοτώνουν ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό απειλούμενων ειδών από όσο εικαζόταν προηγουμένως, προκαλώντας, παραδείγματος χάριν, πάνω από το 25% των θανάτων των υπεραλιευμένων ειδών του αλμυρού νερού. Είτε σκοτώνουν τα ψάρια για να τα φάνε ή για να τα ρίξουν πίσω στη θάλασσα, τα ψάρια υποφέρουν έντονα. Ο σκοπός της αθλητικής αλιείας είναι, όπως επισημαίνει ο Barry MacKay, "η εμπλοκή σε μια μάχη μεταξύ ψαρά και ψαριού —μια μάχη που ποτέ δεν ζητήθηκε από το ψάρι, ή που είναι για το συμφέρον του."29 Οι μελέτες έχουν δείξει ότι τα ψάρια που γαντζώνονται στο αγκίστρι και ξαναρίχνονται στη θάλασσα είναι τόσο στρεσσαρισμένα από αυτήν την τραυματική εμπειρία ωστε πολλά πεθαίνουν από αυτήν. Ο πόνος του να είσαι αγκιστρωμένος στο στόμα είναι βασανιστικός — Ο Thomas Hopkins, καθηγητής Θαλασσίας Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα, το έχει συγκρίνει με "την οδοντιατρική χωρίς Novocain, και με τρόχισμα σε εκτεθειμένα νεύρα."30 Αυτός ο πόνος επιδεινώνεται με το τράβηγμα και το "παίξιμο" στη πετονιά, η οποία για το ψάρι είναι μια εναγώνια προσπάθεια που οδηγεί στην παντελή εξουθένωση. Το πιάσιμο στα χέρια του ψαρά καταστρέφει το προστατευτικό στρώμα βλέννας στα λέπια των ψαριών. Κατόπιν, αφού του επιβληθεί περισσότερο τραύμα από την αφαίρεση του άγκιστρου, ο ψαράς πετά το πληγωμένο ψάρι πίσω για "να παλαίψει" πάλι μια άλλη ημέρα. Οι εκτιμήσεις θνησιμότητας ψαριών από το "πιάσιμο και την απελευθέρωση" ποικίλλουν εξαρτώμενες από πολλούς παράγοντες, όπως το είδος και η ηλικία των ψαριών, το βάθος στο οποίο πιάνονται, πόσο σοβαρά αγκιστρώνονται και πόσο διάστημα πιάνονται με τα χέρια, και πόσο εξαντλημένα είναι από την προσπάθεια ζωής και θανάτου που καταβάλουν. Σε μια μελέτη του σολομού Coho, το 20% έως 30% πέθαναν από τη δοκιμασία. Σε άλλες μελέτες, τα ποσοστά των πιασμένων και ελευθερωμένων ψαριών που πεθαίνουν αμέσως μετά από την επιστροφή στο νερό είναι μεταξύ 5% και 10%, και με άλλα είναι 50% και ακόμη και μέχρι 100%.31

Εκτός από το βάσανο των ψαριών, υπάρχει επίσης η ακραία σκληρότητα στα πλάσματα που χρησιμοποιούνται ως δόλωμα στην αλιεία, όπως εξηγεί η Joan Dunayer:

Τα ζώα που χρησιμοποιούνται ως ζωντανό δόλωμα κυμαίνονται από γαρίδες, σαύρες, σκουλήκια, και βατράχους μέχρι σκουμπριά, σολωμούς, γρύλους, και καβούρια. Τα "δολώματα" αγκιστρώνονται έτσι ώστε να μην πεθάνουν γρήγορα: από τα χείλη τους, τη μύτη τους, τις υποδοχές των ματιών τους. .. Εάν είναι μεγάλα, μπορεί να αγκιστρωθούν σε δύο ή τρία αγκίστρια. Μερικές φορές, για να μειώσουν την αντίσταση, οι ψαράδες ράβουν το στόμα των ψαριών για να μένει κλειστό πρίν τα σύρουν ως δόλωμα. Επειδή ένα ψάρι που αγωνίζεται και αιμορραγεί είναι ιδιαίτερα πιθανό να προσελκύσει τα αρπακτικά ζώα, οι ψαράδες συχνά σπάνε την ράχη του "ψαριού δόλωμα", κόβουν τα πτερύγιά τους, ή τα χαράζουν με πολλαπλές ξυραφιές.32

Το φάσμα του μαρτυρίου που προκαλείται από την ζήτηση για τη σάρκα των πλασμάτων της θάλασσας είναι απέραντο, σχεδόν ασύλληπτο. Ενώ κρατούνται αρχεία για τον αριθμό κάθε μεμονωμένου πτηνού και θηλαστικού που σκοτώνεται κάθε χρόνο για τροφή (στις ΗΠΑ, ο αριθμός αυτός είναι τώρα πάνω από 10 δισεκατομμύρια ετησίως), για "τα θαλασσινά," αναφέρεται μόνο η ποσότητα σε τόνους. 80 εκατομμύρια τόνοι πλασμάτων του νερού ετησίως: άραγε πόσα άτομα είναι αυτά; Κάθε μεμονωμένο ψάρι είναι ένα σπονδυλωτό με ένα κεντρικό νευρικό σύστημα και αισθητήρες (proprioceptors) πόνου, όπως έχουμε κι εμείς τα θηλαστικά. Οι θαλάσσιοι βιολόγοι έχουν αποδείξει ότι τα ψάρια σίγουρα αισθάνονται και αποφεύγουν τον πόνο και ότι μαθαίνουν να αποφεύγουν τα επίπονα ερεθίσματα, ακόμη και μέχρι του σημείου να επιλέξουν την στέρηση τροφής από τον πόνο. Οι ερευνητές έχουν αποδείξει επίσης αυτό που είναι πραγματικά αρκετά προφανές, το ότι δηλαδή τα ψάρια μπορούν να φοβούνται και να μάθουν να προλαμβάνουν τον πόνο. Εκτός από αυτό, οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι τα ψάρια και επίσης τα θαλάσσια ασπόνδυλα "παράγουν κάτι σαν οπιώδεις παυσίπονες βιοχημικές ουσίες (enkephalins και endorphins) ως απάντηση σε τραυματισμούς που αναμφισβήτητα θα ήταν επίπονοι στους ανθρώπους, ως περαιτέρω απόδειξη της δυνατότητας των ψαριών να αισθάνονται πόνο."33 Όπως κι εμείς, δεν θα επιβίωναν εάν δεν αισθάνονταν τον πόνο. Οι αισθητήρες πόνου τους είναι ιδιαίτερα πυκνοί γύρω από τα στόματά τους, εκεί όπου συχνά τα αγκιστρώνουν βασανιστικά και τα τραβούν.

Εκτός από το αίσθημα του πόνου, οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι τα ψάρια είναι πολύ ευφυέστερα από όσο προεικαζόταν. Παραδείγματος χάριν, βρετανοί ειδικοί λένε ότι τα ψάρια, ως τα αρχαιότερα των σημαντικότερων σπονδυλωτών ομάδων, είχαν "άφθονο χρόνο" να εξελίξουν σύνθετα και διαφορετικά σχέδια συμπεριφοράς που συναγωνίζονται εκείνα πολλών άλλων σπονδυλωτών. Αναφέρουν ότι έχουν υπάρξει τεράστιες αλλαγές στην κατανόηση από την επιστήμη των ψυχολογικών και διανοητικών δυνατοτήτων των ψαριών τα τελευταία χρόνια, προσθέτοντας ότι, "αν και μπορεί να φανεί εντυπωσιακό σε εκείνους που εύκολα συνηθίζουν να προκρίνουν την ζωική νοημοσύνη βάσει του όγκου του εγκεφάλου, σε μερικές γνωστικές περιοχές, τα ψάρια μπορούν ακόμη και να συγκριθούν επιτυχώς με τα μη ανθρώπινα πρωτεύοντα θηλαστικά(πιθήκους)."34 Η πρόσφατη έρευνα έχει δείξει ότι τα ψάρια "είναι εμποτισμένα στην κοινωνική νοημοσύνη," αναγνωρίζοντας μεμονωμένους "συντρόφους στο κοπαδι" και το κοινωνικό γόητρο, και οι επιστήμονες τα έχουν παρατηρήσει να χρησιμοποιούν εργαλεία, να χτίζουν σύνθετες φωλιές, να συνεργάζονται και να δείχνουν σταθερές πολιτιστικές παραδόσεις και μακροπρόθεσμη μνήμη.35

Η Σύλβια Earle, πρώην κύρια επιστήμονας της Εθνικής Ωκεάνειας και Ατμοσφαιρικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, έχει γράψει, τα "[ ψάρια ] είναι οι συμπολίτες μας με λέπια και πτερύγια. .. Δεν θα έτρωγα ποτέ κανέναν που ξέρω προσωπικά. Δεν θα έτρωγα σκόπιμα ένα ροφό όπως δεν θα έτρωγα ένα κόκερ σπανιέλ. Είναι τόσο καλοσυνάτα, τόσο περίεργα. Ξέρετε, τα ψάρια είναι ευαίσθητα, έχουν προσωπικότητες, πονούν όταν είναι τραυματισμένα."36 Τα ψάρια είναι ευαίσθητα και ευφυή πλάσματα, και η σάρκα τους, γεμάτη με τον πόνο, τον φόβο, και τις τοξίνες, είναι προφανώς ανθυγειινή για να την τρώμε. Παρόλα αυτά επιμένουμε.

