Βίαιο, καταναγκαστικό ξεπουπούλιασμα (forced molting)

Τι είναι η κρίση που βιώνουμε; Με τι μοιάζει; Που οδηγεί;

Εύλογα, αγωνιώδη ερωτήματα που όμως δεν έχουν αισιόδοξη απάντηση αφού για όσους έχουν τις κεραίες τους ανοιχτές είναι φανερό ότι η κρίση που μας έχει επιβληθεί, εφαρμόζεται ήδη σε απίστευτα πιο γενικευμένη έκταση και με ασύλληπτη, κλιμακούμενη ένταση σε δισεκατομμύρια άλλους αισθανόμενους και βέβαια έχει τραγική κατάληξη (εκατοντάδες δισεκατομμύρια ζώα κάθε χρόνο καταναγκάζονται σε καθεστώς καταπίεσης, υποδούλωσης και μαζικής γενοκτονίας μόνο και μόνο επειδή θεωρούνται «τροφή» μας).

Όσο κι αν αδυνατούμε να το πιστέψουμε και να το χωνέψουμε η κρίση των ανθρώπων μπορεί να ειδωθεί στην πραγματική της διάσταση μόνο με όρους της καταπίεσης των ζώων (αφού το σύστημα της καταπίεσης μας δείχνει ξεκάθαρα ότι είμαστε κι εμείς το ίδιο αναλώσιμοι όπως ακριβώς τα ζώα που μας επιβάλλει για «τροφή» μας). Ο εντεινόμενος ολοκληρωτισμός που υφιστάμεθα αλλά και η κλιμάκωσή του με ακόμα πιο σκληρές μορφές είναι η πάγια τακτική για τα μη ανθρώπινα ζώα, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες. Το δράμα της ζωής τους που καταλήγει στο πιάτο μας ως συνταγές, μαγειρέματα, γεύματα και γεύσεις, έχει προηγουμένως περάσει από άπειρες μορφές κακοποίησης (που φροντίζουν να μη γνωρίζουμε) οι οποίες περιορίζονται μόνο από την αρρωστημένη φαντασία αυτών που ενορχηστρώνουν αυτόν τον εφιάλτη. Ότι χωράει και ότι δεν χωράει ο νους μπορεί να επιβληθεί στα ζώα που αυθαίρετα καταναγκάζονται να «εξυπηρετήσουν» τις «ανάγκες» του ανθρώπου.

Έτσι για τις δυνάμεις του κατεστημένου (που αλαζονικά τοποθετούν τους εαυτούς πάνω από όλους εμάς τους υπόλοιπους όπως αλαζονικά προγραμματίζουν κι εμάς να τοποθετούμε τους εαυτούς μας πάνω από τα ζώα) η τρέχουσα κρίση δεν είναι παρά μεταφορά «τεχνογνωσίας» από το ένα κοπάδι (των ζώων) στο άλλο (των ανθρώπων). Τα ζώα είναι το εύκολο θύμα για την εφαρμογή του δόγματος της καταπίεσης το οποίο στοχεύει στην απαξίωση της αισθανόμενης ζωής (ανθρώπινη και μη ανθρώπινη). Τα ζώα είναι επίσης το απόλυτο πείραμα όπου σύμφωνα με την αρρωστημένη ελίτ το κοπάδι των ανθρώπων μπορεί να στραφεί απέναντι στο κοπάδι των ζώων όχι για να καλύψει τις ανάγκες του (όπως μας εξαπατούν) αλλά για να εξοικειωθεί με την καταπίεσή του και με όλες εκείνες τις δραματικές καταστάσεις που του επιφυλάσσεται τελικά και αυτό να βιώσει.

Και στη παρούσα φάση ο πιο τραγικά ακριβής παραλληλισμός της δεινής μας θέσης λόγω της στημένης ψευδοκρίσης (με τις πραγματικές όμως συνέπειες) και ο πλέον συμβολικός είναι ίσως το βίαιο και επιβεβλημένο ξεπουπούλιασμα (forced molting) στο οποίο υποβάλλουν τις κότες αυγοπαραγωγής λίγο πριν τη σφαγή.