Με το να τα καταδιώκουμε, περιορίζουμε, θανατώνουμε, και να τα τρώμε ως απλά αντικείμενα προς κατανάλωση, αναπόφευκτα νεκρωνόμαστε πνευματικά αλλά και συναισθηματικά. Ο Paul Watson έχει επισημάνει:

Τα θαλασσινά είναι απλά μια κοινωνικά αποδεκτή μορφή άγριου κρέατος. Καταδικάζουμε τους Αφρικανούς για το κυνήγι των πιθήκων και των μαστοφόρων θηλαστικών και ειδών πουλιών από τη ζούγκλα, ενώ ο αναπτυγμένος κόσμος δεν σκέφτεται καθόλου το ψάρεμα θαυμάσιων άγριων πλασμάτων όπως οι ξιφίες, ο τόνος, ο ιππόγλωσσος, ο καρχαρίας, και ο σολομός για τα γεύματά μας. Το γεγονός είναι ότι η σφαγή της θαλάσσιας άγριας ζωής παγκόσμια είναι απλά η μεγαλύτερη σφαγή της άγριας ζωής στον πλανήτη.37

Οι αρχιμάγειρες ξέρουν ότι τα ψάρια που πεθαίνουν με μεγάλη αντίσταση, που κάνουν αγωνιώδη προσπάθεια στα δίχτυα ή στα αγκίστρια, έχουν μια πικρότερη γεύση λόγω του γαλακτικού οξέος που παραμένει στους μυς τους. Τρώγοντας ψάρια, τρώμε το γαλακτικό οξύ που παράγουν τα ψάρια στους σπασμούς θανάτου τους, την προκληθείσα από τον φόβο αδρεναλίνη και άλλες ορμόνες. Πρέπει να είναι επαρκώς σαφές ότι με την απερίσκεπτη κατανάλωση ψαριών λόγω ενός φανταστικού οφέλους, φέρνουμε στο σώμα μας έναν πλήθος τοξινών και προκαλούμε βάσανο και αρνητικά αποτελέσματα που υπερβαίνουν μακράν το πιθανό όφελός τους. Μπορούμε όλοι να πάρουμε άφθονη υψηλής ποιότητας πρωτεΐνη από τα φυτά χωρίς να προκαλέσουμε αχρείαστο μαρτύριο και τραύματα σε άλλα ζωντανά πλάσματα.

Τέλος, με την εξολόθρευση των ψαριών από τα νερά μας, καταστρέφουμε το γήινο σύστημα καθαρισμού των υδάτων. Είναι ευρέως γνωστό ότι τα ψάρια καθαρίζουν τα νερά από τις τοξίνες και τις ακαθαρσίες: μπορούν να θεωρηθούν ως τα γήινα νεφρά, που απορροφούν τους μολυσματικούς παράγοντες στη σάρκα τους. Αυτό είναι μια φυσική λειτουργία και ένας σημαντικός λόγος γιατι είναι τόσο καταστρεπτικό στην υγεία της γης να μειώνουμε δραστικά τους αριθμούς τους —και στην ατομική μας υγεία να τα τρώμε. Είναι συνηθισμένο, για παράδειγμα, να βλέπουμε ψάρια να μαζεύονται γύρω από τους σωλήνες υπονόμων που πετούν τα μη επεξεργασμένα λύματα στον ωκεανό στις χώρες που το επιτρέπουν ακόμα αυτό. Τα ψάρια τρώνε τα ανθρώπινα περιττώματα όπως βγαίνουν από αυτούς τους σωλήνες. Ως καταναλωτές περιττωμάτων και σάρκας, τα ψάρια είναι απολύτως ακατάλληλα για ανθρώπινη τροφή, "ακάθαρτα" με κάθε νοητό τρόπο.

Με το να μπαίνουμε βίαια στον κόσμο τους, να τα φυλακίζουμε, να τα εκμεταλλευόμαστε, και να τα δολοφονούμε, και με το να βλάπτουμε τα θαλασσοπούλια και τα θαλάσσια θηλαστικά, διαπράττουμε εγκλήματα ενάντια στη φύση σε γιγαντιαία κλίμακα. Αυτό δείχνει την ασέβειά μας για τη ζωή αλλά και για την καλοκάγαθη πηγή κάθε ζωής, η οποία μας έχει ευλογήσει με ένα σώμα που απαιτεί να μην υποφέρει και να πεθάνει ούτε ένα ψάρι, δελφίνι, χελώνα, άλμπατρος, αστακός, γαρίδα, ή καβούρι για την σίτισή του.

Chapter 6—Hunting and Herding Sea Life

17. S. Holt, “The Food Resources of the Ocean,” Scientific American, 22, 1969, pp.

178–94.

18. See www.fishinghurts.com/HealthConcerns.asp.

19. “America’s Fish: Fair or Foul?” Consumer Reports, February 2001.

20. See www.fishinghurts.com/EnvironmentalConcerns.asp.

21. See www.environmentaldefense.org/seafood/oceansinperil.cfm.

22. Paul Watson, “Consider the Fishes,” VegNews, March–April 2003, p. 27.

23. Ibid.

24. Paul Watson, Sea Shepherd Log #58, 2002, p. 20.

25. Ibid.

26. Ibid., p. 10.

27. Ibid.

28. Rod Fujita, Heal the Ocean: Solutions for Saving Our Seas (Gabriola Island, BC: New Society Publishers, 2003), p. 125.

29. Barry Kent MacKay, “Catch and Release,” Animal Issues, Spring 2003, p. 20.

30. Richard H. Schwartz, “Troubled Waters: The Case Against Eating Fish,” Vegetarian Voice, Spring 2004, p. 7.

31. Ibid., pp. 22–23.

32. Joan Dunayer, Animal Equality (Derwood, MD: Ryce Publishing, 2001), p. 69.

33. Barry Kent MacKay, p. 20.

34. BBC News, “Scientists Highlight Fish ‘Intelligence,’ ” reprinted in Animal Rights Online, September 7, 2003. See http://news.bbc.co.uk/1/hi/england/west_yorkshire/ 3189941.stm.

35. Ibid.

36. Cited in Dawn Carr, “They Die Slowly . . .” PETA’s Animal Times, Summer 2003, p. 9.

37. Paul Watson and Joseph Connelly, “The VN Interview: Captain Paul Watson,” VegNews, March–April 2003, p. 25.

Γιατί δεν υπάρχει περισσότερη αντίδραση στην εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων;

2011-07-25T09:06:00.002+02:00

των Δρ Matthew Cole & Δρ Karen Morgan

Ένα βασικό στοιχείο της δουλειάς μας ως κοινωνιολόγοι είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε πως η εκμετάλλευση των άλλων ζώων συνεχίζεται χωρίς περισσότερη εναντίωση από τους ανθρώπους. Δεν πιστεύουμε ότι τα ανθρώπινα όντα είναι από τη φύση τους αδιάφορα για τα βάσανα των άλλων. Αντ' αυτού θεωρούμε ότι η εκμετάλλευση καθίσταται δυνατή από δύο αλληλένδετες διαδικασίες: την απόκρυψη και την αντικειμενοποίηση.

Κρύβοντας τα ζώα

Ο πόνος και ο θάνατος των ζώων εκτροφής κυριολεκτικά κρύβεται από τα μάτια των περισσότερων ανθρώπων τον περισσότερο καιρό. Ταυτόχρονα, τα εκτρεφόμενα ζώα κρύβονται από τη γλώσσα που χρησιμοποιείται για να παραποιήσει τις εμπειρίες τους. Τα βιβλία και τα παιχνίδια που δόθηκαν στους περισσότερους από εμάς στην παιδική ηλικία, μας ενθάρρυναν να πιστέψουμε ότι τα εκτρεφόμενα ζώα είναι ευχαριστημένα και πρόθυμα «δίνουν» το γάλα, τα αυγά ή ακόμα και τη σάρκα τους σε μας. Με αυτούς τους τρόπους, η πραγματική ζωή των εκτρεφόμενων ζώων γίνεται αθέατη. Αυτό το κενό καθιστά πολύ πιο δύσκολη την αναγνώριση της εκμετάλλευσης, και εάν οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ηθικό ζήτημα, δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι αυτοί δεν έχουν το κίνητρο να στραφούν στον veganism.

Αντικειμενοποίηση των ζώων

Η αντικειμενοποίηση ενός ζώου (ανθρώπινου ή μη) είναι η αντιμετώπισή του ως ένα μέσο για έναν σκοπό, ως ένα κομμάτι εργαστηριακού εξοπλισμού για τον ζωοτόμο, ή ως «μηχανή κρέατος» για την βιομηχανική φάρμα. Η άρνηση ότι τα άλλα ζώα υποφέρουν ως άμεσο αποτέλεσμα της επιλογής κάποιου να μην είναι vegan γίνεται πιο εύκολη από την έλλειψη επαφής που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν με τα εκτρεφόμενα ή ζωοτομούμενα ζώα. Ακόμα και καθημερινή γλώσσα αντικειμενοποιεί τα άλλα ζώα και αρνείται την ικανότητά τους για νοημοσύνη ή συναίσθημα, για παράδειγμα σε εκφράσεις όπως «κοκορόμυαλος» ή «βόδι». Αυτές οι ψευδείς πεποιθήσεις για τα άλλα ζώα επιτρέπουν στους ανθρώπους να τα αντικειμενοποιούν, ακόμη και όταν βρίσκονται σε στενή επαφή μαζί τους.

Είμαστε υπεύθυνοι

Η αντικειμενοποίηση και η απόκρυψη των άλλων ζώων είναι το αποτέλεσμα του τρόπου που οι άνθρωποι μεταχειρίζονται, σκέφτονται, μιλάνε και αντιπροσωπεύουν τα ζώα – και πραγματικά δεν έχει καμία σχέση με τα ίδια τα ζώα. Παίρνοντας τα κουνέλια ως παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι θανατώνονται για την σάρκα τους, εξοντώνονται ως «παράσιτα», ζωοτομούνται, περιορίζονται ως «κατοικίδια ζώα», κλπ.

Δεν υπάρχει τίποτα στη «φύση» του να είσαι κουνέλι που να τα προορίζει για οποιεσδήποτε από αυτές τις τύχες. Το ζήτημα αυτό είναι προφανές στους vegan, αλλά η δικαιολογία ότι η μοίρα ενός ζώου είναι να υφίσταται εκμετάλλευση, είναι ένας από τους πιο κοινούς τρόπους που οι μη vegan δικαιολογούν τις επιλογές τους στον εαυτό τους και σε μας. Το ακούμε αυτό σε κοινότοπα «ανέκδοτα» για τα ζώα ότι ο «σκοπός» τους είναι να τρώγονται επειδή είναι φτιαγμένα «από κρέας», και ούτω καθεξής.

Η σύνδεση με την ανθρώπινη καταπίεση

Γνωρίζουμε ότι πολλοί άνθρωποι, επίσης, αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, με την εκμετάλλευση και τα βάσανά τους να είναι κρυμμένα. Η ίδια διαδικασία της απόκρυψης και της αντικειμενοποίησης εμπλέκεται στην καταπίεση των ανθρώπων με βάση το φύλο, την εθνότητα, τη θρησκεία, τη σεξουαλικότητα, την τάξη, την αναπηρία, την ηλικία και κ.ο.κ. Αυτές οι διαδικασίες είναι συχνά αλληλένδετες, όπως όταν οι καταπιεσμένοι άνθρωποι συγκρίνονται με τα καταπιεσμένα μη ανθρώπινα ζώα (για παράδειγμα, «παράσιτα»), ως τρόπος για να δικαιολογηθεί η καταπίεσή τους. Η αύξηση των επιπέδων της αντικειμενοποίησης έχει την τάση να πηγαίνει χέρι-χέρι με τη μείωση της δυνατότητας να θεαθούν αυτές οι καταστάσεις. Είναι δύσκολο να βρει κανείς και να αποκτήσει πρόσβαση σε βιομηχανικές φάρμες ή στα sweat shops (εργοστάσια όπου οι εργαζόμενοι είναι ουσιαστικά σκλάβοι - δουλεύουν υπό άθλιες συνθήκες, χωρίς ωράριο, και με μηδαμινή αμοιβή).

Αυτό υποδηλώνει ότι εμείς ως κοινωνία έχουμε πάντα πολύ καλή επίγνωση ότι είναι ηθικά λάθος να εκμεταλλευόμαστε τους άλλους. Αν δεν αισθανόμασταν ντροπή, γιατί τότε τα σφαγεία δεν έχουν γυάλινους τοίχους; Αυτό το επίπεδο της ντροπής, μας δίνει την ελπίδα ότι με την αποκάλυψη αυτού που έχει αποκρυφτεί, μπορούμε να διεγείρουμε την συμπόνια και το θυμό που θα κινητοποιήσει τον κόσμο να αρνηθεί να δεχτεί την εκμετάλλευση. Ως εκ τούτου η αποκάλυψη της πραγματικότητας της εκμετάλλευσης και η αμφισβήτηση την αντικειμενοποίησης παραμένουν ζωτικής σημασίας τακτικές για τον veganism.

ΠΗΓΗ: Περιοδικό The Vegan, άνοιξη 2010

Ολοκληρωτικό καθεστώς

2011-07-18T09:48:00.001+02:00

Είναι η πιο στυγνή δικτατορία στο πρόσωπο της Γης, αφού υπάρχει αδιάκοπα εδώ και 10 χιλιάδες χρόνια και όχι μόνο παραμένει ακλόνητη, αλλά συνεχώς διευρύνεται και εδραιώνεται. Είναι ένα καθεστώς που επιβλήθηκε για να επιδοθεί στην πιο μεθοδευμένη γενοκτονία που υπήρξε ποτέ, τα θύματα της οποίας είναι τρισεκατομμύρια μόνο τις τελευταίες δεκαετίες και ο τρόμος, η βία και οι φρικαλεότητες που διέπραξε και εξακολουθεί να διαπράττει είναι ασύλληπτα για το μυαλό.

Είναι επίσης μια δικτατορία που ο καθένας ανεμπόδιστα όχι μόνο μπορεί να την επιβάλει όποτε θέλει αλλά και ενθαρρύνεται συνεχώς να το κάνει. Και δυστυχώς το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη ή αναστολές, αφού αυτή η δικτατορία κρίνεται αναγκαία και «εθνικής» σημασίας για το «έθνος» που την διαπράττει.

Πρόκειται για την δικτατορία που αυθαίρετα έχει επιβάλλει το «έθνος» των ανθρώπων ενάντια στα «έθνη» των μη ανθρώπινων ζώων και την οποία προασπίζεται κυριολεκτικά με τα δόντια.

Είναι ένα ιδιόμορφο καθεστώς που με την αυταρχική εγκαθίδρυσή του άλλαξε άρδην τα μέχρι τότε δεδομένα του οικοσυστήματος της Γης, εισάγοντας κάτι εντελώς ξένο σε αυτό. Σε έναν πλανήτη της ζωής ο οποίος έχει ως βασικό του νόμο την ελευθερία για όλα τα πλάσματα, το «έθνος» των ανθρώπων εισάγει με την «εξημέρωση» των ζώων το μοντέλο του ολοκληρωτισμού, δηλαδή τον απόλυτο έλεγχο της ζωής, την ανελευθερία και τον εξουσιασμό.

Ο πλανήτης της ελευθερίας και των μέχρι τότε ελευθέρων όντων βυθίζεται στον δεσποτισμό του συστήματος της καταπίεσης ο οποίος πνίγει την ατομική βούληση και έτσι η ζωή γίνεται έρμαιο στις διαθέσεις του αυτού του καθεστώτος. Ένα πρώιμο γκούλακ (φυλακή, στρατόπεδο συγκέντρωσης) μόλις έχει ξεκινήσει, για να εφαρμόζει την καταπίεση από την οποία προκύπτουν τα προνόμια για την εκάστοτε κυρίαρχη, καταπιεστική ομάδα.

Όμως αυτή η ανατροπή και η ανωμαλία στο οικοσύστημα, έμελλε να επηρεάσει δραματικά τις εξελίξεις και να έχει συγκλονιστικές συνέπειες για την μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας, τις οποίες το «έθνος» των ανθρώπων δυστυχώς δεν μπόρεσε να προβλέψει, ούτε επίσης και το ανεξέλεγκτο κακό που αυτή θα δημιουργούσε.

Γιατί η απελευθέρωση ενός τέτοιου ολοκληρωτικού συστήματος στο οικοσύστημα, ισοδυναμούσε με την απελευθέρωση μιας σπίθας που επρόκειτο να γίνει η μεγάλη και άγρια πυρκαγιά που θα κυρίευε τον πλανήτη, αφού το σύστημα της καταπίεσης πέρασε άμεσα και γρήγορα από το «έθνος» των μη ανθρώπινων ζώων στο «έθνος» των ανθρώπων και έγινε ο κανόνας πάνω στη Γη.

Αναμφίβολα το μαύρο κεφάλαιο της υποδούλωσης των ζώων ανοίγει και το μαύρο κεφάλαιο της υποδούλωσης του ανθρώπου κάτω από ένα ολοκληρωτικό σύστημα καταπίεσης το οποίο δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι η ανθρωπότητα όλο αυτό το διάστημα (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) δεν έχει γνωρίσει την πραγματική ελευθερία, αφού βρίσκεται συνεχώς υπό τον ζυγό ολοκληρωτικών καθεστώτων με διαφορετικές μορφές, από τα πιο απροκάλυπτα μέχρι τα πιο συγκαλυμμένα. (Πέρα από τις «κλασικές» δικτατορίες σε πολλές χώρες του κόσμου (ιδιαίτερα της Ασίας και της Αφρικής), η πιο μεταμφιεσμένη μορφή ολοκληρωτισμού σήμερα είναι το σύστημα της νέας τάξης.)

Αυτή η κατάσταση μας έχει συνοδέψει από την αρχή του λεγόμενου πολιτισμού (Το διάστημα των τελευταίων 10 χιλιάδων ετών από την ανακάλυψη της γεωργίας) και ουσιαστικά έχουμε εκπαιδευτεί και εθιστεί σε αυτήν, αγνοώντας την αίσθηση και την εμπειρία του πως είναι η ζωή σε συνθήκες ελευθερίας και μη εξουσίας. Και αφού έχουμε στερηθεί την ελευθερία για τόσο μεγάλο διάστημα, και είναι αδύνατο να ξέρουμε πως είναι και τι σημαίνει, δεν την θέλουμε και για όλα τα άλλα πλάσματα που τους έτυχε να συνυπάρχουν μαζί μας.