Επιλέξτε ελληνικούς υπότιτλους

Η κότα, αυτό το τραγικά παρεξηγημένο πτηνό, είναι το πλέον κακοποιούμενο ζώο της συγκυρίας αφού πάνω από 40 δισεκατομμύρια δολοφονούνται από το σύστημα της καταπίεσης κάθε χρόνο σε όλο το κόσμο. Η κότα μετατράπηκε στο σήμα κατατεθέν αυτού του ανώμαλου συστήματος και σε μακάβριο σύμβολο της γενοκτονίας αφού ανά 6 εβδομάδες μια ολόκληρη γενιά ξεκληρίζεται. Και όπως συμβαίνει με κάθε είδος ζώου που βίαια εισήχθη στη διαδικασία της «εξημέρωσης», δεν υπάρχει κανένα φυσικό της γνώρισμα που να μην έχει γίνει αντικείμενο ακραίας εκμετάλλευσης: η αναπαραγωγική της ικανότητα μετατράπηκε σε «αυγοπαραγωγή» ενώ η φυσική της τάση να ρίχνει τα φτερά της χειραγωγείται για να  αυξηθεί αυτή η αφύσικη «παραγωγή».

Στη φύση, τα πτηνά αντικαθιστούν όλα τα φτερά τους στη διάρκεια του έτους. Η φυσική πτερόρροια (αντικατάσταση φτερών) εμφανίζεται κοντά στην έναρξη του χειμώνα και σε αυτή τη φάση η κότα κάνει λιγότερα ή καθόλου αυγά, αφιερώνοντας την ενέργειά της στο να παραμένει ζεστή και να ανανεώσει τα φτερά της για τους κρύους μήνες που έρχονται.

Η βιομηχανία αυγών εκμεταλλεύεται αυτή τη φυσική διαδικασία αναγκάζοντας το κοπάδι σε αντικατάσταση φτερών ως μέσο για την τόνωση της αυγοπαραγωγής σε κότες των οποίων τα σώματα έχουν ήδη εξαντληθεί. Η πρακτική αυτή έγινε δημοφιλής τη δεκαετία του 1960 και γρήγορα έγινε το κυρίαρχο σύστημα διαχείρισης που τώρα εφαρμόζεται στο 75% των εγκαταστάσεων παραγωγής αυγών.

Η πρακτική της «αναγκαστικής πτερόρροιας» είναι μία από τις πιο φρικτές μέσα σε όλη αυτή την ανωμαλία που λέγεται καταπίεση των ζώων. Σημαίνει τη στέρηση τροφής και νερού στα πουλιά για 10-14 ημέρες και εφαρμόζεται μετά από περίοδο παραγωγής αυγών 20 μηνών. Όταν τους στερούνται η τροφή και τα βασικά θρεπτικά συστατικά, οι κότες σταματούν να γεννούν αυγά, και τα φτερά τους πέφτουν. Πολλές κότες που ήταν ήδη αδύναμες πεθαίνουν κατά τη διάρκεια της καταναγκαστικής πτερόρροιας. Τα νεκρά, αποσυντιθέμενα σώματά τους παραμένουν στα κλουβιά με άλλες κότες που ζουν για ημέρες ή εβδομάδες προτού σφαγιαστούν. Επιπλέον παρατηρείται αύξηση βακτηριακών λοιμώξεων σαλμονέλας (γεγονός που κάνει αυτή την πρακτική έναν απαράδεκτο κίνδυνο και για την υγεία όσων συνεχίζουν να καταναλώνουν αυγά) και μία απώλεια 15% έως 35% του σωματικού τους βάρους. Για όσες κότες επιβιώσουν αυτή την πείνα, υπάρχει μια αύξηση στην παραγωγή αυγών για τους επόμενους 7 έως 15 μήνες πριν από τη σφαγή τους.

Η αναγκαστική πτερόρροια είναι ένας τελικός τρόπος εκμετάλλευσης των πτηνών πριν γίνουν «άνευ αξίας» ως μηχανές αυγοπαραγωγής, οπότε σφάζονται για χαμηλής ποιότητας κρέας. Σε αντίθεση με τις κότες που υποβάλλονται σε αναγκαστική αντικατάσταση φτερών, οι κότες σε φυσική αντικατάσταση φτερών δεν σταματούν να τρώνε, δεν υφίστανται τραυματικό σοκ, και δεν αρρωσταίνουν με λοιμώξεις σαλμονέλας όπως οι κότες που καταναγκάζονται σε πτερόρροια.