Είμαστε εμποτισμένοι από την κουλτούρα της καταπίεσης, της ανελευθερίας και του εξουσιασμού και αυτό μας μετατρέπει πολύ εύκολα, όπως αποδεικνύεται, σε δυνάστη του οποιουδήποτε άλλου.

Παρόλα αυτά το ένστικτο της ελευθερίας δεν έχει εντελώς σβήσει μέσα μας και ούτε μπορεί να σβήσει, γι αυτό και η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη από αγώνες ενάντια σε κατακτητές, ολοκληρωτικά καθεστώτα και δικτατορίες, με στόχο την πολυπόθητη ελευθερία.

Όμως ενώ παλεύουμε ενάντια στις δικτατορίες των ανθρώπων, ταυτόχρονα υπεραμυνόμαστε της δικτατορίας προς τα ζώα και επιμένουμε λυσσαλέα και με ολοένα και πιο ολοκληρωτικό τρόπο να την διατηρήσουμε. Δεν μπορούμε να δούμε ότι αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος και ότι αυτή συνεχώς τροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο του ολοκληρωτισμού και ότι για όσο καιρό θα διατηρούμε τα ζώα σε αυτό το καθεστώς, δεν θα ξεφύγουμε και οι ίδιοι από αυτό.

Οι δύο ολοκληρωτισμοί είναι συνυφασμένοι και αλληλένδετοι, και αυτός των ζώων ουσιαστικά υπάρχει για να τροφοδοτεί με λάδι την φωτιά αυτού των ανθρώπων. Και ο λόγος που όλοι οι μέχρι τώρα αγώνες για ελευθερία απέτυχαν είναι ότι το ζήτημα ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε συνολικά αλλά με τον διχαστικό τρόπο που επέβαλε ο ανθρωποκεντρισμός (ακόμη ένα κατάλοιπο του ολοκληρωτισμού).

Έτσι η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα να κατρακυλάει στον πιο σκοτεινό ολοκληρωτισμό που έχει υπάρξει ποτέ και για τους ανθρώπους και πολύ περισσότερο για τα μη ανθρώπινα ζώα, αυτόν της νέας τάξης.

Και το ερώτημα είναι:

Πότε θα λήξει αυτό το ολοκληρωτικό καθεστώς προς τα ζώα, η αθλιότητα της κατοχής και εκμετάλλευσής τους και η αντιδραστική ιδεολογία της καταπίεσης;

Πότε θα λήξει όλο αυτό το αυταρχικό φιάσκο με την εικόνα ενός φασιστικού, ολοκληρωτικού ανθρώπινου είδους να συντρίβει βάναυσα και με μανία τα ζώα;

Γιατί η κάθε εικόνα ανθρώπου που κυριαρχεί επί των ζώων, από αυτόν που τρωει, φοράει, κυνηγάει, πειραματίζεται, διασκεδάζει ή με όποιο άλλο τρόπο εξασκεί την κυριαρχία του στα ζώα, είναι προκλητική, απαράδεκτη, αποκρουστική. Είναι η ίδια νοσηρή εικόνα ολοκληρωτισμού όπως του στρατιώτη-πιόνι του ιμπεριαλισμού ο οποίος εκτελεί αμάχους, ή του πιλότου-πιόνι ο οποίος σπέρνει τον θάνατο από χιλιόμετρα μακριά. Ή γενικά η εικόνα του οποιουδήποτε που ως όργανο της καταπίεσης την υλοποιεί.

Είναι τελικά η ίδια εικόνα της μάταιης, παράλογης και αδικαιολόγητης βίας και καταπίεσης η οποία μπορεί να δημιουργηθεί και να υπάρξει μόνο μέσα σε ένα σύστημα ολοκληρωτισμού. Είναι η εικόνα του εγκλήματος και της ντροπής που προσβάλει και εξευτελίζει το ανθρώπινο είδος. Είναι η εικόνα που πρέπει άμεσα να ξηλώσουμε και να καταστρέψουμε μια για πάντα.

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια γιατί από ένα σημείο και μετά, πέρα από το απόλυτα τραγικό, καταντάει και γελοίο να χαραμίζονται οι ζωές στον βωμό του ολοκληρωτισμού και της ανούσιας καταπίεσης. Είναι αναγκαίο η δραματική αυτή ανωμαλία να αποσυρθεί, αφού έχει κάνει προ πολλού τον κύκλο της και συντηρείται σαν μια μακάβρια φάρσα, μόνο και μόνο επειδή εμείς την στηρίζουμε. Το ανυπολόγιστο τραύμα που ο ολοκληρωτισμός έχει αφήσει στον πλανήτη πρέπει να τερματιστεί εδώ με το συνολικό ξερίζωμά του ώστε να μη μείνει η παραμικρή ρίζα που θα μπορούσε να τον αναγεννήσει, όπως γίνεται για χιλιετίες τώρα.

Χρειάζεται επειγόντως εκδημοκρατισμός και αυτό σημαίνει ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να κλείσει η μαύρη παρένθεση του ολοκληρωτισμού που στρέφεται ενάντια στα ζώα, αφού αυτό είναι προϋπόθεση και της απελευθέρωσης του ανθρώπου. Επιπλέον σημαίνει την ίδρυση ενός συστήματος δικαιοσύνης, δηλαδή μια ζωή βασισμένη στα ιδανικά του veganism και στις θεμελιώδεις αξίες.

Πίσω από το παραπέτασμα

2011-07-11T10:23:00.001+02:00

Η αλήθεια της διατροφής, της ένδυσης και της οποιασδήποτε χρήσης ζωικών προϊόντων είναι πίσω από το παραπέτασμα. Όχι μόνο αυτό που υψώνει η βιομηχανία εκμετάλλευσης ζώων γύρω από τις δραστηριότητές της για να αποκρύψει το έγκλημα που διαπράττει προς την ζωή. Αλλά κυρίως το παραπέτασμα του μυαλού και της συνείδησης, το οποίο αφορά τις διεργασίες εκείνες οι οποίες αρνούνται την αλήθεια και στην θέση της επιβάλλουν τον εξορθολογισμό των πιο αυθαίρετων αντιλήψεων και πρακτικών, με αποτέλεσμα το αφύσικο να γίνεται φυσιολογικό και το άδικο, δίκαιο.

Το παραπέτασμα περικλείει τον χώρο εκείνο στο ατομικό και στο συλλογικό υποσυνείδητο όπου έχουν απωθηθεί όλα όσα ηθελημένα θέλουμε να αγνοούμε καθώς και όλες οι αναστολές και οι επιφυλάξεις που αφορούν την εκμετάλλευση των ζώων, μόνο και μόνο για να μετέχουμε στην κατευθυνόμενη πραγματικότητα του συστήματος της καταπίεσης (και έτσι να την επιβραβεύουμε).

Το παραπέτασμα θα μπορούσε επίσης να περιγραφεί και σαν ένα τείχος αλλοτρίωσης, αποστασιοποίησης, και αποσύνδεσης των πράξεων μας με τον αντίκτυπο που έχουν στους άλλους (μη ανθρώπους αλλά και ανθρώπους). Ένα τείχος του αίσχους που υψώνεται στην βάση του μεγάλου παραλογισμού και της μεγάλης αλαζονείας ότι είμαστε οι ιδιοκτήτες της Γης και όλα τα πλάσματα μας ανήκουν, ότι είμαστε οι αφέντες και αυτά οι δούλοι και οι υπηρέτες μας οι οποίοι θα πρέπει να ικανοποιούν κάθε μας εξωφρενική επιθυμία (που εκμηδενίζει την ζωή τους και την ύπαρξη τους).

Με άλλα λόγια, μιλάμε πλέον για το νοητικό σύνορο ενός παρασκηνίου όπου έχει παραγκωνιστεί οτιδήποτε ενοχλητικό θα μπορούσε να χαλάσει την ψευδαίσθηση που θέλουμε να διατηρούμε στο προσκήνιο: ότι όλα είναι μια χαρά, ότι όλο αυτό που επιβάλλουμε σε αυτούς που τεχνητά έχουμε φέρει σε θέση αδυναμίας (μη ανθρώπινα ζώα καθώς και κοινωνικές τάξεις και ομάδες) είναι οκ, και ότι αυτό που ζούμε είναι πολιτισμός.

Όμως όλο αυτό το αρνητικό φορτίο πίσω από το παραπέτασμα επιβαρύνει συνολικά και σε κάθε επίπεδο την ζωή κάποιου, ανεξάρτητα αν το καταλαβαίνει ή όχι. Είναι ένα βάρος και μια σιδερένια μπάλα στα πόδια που μας κρατά φυλακισμένους και δέσμιους μιας λανθασμένης λογικής. Και όταν αυτό πεταχτεί από επάνω μας, τότε μόνο θα καταλάβουμε την ανακούφιση και θα συνειδητοποιήσουμε τι κουβαλάγαμε και τι σέρναμε μέχρι τώρα.

Γιατί ουσιαστικά το παραπέτασμα της άρνησης της εκμετάλλευσης των ζώων δεν μας αφήνει να δούμε μια σειρά άλλα πράγματα, τα οποία διακλαδίζονται άμεσα από αυτήν. Δεν μας αφήνει να αναγνωρίσουμε ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούν κάποια γεγονότα και τεχνητά επιβεβλημένες εξελίξεις πάνω στην ζωή μας, και πως τελικά την ελέγχουν και την προδιαγράφουν σε ένα ανάλογο χρονικό εκμετάλλευσης και θανάτου.

Δεν μας αφήνει καταρχήν να δούμε ότι η διατροφή μας άλλαξε άρδην τις τελευταίες δεκαετίες με έξωθεν παρέμβαση και φυσικά γι αυτό μπορεί πάλι εύκολα να ξαναλλάξει σε αυτό που αρμόζει στην φυσιολογία μας και στην συνείδησή μας. Γιατί η διατροφή με ζωικά δεν είναι δεδομένη, αλλά είναι μια παρένθεση τόσο στην φυσιολογία όσο και στην ιστορία του ανθρώπου, η οποία θα κλείσει γιατί είναι μια ανωμαλία μέσα στο οικοσύστημα, την οποία αυτό δεν μπορεί να ανεχτεί (αφού αντιβαίνει τους νόμους του) και εκ των πραγμάτων θα εκτοπίσει.

Δεν μας αφήνει επίσης να δούμε ότι στον πλανήτη της ζωής εγκαθιδρύσαμε μια κουλτούρα του θανάτου που βασίζεται στην αυθαίρετη αντίληψη της καταπίεσης (προς οποιονδήποτε μπορούμε να καταπιέσουμε). Μια τέτοια κουλτούρα περιθωριοποιεί τις αξίες και είναι συνταγή για την καταστροφή, αφού φέρνει στο προσκήνιο και κάνει κυρίαρχο όλο το σύνολο των αρνητικών αντιλήψεων και πρακτικών όπως η βία, η εκμετάλλευση, η στέρηση της ελευθερίας, ο εξουσιασμός και η κυριαρχικότητα επί του άλλου, και γενικά η κάθε είδους αδικοπραγία.

Ακόμη δεν μας αφήνει να δούμε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος το ανθρώπινο είδος να γίνεται κατακτητής και δυνάστης των άλλων ζώων ή ο ηθικός αυτουργός των εγκλημάτων εναντίον τους αλλά ούτε και να στιγματίζεται με όλο αυτό το κακό που προξενεί άδικα. Ο ρόλος μας είναι άλλος, σαφώς καθορισμένος από το ίδιο το οικοσύστημα που μας δημιούργησε και μας κάνει την τιμή να μας φιλοξενεί σε αυτόν τον όμορφό και μοναδικό πλανήτη της ζωής, και δεν είναι άλλος από το να σεβόμαστε την ζωή (την οποιαδήποτε ζωή) και να μην την καταστρέφουμε εκούσια. Οι θεμελιώδεις νόμοι του οικοσυστήματος δεν άλλαξαν για να αλλάξει αυτός ο ρόλος. Το μόνο που άλλαξε είναι η δημιουργία ενός ανθρωποκεντρικού συστήματος καταπίεσης το οποίο για τους δικούς του λόγους έχει διαστρεβλώσει αυτόν τον ρόλο, σε ένα ρόλο ανθρώπου-δυνάστη και καταστροφέα της ζωής.

Έτσι τελικά το αυθαίρετο, νοητικό οικοδόμημα και παραπέτασμα στο μυαλό μας όχι μόνο δεν νομιμοποιεί αυτό που κάνουμε στα ζώα αλλά γίνεται και το βασικό εμπόδιο που δεν μας επιτρέπει να εξαλείψουμε ουσιαστικά και μόνιμα την αδικία από την ζωή μας και τον κόσμο μας. Γιατί όσο θα υπάρχει η αδικία προς τα μη ανθρώπινα ζώα, θα υποδαυλίζεται και θα συντηρείται και η κάθε μορφής αδικία μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Όμως η ματαιότητα της εκμετάλλευσης είναι εξ ορισμού δεδομένη και δεν υπάρχει καμία προοπτική σε μια ανθρωπότητα που την θέτει ως βάση της ύπαρξής της. Όσο πιο γρήγορα κατανοηθεί αυτό τόσο το καλύτερο και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο, γιατί ο άχαρος ρόλος στον οποίο μας έχει εγκλωβίσει το σύστημα της καταπίεσης δεν μας ταιριάζει, ούτε μας αξίζει. Χρειάζεται επειγόντως η αποδέσμευσή μας από αυτόν και ο veganism (ως ένα σύστημα άμεσα εφαρμόσιμης δικαιοσύνης) μπορεί να γίνει ο καταλύτης για μια τέτοια απελευθερωτική διαδικασία. Μπορεί να τραβήξει το παραπέτασμα και να ρίξει φως στο σκοτεινό και μακάβριο παρασκήνιο κάνοντάς το ένα με το προσκήνιο (της απόλαυσης, συνήθειας και ευκολίας) που βασίζεται στην εκμετάλλευση των ζώων. Και η σύνδεση του παρασκηνίου με το προσκήνιο μας δίνει πλέον την πλήρη εικόνα της πραγματικότητας και μας επαναπροσανατολίζει και μας επαναοριοθετεί μέσα σ’ αυτήν ως ενσυνείδητους φορείς της δικαιοσύνης.

Από το αδιαφορώ στο νοιάζομαι

2011-07-04T09:04:00.003+02:00

Με αυτόν τον πολύ απλό τρόπο θα μπορούσε να περιγραφεί η μετάβαση κάποιου στον veganism, δηλαδή η διαδικασία εκείνη κατά την οποία το μυαλό αποκτά πλήρη επίγνωση της αλήθειας των μη ανθρώπινων ζώων και η συνείδηση επαναστατεί μπροστά στην κατάφωρη αυτή αδικία.

Η όλη διεργασία αφορά το μυαλό και την συνείδηση αφού εκεί έχει συντελεστεί η αλλοίωση κάτω από την επιρροή του συστήματος της εκμετάλλευσης. Και εκεί θα γίνει η ανατροπή αφού η φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος παραμένει φυτοφάγος. Πράγματι αυτή δεν άλλαξε στην πορεία του χρόνου αλλά ούτε και μπορεί να αλλάξει όσο και αν την κακοποιεί κάποιος καταναλώνοντας αντίθετες και ασύμβατες τροφές. Με άλλα λόγια, το σώμα ήταν πάντα βίγκαν, η σκέψη μας δεν ήταν.

Γι αυτό και η μετάβαση στον veganism είναι τελικά θέση της συνείδησης και όχι του σώματος. Είναι η επανευθυγράμμιση της συνείδησης με το σώμα. Γεννιόμαστε με έναν βίγκαν σώμα σε ένα μη βίγκαν κόσμο (στο σύστημα της καταπίεσης), αλλά εξαιτίας της παραπλάνησης της συνείδησης, αυτή εγκλωβίζεται στο αδιαφορώ, στο πρότυπο της εκμετάλλευσης, με αποτέλεσμα να μετατρεπόμαστε σε ένα ξένο σώμα τόσο προς το οικοσύστημα(αδικία προς τα μη ανθρώπινα ζώα) όσο και προς το ίδιο μας το σώμα (επιβολή ενός ασύμβατου διατροφικού προτύπου).

Η μετάβαση στον veganism έχει το νόημα της ανακατάληψης της συνείδησής μας από το δίκαιο και την λογική. Είναι η αποκατάσταση της συνείδησης, η απελευθέρωσή της από την επιρροή του συστήματος της καταπίεσης, και η επαναρύθμισή της ώστε να λειτουργεί με βάση την αρχή της μη καταπίεσης. (Το σώμα δεν χρειάζεται καμία ρύθμιση ή προσαρμογή, είναι ήδη χτισμένο να λειτουργεί με βάση αυτήν την αρχή.)

Αυτή η μετάβαση είναι αρκετή για να μεταμορφωθεί ο κόσμος μας σε έναν ριζικά δικαιότερο κόσμο, αφού η εκμετάλλευση των ζώων είναι ο πυρήνας του προβλήματος και έχει κεντρική θέση στο σύστημα της καταπίεσης γιατί εξοικειώνει την συνείδηση με αυτήν την αντίληψη, κάνοντας έτσι δυνατή και την απρόσκοπτη καταπίεση και εκμετάλλευση των ανθρώπων.

Δυστυχώς η μετάβαση αυτή είναι αναγκασμένη να συμβεί σε ένα απόλυτα εχθρικό περιβάλλον, δηλαδή μέσα στην πραγματικότητα του αδιαφορώ η οποία είναι η κυρίαρχη πραγματικότητα σήμερα και το κύριο ρεύμα που κατευθύνει την πορεία της κοινωνίας, το mainstream. Είναι η πραγματικότητα του συστήματος της εκμετάλλευσης το οποίο για να υλοποιήσει την καταπίεση των ανθρώπων, των ζώων και του περιβάλλοντος επενδύει και στηρίζεται στην αδιαφορία για το ποιες αρχές ή αξίες κατευθύνουν τις πράξεις μας και συνεπώς και για τις συνέπειες αυτών των πράξεων.

Το αδιαφορώ προκύπτει ως προϊόν της σύγχυσης για την πραγματικότητα που μας περιβάλει και της άγνοιας για τα πραγματικά δεδομένα και ως εκ τούτου οχυρώνεται πίσω από μια στενή αντίληψη του ατομικού και του ιδιοτελούς. Μέσα λοιπόν σε έναν μικρόκοσμο όπου ο καθένας είναι απορροφημένος στις έξωθεν κατευθυνόμενες συνήθειές του δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να φουντώνει η αδιαφορία (για τους γύρω μου, για το περιβάλλον, για τα ζώα, για το τι τρωω, για το ποιος με κυβερνά, κλπ άλλα και ακόμη και για τον ίδιο μου τον εαυτό) η οποία μπορεί να μεταλλάσσεται σε απάθεια, παραίτηση, αλαζονεία αλλά και απελπισία. Με κύριο χαρακτηριστικό βέβαια όλων των προηγουμένων να παραμένει η αποσύνδεση από τις συνέπειες των πράξεων κάποιου και η σχέση αντιπαλότητας με τον άλλο (άνθρωπο ή μη άνθρωπο).