Επιβεβλημένη κρίση:  το δικό μας καταναγκαστικό «ξεπουπούλιασμα»

Η στημένη κρίση έδωσε την απαιτούμενη αφορμή και για το δικό μας ξεπουπούλιασμα: μια κατευθυνόμενη  εκστρατεία στέρησης, εξαθλίωσης και αφαίρεσης δικαιωμάτων. Αφού για δεκαετίες μας υπονομεύουν με κάθε τρόπο, μας έφεραν τελικά σε μια τεχνητή κατάσταση αδυναμίας και εγκλωβισμού όπως ακριβώς οι κότες σε κλωβοστοιχίες (battery hens). Μόνο που η δική μας κλωβοστοιχία είναι η παραπληροφόρηση και η δυσεκπαίδευση οι οποίες αποδεικνύονται η πλέον επικίνδυνη αρρώστια: μια επιδημία που μπορεί να γονατίσει τεράστια τμήματα του πληθυσμού και να τα φέρει σε κατάσταση νοητικού κώματος όπου πλέον η αποσύνδεση από την πραγματικότητα είναι πλήρης.

Έτσι παρόλο που βιώνουμε το δικό μας δράμα, αδυνατούμε να κάνουμε τη σύνδεση και να επιδείξουμε την παραμικρή έστω συμπόνια προς το δράμα αυτών που κυριολεκτικά ξεπουπουλιάζονται εν ονόματί μας και για την υπαγορευόμενη εκ των άνωθεν «διατροφή» μας. Η διχαστική εσωστρέφεια που μας έχουν εμποτίσει, μας εμποδίζει να δούμε τις συνέπειες των συνηθειών μας στις ζωές των άλλων αισθανόμενων. Χτυπιόμαστε από το ίδιο κακόβουλο σύστημα όμως αντί να αμφισβητήσουμε αυτό (ιδιαίτερα τον ύπουλο τρόπο που επιτίθεται πρώτα στα ζώα και στη συνέχεια στους ανθρώπους με τη δήθεν τροφή του), αμφισβητούμε το δικαίωμα των άλλων ζώων στον φυσικό τους προορισμό που φυσικά δεν είναι να ζουν ως σκλάβοι μας.  Και επιμένουμε να βλέπουμε αυγά (ή οποιαδήποτε άλλα ζωικά «προϊόντα») αντί να βλέπουμε την αδικία, το έγκλημα και τη γενοκτονία που υπάρχει στη διατροφή με ζωικά. Έτσι η καταπίεση των ζώων μεταμφιεσμένη ύπουλα ως δήθεν κάλυψη των αναγκών μας (τροφή, ένδυση, κλπ) προελαύνει ανενόχλητη και αδιαμφισβήτητη για να πλημμυρίσει τελικά την ανθρωπότητα σε έναν ωκεανό καταπίεσης.

Είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια παθολογική κατάσταση που πρέπει οπωσδήποτε να ξεπεράσουμε. Γιατί όσο αρνούμαστε να κάνουμε τη σύνδεση με τα μη ανθρώπινα ζώα ως φορείς αισθανόμενης ζωής, όσο αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι η καταπίεση τους είναι η καταπίεσή μας (ότι δηλαδή η καταπίεση κατευθύνεται από το ίδιο σύστημα που στοχεύει αδιάκριτα την μη ανθρώπινη και την ανθρώπινη ζωή), θα καταδικαζόμαστε να βιώνουμε μια ανάλογη καταπίεση και μοίρα. 

Όμως δεν είναι αυτή η μοίρα της αισθανόμενης ζωής. Έχουμε την δυνατότητα να «ξεπουπουλιάσουμε» και να ξεμπροστιάσουμε ιδεολογικά αυτό το ανώμαλο καθεστώς εκεί ακριβώς που δόλια μας εξαπατά και μας χρησιμοποιεί ως πιόνι του: στην βασική βιολογική ανάγκη της τροφής. Εκεί μπορούμε να του γκρεμίσουμε όλο το δόγμα της καταπίεσης απορρίπτοντας οριστικά τη κουλτούρα του θανάτου και τη λεηλασία της ζωής ως τροφή. Εκεί μπορούμε να του στερήσουμε μια για πάντα τη δύναμη να μας χειρίζεται και να μας δυσεκπαιδεύει, να μας μειώνει συνεχώς την ευφυία και να μας δηλητηριάζει τη συνείδηση.