Έτσι το αδιαφορώ ανάγεται τελικά σε μια συνολική αδιαφορία για την ζωή. Γιατί αυτή είναι ο αποδέκτης των συνεπειών του, αυτή υφίσταται το αποτέλεσμα της δράσης του η οποία έχει ως αποτέλεσμα δισεκατομμύρια ζωές, ανθρώπινες αλλά κυρίως μη ανθρώπινες, να ισοπεδώνονται κάτω από τον οδοστρωτήρα μιας τέτοιας στάσης. Η αδιαφορία καταλήγει να είναι καταστροφική και αδιέξοδη τόσο στο προσωπικό όσο και στο συλλογικό επίπεδο, και το μόνο αντίδοτο σε έναν τέτοιο κατήφορο είναι το νοιάζομαι.

Στην περίπτωση του veganism το νοιάζομαι σημαίνει την ουσιαστική μεταμόρφωση, μια συνολική αναθεώρηση και ρήξη με το παρελθόν. Αυτό που ούτε καν απασχολούσε το μυαλό, τώρα έχει λάβει κεντρική θέση στην σκέψη, αυτό που γινόταν μηχανιστικά ως συνήθεια, τώρα καθοδηγείται από την αρχή της μη εκμετάλλευσης. Η παλιά λογική του αδιαφορώ γκρεμίζεται σαν χάρτινος πύργος όταν έρχεται αντιμέτωπη με τον απελευθερωτικό άνεμο του νοιάζομαι. Όλες οι φτηνές, ψεύτικες και αστήριχτες δικαιολογίες που έχουν επινοηθεί για να διατηρούν το έκτρωμα της εκμετάλλευσης ζωντανό καταρρέουν. Το ίδιο και η προπαγάνδα του συστήματος της εκμετάλλευσης, οι ψευτοέρευνες που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, η παραπλάνηση της διαφήμισης, η γνώμη των «ειδικών». Όλο το οικοδόμημα της εκμετάλλευσης που υπήρχε στο μυαλό σωριάζεται μπροστά στην δύναμη της αλήθειας.

Είναι μια διαδικασία όπου πέφτουν οι μάσκες και φαίνονται καθαρά τα πρόσωπα, οι ρόλοι και το σικέ παιχνίδι του συστήματος της καταπίεσης: ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα έχουν στηθεί ο ένας απέναντι στον άλλο σε μια αυθαίρετα δημιουργημένη σχέση εκμεταλλευτών - εκμεταλλευόμενων μόνο και μόνο για να ωφελείται και να αναπαράγεται αυτό το σύστημα. Ακόμη φαίνεται καθαρά ότι άνθρωποι και ζώα ενώνονται αναλογικά από μια κοινή μοίρα κάτω από ένα σύστημα που θεωρεί και τους δυο αναλώσιμους, τους εντάσσει στο ίδιο καθεστώς καταπίεσης και τους αντιμετωπίζει με την ίδια αντίληψη. Και επιπλέον φαίνεται επιτέλους ότι ο αγώνας της απελευθέρωσης είναι κοινός και η λύση είναι το γκρέμισμα αυτού του συστήματος και η δημιουργία ενός συστήματος δικαιοσύνης όπως προτείνει ο veganism.

Έτσι η μετάβαση στο νοιάζομαι και στον veganism αναδεικνύεται σε μια απελευθερωτική διαδικασία κατά την οποία ξυπνούν όλα εκείνα τα οποία πριν ήταν παραγκωνισμένα και καταπιεσμένα. Ξαφνικά ο δεσμός με το άλλο αισθανόμενο ον και η επιθυμία διόρθωσης της αδικίας γίνονται κυρίαρχα. Όπως επίσης κυρίαρχο γίνεται και το χρέος να δοθεί η δέουσα προσοχή και ο σεβασμός σε αυτούς που κάποτε δεν δινόταν καμία σημασία. Ο μέχρι χθες παγερά αδιάφορος για τις συνέπειες των πράξεων του και των επιλογών του άνθρωπος, μεταμορφώνεται θεαματικά και γίνεται αγνώριστος. Ο θύτης άνθρωπος έρχεται σταδιακά στην θέση του θύματος ζώου και ταυτίζεται μαζί του, συμπάσχει μαζί του και του δείχνει έμπρακτα μέσα από τον βίγκαν τρόπο ζωής του ότι παύει να συμμετέχει στην εκμετάλλευση και καταπίεση του.

Το φαινομενικά ασύλληπτο και ακατόρθωτο έχει γίνει όχι απλά εφικτό, αλλά επιβεβλημένο από την δύναμη της συνείδησης.

Από την αποδυναμωτική νοοτροπία του αδιαφορώ στην ενδυναμωτική νοοτροπία του νοιάζομαι

Ζούμε στον κόσμο και στην εποχή του αδιαφορώ και είναι αυτό που μπλοκάρει την πραγματικότητα του νοιάζομαι και την κρατά στην αναμονή. Το σύστημα μας μαθαίνει το αδιαφορώ μέσα από καθημερινές πρακτικές που τρέχουν με μια διαδικασία ρουτίνας και μας παρουσιάζονται ως φυσιολογικές και πολιτικά ορθές. Και ο ίδιος ο άνθρωπος αποδεικνύεται ότι είναι τρομερά ευάλωτος, εύπλαστος και προβλέψιμος μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Παρόλα αυτά το κατάλληλο ερέθισμα, πληροφόρηση, είδηση, γνώση μπορεί να πυροδοτήσει την αλλαγή γι αυτό η καλύτερη απάντηση είναι να διδάξουμε στους γύρω μας, ο ένας στον άλλο, την τέχνη του νοιάζομαι.

Με άλλα λόγια, το νοιάζομαι μπορεί να προκύψει ως προϊόν μύησης στην γνώση και στην συνειδητοποίηση του πως έχουν τα πράγματα και ποια είναι η θέση του ανθρώπου τόσο μέσα στο ευρύτερο οικοσύστημα αλλά και μέσα στο τρέχον πλαίσιο οργάνωσης της ζωής. Μέσα από αυτήν την επίγνωση απορρέει ο στόχος της αποκατάστασης της δικαιοσύνης σε κάθε πτυχή της πραγματικότητας ή αλλιώς μια γενικευμένη δικαιοσύνη για όλους.

Η μετάβαση δηλαδή από το αδιαφορώ στο νοιάζομαι είναι η πορεία στο σύστημα δικαιοσύνης που προτείνει ο veganism. Είναι η μετάβαση από την τρέχουσα παρακμιακή και καταστροφική κατάσταση του αδιαφορώ για τα μη ανθρώπινα ζώα στην ανώτερη κατάσταση του νοιάζομαι, σέβομαι την ζωή, συμπάσχω μαζί της. Και μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο το νοιάζομαι σημαίνει επίσης ότι δικαιώνω το βίγκαν σώμα μου αλλά πολύ περισσότερο αποκαθιστώ την βίγκαν συνείδηση που προκύπτει από την συγκεκριμένη ανατομία και φυσιολογία του. Το βίγκαν σώμα που μας προίκισε η φύση δεν μπορεί να μην έχει βίγκαν συνείδηση, ειδάλλως πρόκειται για σοβαρή δυσαρμονία ανάλογη του πχ να είσαι χελώνα και να νομίζεις ότι είσαι αετός.

Επομένως την αντίφαση του homo Frankenstein, του άνθρωπου δηλαδή με το βίγκαν σώμα και την μεταλλαγμένη συνείδηση, ας μην την αναζητούμε σε λάθος της Φύσης αλλά στην επίδραση του συστήματος. Αναμφισβήτητα, μια τέτοια ομογενοποίηση συνείδησης (που οδηγεί σε ανάλογη συμπεριφορά και σε μια ομογενοποίηση στον ίδιο τρόπο ζωής, στην ίδια διατροφή στις ίδιες συνήθειες ξεκομμένες από τον αντίκτυπό τους στις ζωές των άλλων) είναι η μεγάλη επιτυχία του συστήματος της καταπίεσης. Ευτυχώς ο veganism αναδεικνύεται σε δυσάρεστη εξαίρεση για το σύστημα, η οποία του χαλάει όλη αυτή την ομογενοποίηση, αφού χτυπάει στη ρίζα του το αδιαφορώ και γίνεται ο καταλύτης που επιταχύνει την πορεία κάποιου στο νοιάζομαι.

Ο veganism είναι η αποθέωση του νοιάζομαι. Νοιάζομαι για την αδικία που συμβαίνει γύρω μου και όχι απλά θέλω να την σταματήσω, αλλά την σταματώ με την μη συμμετοχή μου σε αυτήν. Δεν είναι απλά η επιθυμία αλλά και η πράξη του σταματώ την καταπίεση. Είναι η εσπευσμένη αποχώρηση από τον κόσμο του αδιαφορώ και η αποφασιστική μετάβαση στον κόσμο του νοιάζομαι με έναν ριζικά αναγεννημένο εαυτό.

Εν δυνάμει βίγκαν!

2011-06-27T08:11:00.000+02:00

Μπορεί να ζούμε στην χειρότερη συγκυρία για τα μη ανθρώπινα ζώα και η κάθε μέρα που περνάει να γίνεται ακόμη πιο δυσμενής γι αυτά αφού ο πληθυσμός των ανθρώπων αυξάνεται και η συντριπτική πλειοψηφία όσων γεννιούνται εντάσσονται αυτόματα στην πλευρά της κατανάλωσης ζωικών και συνεπώς της εκμετάλλευσης των ζώων και είναι πιθανό να παραμείνουν εκεί για πάντα ή για χρόνια μέχρι να έρθει η στιγμή της επίγνωσης και της αμφισβήτησης.

Μπορεί να ζούμε σε μια εποχή περιθωριοποίησης των αξιών που επιχειρεί να γκρεμίσει και την τελευταία εστία εναντίωσης στην εκμετάλλευση και βάλλει κατά του veganism με κάθε τρόπο και μέσο προσπαθώντας να τον εκτοπίσει στη σφαίρα του ανέφικτου και του ουτοπικού.

Ενδέχεται επίσης η παγκόσμια οικονομική κρίση να στρέψει τον κόσμο ακόμα πιο έντονα στην απαξίωση των ζώων και στις ζωικές τροφές ως τελευταία «απόλαυση».

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι προϋποθέσεις του veganism εξακολουθούν να υπάρχουν και ότι όλη η κατάσταση είναι ρευστή και γι αυτό αναστρέψιμη και η προοπτική για έναν βίγκαν κόσμο ζωντανή.

- Η βασικότερη προϋπόθεση είναι ότι ο veganism είναι μια απλή φιλοσοφία που δεν χρειάζεται να είναι κανείς διανοούμενος για να την κατανοήσει και η οποία μπορεί να συγκινήσει και να εμπνεύσει.

- Επιπλέον, κάθε άνθρωπος καλής θέλησης αποστρέφεται την αδικία και με βάση την ορθή λογική μπορεί να αναγνωρίσει ότι αυτό που γίνεται στα ζώα είναι άδικο.

- Επίσης η φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος ως φυτοφάγος συνάδει με αυτήν την θέση.

- Και επιπλέον τα πρακτικά ζητήματα που άπτονται του vegan τρόπου ζωής(φυτικές τροφές, ένδυση, κλπ) είναι ήδη διευθετημένα και λυμένα.

Επομένως ο πλανήτης είναι εν δυνάμει βίγκαν και ο veganism μπορεί να εκδηλωθεί μαζικά σε ανύποπτο χρόνο και να συμπαρασύρει την ανθρώπινη κοινωνία σαν ντόμινο.

Όλο το παιχνίδι είναι δυναμικό και γι αυτό απρόβλεπτο και παίζεται στο πεδίο του να ενεργοποιηθούν αυτές οι προϋποθέσεις.

Ο κόσμος τελεί υπό κατοχή πρώτα και κύρια ιδεολογική, όμως ανά πάσα στιγμή μέσα σε κάθε μυαλό μπορεί να ξεπηδήσει η εναντίωση και να γίνει η προσωπική ανατροπή με το σύστημα της εκμετάλλευσης, αφού όλοι είμαστε σε μια πορεία εξέλιξης επηρεαζόμενη από πολλούς παράγοντες.

Σε ένα υποθετικό σενάριο όπου δεν θα υπήρχαν συμφέροντα και χειραγώγηση της σκέψης θα ήμασταν σχεδόν όλοι βίγκαν, ενώ στο πιο αισιόδοξο σενάριο ενός κόσμου που θα όριζε την πορεία του με βάση την αρχή της μη εκμετάλλευσης, θα ήταν ενσυνείδητα πλέον βίγκαν οι πάντες.

Στην τρέχουσα συγκυρία το σύστημα της εκμετάλλευσης φαίνεται να είναι παντοδύναμο και να έχει το πάνω χέρι αφού συνεχώς εξαπλώνεται και εδραιώνεται και ισοπεδώνει στο πέρασμά του κάθε αντίσταση. Όμως ποτέ καμία καταπίεση δεν ήταν αήττητη και δεν είναι δυνατόν να εξαπατώνται και να χειραγωγούνται οι πάντες για πάντα.

Η κοινωνία και οι άνθρωποι είναι κάτω από την επιρροή μιας πλάνης και η συνείδηση, όπως ένα ελατήριο, έχει τεντωθεί σε μια άβολη θέση έντασης στην οποία όμως δεν μπορεί να παραμείνει για πολύ και είναι προορισμένη να επανέλθει στην φυσιολογική θέση ισορροπίας και ηρεμίας και εκεί όπου πραγματικά ανήκει, δηλαδή στην μη εκμετάλλευση και στον σεβασμό της ζωής.

Έτσι ο veganism δειλά αλλά σταθερά αναδύεται στην επιφάνεια, όπως και άλλες ακόμα θετικές ιδέες που μπορούν να συμβάλλουν σε έναν καλύτερο κόσμο. Μέσα από την εποχή της μέγιστης απελπισίας και απογοήτευσης όταν όλοι οι αρνητικοί δείκτες έχουν μπει βαθιά στο κόκκινο, έχει ήδη αρχίσει να διαγράφεται μια άλλη προοπτική.

Η ελπίδα υπάρχει γιατί ο veganism δεν είναι κάτι άγνωστο και αδοκίμαστο αφού εφαρμόζεται ήδη για 66 χρόνια από αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, ενώ πολύ κοντά στο όραμα ενός βίγκαν κόσμου (από διατροφική άποψη) ήταν οι περισσότερες χώρες μέχρι και πριν λίγες δεκαετίες μιας και άνθρωποι ήταν πρακτικά φυτοφάγοι, καταναλώνοντας ελάχιστες ζωικές τροφές (μόλις το 2% της συνολικής διατροφής τους).

Ακόμη ο veganism είναι μια νέα εξέλιξη για την ανθρωπότητα και ουσιαστικά βρίσκεται στο ξεκίνημά του σαν κίνημα. Και οι δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα του έχουν δώσει την απαραίτητη εμπειρία για να προχωρήσει ακόμα πιο σίγουρα και συνετά.

Η προοπτική ενός βίγκαν κόσμου είναι ζωντανή και η συγκυρία επιβεβαιώνει συνεχώς ότι αυτή η προοπτική δεν μπορεί να περιμένει άλλο.

Κάθε λεπτό που περνάει συμβαίνει κάτι τελείως παρανοϊκό, επώδυνο και αδικαιολόγητο που πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσουμε με ειλικρινές ενδιαφέρον και υπευθυνότητα.

Είναι καιρός να δούμε το ζήτημα με την απλότητα που το είδαν και οι θεμελιωτές του veganism αλλά και τόσοι άλλοι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε δύσκολους συλλογισμούς, μόνο την απλή σκέψη ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να εκμεταλλευόμαστε τα μη ανθρώπινα ζώα και να αποσυνδεθούμε για πάντα από τον τεράστιο μηχανισμό που στηρίζει και παράγει ακριβώς αυτήν την αντίληψη.

Καλώς ήλθατε στον βίγκαν κόσμο!

Γνήσιο δέρμα; Όχι, ευχαριστώ!

2011-06-20T08:19:00.003+02:00

Κάθε χρόνο δεκάδες δισεκατομμύρια ζώα καταναγκάζονται άδικα και αδικαιολόγητα να υπομείνουν έναν κύκλο υποδούλωσης, εκμετάλλευσης και θανάτου.

Η έκταση και η εντατικοποίηση αυτού του κύκλου διευρύνεται συνεχώς σε παγκόσμια κλίμακα με αποτέλεσμα η εκμετάλλευση των ζώων να έχει μετατραπεί στην πιο "βαριά βιομηχανία" του ανθρώπινου είδους ανεξαρτήτως οικονομικού συστήματος.

Μια ομολογουμένως μυστικοπαθής και αρρωστημένη βιομηχανία η οποία θεωρεί την ζωή πρώτη ύλη και την "επεξεργάζεται" σαν να ήταν άψυχο μετάλλευμα και η οποία ενισχύει συνεχώς στην κοινωνία την αντίληψη της εκμετάλλευσης και την πρακτική του φόνου και στην συνέχεια την σκύλευση του νεκρού σώματος και την κατηγοριοποίηση του πτώματος σε "χρήσεις".

Το σώμα των μη ανθρώπινων ζώων, το οποίο αυθαίρετα έχει καθιερωθεί ότι μπορεί να γίνεται αντικείμενο ιδιοκτησίας, είναι το επίκεντρο της εκμετάλλευσης και όσο είναι ζωντανό θα υποστεί ανελέητη κακοποίηση: διατροφική, ψυχολογική, ηθική για να φθάσει όσο γίνεται πιο γρήγορα το βάρος σφαγής ή, με την λογική της μηχανής, να παράγει όσο περισσότερο γάλα και αυγά.

Μετά την δολοφονία θα γίνει αντικείμενο μιας μεγάλης επιχείρησης "νεκροφιλίας", όπου διαφορετικού τύπου "όρνεα" θα πέσουν πάνω από το πτώμα για να εξασφαλίσουν το δικό τους κομμάτι. (Από τα υπολείμματα των σωμάτων των σφαγιαζόμενων ή αλιευόμενων ζώων παράγονται από ζωοτροφές μέχρι λιπάσματα και περίπου έντεκα χιλιάδες ζωικά συστατικά, τα οποία βρίσκουν εφαρμογή σε κάθε σχεδόν βιομηχανικό κλάδο και αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε ελαστικά, φάρμακα, φιλμ, καλλυντικά, απορρυπαντικά και πολλά άλλα προϊόντα, αφού ολόκληρη η τρέχουσα παγκόσμια αγορά αγαθών βασίζεται στην γενικευμένη εκμετάλλευση των ζώων.)

Η σάρκα και οι μύες του άτυχου πλάσματος θα βαφτιστούν κρέας για να περάσουν από το ανθρώπινο στόμα και οισοφάγο ως "απόλαυση" και να γίνουν υποθετικά "θρέψη". *

Το δέρμα θα βαφτιστεί "υλικό" ένδυσης, υπόδησης ή όποιας άλλης χρήσης και θα διαμορφωθεί ως τελικό προϊόν - μόνιμο σύμβολο του εγκλήματος, στοιχειωμένο με το μαρτύριο και τον φόνο του άτυχου πλάσματος από το οποίο αφαιρέθηκε χωρίς την συγκατάθεση του.

Αυτό το τόσο αρνητικά φορτισμένο "υλικό" θέλουν κάποια κατεστημένα συμφέροντα να είναι τα παπούτσια μας, τα ρούχα μας, τα καθίσματά μας, κλπ.

Αυτό το "αμαρτωλό υλικό" μας θέλουν να το αναζητούμε με μια νεκρόφιλη μανία παντού: στο σπίτι μας, στο αυτοκίνητό μας, στο σώμα μας.

Ρωτάμε επίμονα αν τα παπούτσια που θα αγοράσουμε είναι από γνήσιο δέρμα και αν δεν είναι δεν τα παίρνουμε. Τα θεωρούμε υποδεέστερα και δεύτερης ποιότητας αν δεν φέρουν το σύμβολο του πόνου και του θανάτου.

Ρωτάμε επίμονα αν το αυτοκίνητο που θα πάρουμε έχει δερμάτινα καθίσματα και αν δεν έχει τα παραγγέλνουμε. Η μανία να ντύσουμε με δέρμα το αυτοκίνητο έχει μεγαλύτερη αξία από τις ζωές των ζώων που θα προέλθει αυτό το δέρμα.

Εκπαιδευτήκαμε να θεωρούμε ότι το δέρμα δίνει πρεστίζ και κύρος και να μην βλέπουμε το τι πραγματικά αντιπροσωπεύει. Βλέπουμε απλά σαν ένα ακόμη υλικό αυτό που κάποτε ήταν το ζωντανό περιτύλιγμα του σώματος ενός άλλου, μη ανθρώπινου ζώου.

Και είμαστε διατεθειμένοι όλη αυτή την βαρβαρότητα να την επιβραβεύσουμε και να την πληρώσουμε αδρά.

Όμως το "υλικό" αυτό που μας κατακλύζει σχεδόν παντού γύρω μας, σε ότι σχήμα και μορφή να του δώσουμε θα κουβαλάει μόνιμα, συνεχώς και αναπόφευκτα την απόδειξη και την μαρτυρία της αθώας ζωής, η οποία εκμηδενίστηκε βάναυσα και αλαζονικά.

Επάνω σε οτιδήποτε είναι από δέρμα, είναι εντυπωμένα ο πόνος και η εμπειρία της φρίκης που το συγκεκριμένο ζώο έζησε κυριολεκτικά στο πετσί του.

Ας κοιτάξουμε λοιπόν προσεκτικά ότι ρούχο, παπούτσι, τσάντα ή άλλο δερμάτινο αντικείμενο από μπρελόκ μέχρι γάντια έχουμε στη κατοχή μας και ας σκεφτούμε ότι όλα αυτά προήλθαν από ζωές που απαξιώθηκαν και οδηγήθηκαν βίαια σε ένα πρόωρο τέλος.

Το ίδιο με τους καναπέδες, τα καθίσματα στο αυτοκίνητο και ότι άλλο δερμάτινο και το ίδιο εάν έχουμε κάτι από γούνα.

Ίσως τότε αναγνωρίσουμε στα "προϊόντα" αυτά ουσιαστικά τα λείψανα πλήρως αισθανόμενων όντων, τα οποία μετατράπηκαν σε αυτά τα "προϊόντα" επειδή προφανώς έτυχε να ανήκουν σε διαφορετικό είδος από το ανθρώπινο. Ή επειδή η ασυδοσία και η αυθαιρεσία της "ελεύθερης αγοράς" υπερίσχυσε και ισοπέδωσε την αξία και το μεγαλείο της ζωής τους υποκαθιστώντας την με ένα ευτελές τίμημα θανάτου.

Μάλλον έχουμε ήδη αντιληφθεί ότι υπάρχει ένας σκελετός στην ντουλάπα μας ή, λιγότερο μακάβρια, ένας ελέφαντας στο σαλόνι μας.

Και επειδή η αλήθεια είναι απελευθερωτική, το άμεσο, επόμενο βήμα είναι να πάμε αυτήν την σκέψη μέχρι τέλους και να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε στα ζώα αυτό που πραγματικά είναι: άτομα υπέροχα και μοναδικά όσο μοναδικοί είμαστε ο καθένας από εμάς και να πάψουμε να τα βλέπουμε ως χρηστικά αντικείμενα τα οποία υπάρχουν μόνο για να μας υπηρετούν και να καλύπτουν τα καπρίτσια μας, όπως ένδυση, τροφή, διασκέδαση, ευκολία ή οτιδήποτε άλλο.

Μπορούμε να λειτουργήσουμε άμεσα με βάση αυτήν την αρχή στην επόμενη κιόλας αγορά μας προσέχοντας σχολαστικά να μην ξανα-αγοράσουμε οτιδήποτε προέρχεται από ζώο.

Αρχικά μπορεί να είναι μια εμπειρία απογοήτευσης από την καθολική παρουσία των ζωικών συστατικών.

Όμως, πολύ περισσότερο, είναι και μια εμπειρία ενδυνάμωσης από την ικανοποίηση ότι πλέον δεν συμμετέχουμε στην αδικία και από την ανακάλυψη ότι οι εναλλακτικές υπάρχουν και ότι μπορούμε να τις διεκδικήσουμε ώστε να κατακτάται το δικαίωμα στην επιλογή προϊόντων που δεν περιέχουν εκμετάλλευση και φόνο.

Έτσι, με την ίδια ευκολία που τα ζωικά συστατικά είναι παντού, με την εξίσου ίδια ευκολία μπορεί να είναι και πουθενά όταν αποφασίσει κάποιος να ξεκόψει από αυτόν τον παραλογισμό.

Στην συνέχεια, θα μπορούσαμε να προωθήσουμε αυτή την επίγνωση και σε άλλους ανθρώπους και να εξαπλωθεί, ώστε να επιτευχθεί ο τελικός στόχος που είναι να εκλείψει τελείως η ντροπή που λέγεται εκμετάλλευση των ζώων.

Ας ξεχάσουμε τι έκανε το ανθρώπινο είδος στο παρελθόν και σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.

Σήμερα μπορούμε. Σήμερα καταλαβαίνουμε. Σήμερα ξέρουμε ότι όλο αυτό είναι άδικο.

Απλά το μόνο που χρειάζεται είναι να μην κάνουμε πως δεν το βλέπουμε και να του δώσουμε την δέουσα σημασία.

Αυτή είναι ίσως η πιο επιτακτική αναγκαιότητα της συγκυρίας και ένα γενικότερο κάλεσμα να εναντιωθούμε συνολικά στην καταπίεση, η οποία έχει την ίδια αφετηρία και επιδιώκει τα ίδια προνόμια και οφέλη είτε πρόκειται π.χ. για την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας ή για την εκμετάλλευση των ζώων.

Μια τέτοια αντίληψη των πραγμάτων λέγεται veganism και στοχεύει στην δημιουργία ενός κόσμου όπου δεν θα υπάρχει καταπίεση κανενός, ανθρώπου ή μη ανθρώπου.

Και συμβολικά, ξεκινώντας την προσπάθεια για την επίτευξη ενός τέτοιου κόσμου από τα μη ανθρώπινα ζώα (ως τον τελικό αποδέκτη στην ιεραρχία της καταπίεσης) να βγάλουμε οτιδήποτε ζωικό από την καθημερινότητα μας, από την ζωή μας και από τον κόσμο μας.

Και να αντικαταστήσουμε τον θάνατο με την ζωή, τον πόνο με την αγάπη, και την εκμετάλλευση με τον σεβασμό για τα άλλα ζώα, τα οποία μέχρι τώρα περιφρονητικά τα έχουμε απαξιώσει σε "υλικό" μας.

.....................

* Κάποια κατεστημένα συμφέροντα έχουν πληρώσει και πληρώνουν δις για την παραπληροφόρηση του ανθρώπινου μυαλού και την καταγραφή σε αυτό ως "τροφή" της σάρκας και των αναπαραγωγικών εκκρίσεων (το γάλα και τα αυγά) των ζώων. Το τραγικό δημιούργημα των δεκαετιών παραπληροφόρησης είναι ένα ανθρώπινο είδος Φρανκεστάϊν, το οποίο τρέφεται ως σαρκοφάγο ένω έχει φυσιολογία φυτοφάγου και το οποίο, ενώ σπάνια πλέον θηλάζει το μητρικό, ανθρώπινο γάλα, δεν απογαλακτίζεται για μια ολόκληρη ζωή από το κλεμμένο γάλα άλλων θηλαστικών ζώων.