Και το αυτονόητο, πρώτο βήμα είναι να αναζητήσουμε την τροφή της περιεκτικής δικαιοσύνης και της ειρήνης που πραγματικά θρέφει την ανθρώπινη οντότητα σε κάθε επίπεδο: στο βασικό της πεπτικής μας ανατομίας που είναι φυτοφάγου πλάσματος αλλά και στο βαθύτερο επίπεδο της συνείδησης και του αισθανόμενου ανθρώπου που φέρουμε μέσα μας. Αν με την προηγούμενη διατροφή μας στηρίζαμε ένα σύστημα που παράγει συνεχώς απαξία, τώρα κατανοούμε ότι το αντίδοτο είναι να ζήσουμε με έναν νέο τρόπο ζωής που προάγει και τιμά τις αξίες. Αυτό είναι το απελευθερωτικό κάλεσμα της συγκυρίας και περιμένει την άμεση απάντησή μας: τη δέσμευση να κάνουμε οριστικά πράξη τον σεβασμό της αξίας της ζωής, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ειρήνη, την αειφορία για όλους τους αισθανόμενους.

........................

Κότα: το πιο καταπιεζόμενο ζώο

Όταν η καρδιά του πτηνοτρόφου σκίρτησε

Τα Πρόσωπα της κτηνοτροφίας "ελευθέρας βοσκής"

Οι αρσενικοί νεοσσοί είναι άχρηστοι για τη βιομηχανία αυγών και θανατώνονται αμέσως

Μητέρα κλώσα και κοτοπουλάκι - Η μητρική φροντίδα στα μη ανθρώπινα ζώα

Αντισταθείτε στο «... λίγες κοτούλες και μια κατσίκα»

Η ευφυής κότα: τα κλωσόπουλα είναι πιο έξυπνα από τα ανθρώπινα νήπια

Vegan εκ γενετής

Ο veganism εμφανίστηκε επίσημα το 1944 ως μια φιλοσοφία και ένας τρόπος ζωής ο οποίος τερματίζει άμεσα την αδικία προς τα μη ανθρώπινα ζώα. Αυτό στη πράξη σημαίνει πρώτα και κύρια μια αποκλειστικά φυτική διατροφή, κάτι που την εποχή εκείνη ακουγόταν παράτολμο αφού τότε δεν υπήρχε ακόμη η επιστημονική έρευνα που να αποδεικνύει την ασφάλεια μιας τέτοιας διατροφής. Όμως για τους πρωτοπόρους του veganism υπήρχε έντονη η διαίσθηση ότι αυτό που έκαναν ήταν το σωστό και ότι επιπλέον ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να στηρίζεται στην αδικία και στο πόνο των άλλων αισθανόμενων όντων για να επιβιώσει.

Αρκετές δεκαετίες μετά, φτάνοντας στο σήμερα, έχει πλέον τεκμηριωθεί η ασφάλεια της φυτικής διατροφής* και χάρη στη προσήλωση αυτών των πρωτοπόρων πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν εμπνευστεί να γίνουν vegan και όσο περνάει ο καιρός γίνονται ακόμα περισσότεροι. Σήμερα πλέον είναι συνηθισμένο να έχουμε vegan οικογένειες, vegan εγκυμοσύνη, vegan παιδιά και εφήβους, και φυσικά άτομα που είναι vegan εκ γενετής.

Οι vegan εκ γενετής είναι μια μερίδα πολύ προνομιούχων ανθρώπων που είχαν τη τύχη να γεννηθούν σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα ευνοϊκό για να εξελιχθεί και να ανθίσει ο αισθανόμενος άνθρωπος που φέρουμε μέσα μας, δηλαδή στο περιβάλλον μιας vegan οικογένειας. Με το που ήρθαν στη ζωή άρχισαν να εκπαιδεύονται στη σύνδεση με το ευρύτερο οικοσύστημα της αισθανόμενης ζωής και να γίνονται όλο και περισσότερο ένα μαζί του και με τους αέναους νόμους του.

Όταν σε όλους εμάς τους υπόλοιπους επιβαλλόταν χωρίς δεύτερη σκέψη η ανωμαλία των «ζωικών προϊόντων» ως δήθεν η «διατροφή» μας, οι άνθρωποι αυτοί ξεκινούσαν τη ζωή τους με τις καλύτερες προϋποθέσεις: την αλήθεια ότι μόνο η τροφή της ειρήνης και της δικαιοσύνης θρέφει πραγματικά την ανθρώπινη οντότητα και μια διατροφή που προέρχεται αποκλειστικά από τα φυτά, η οποία τιμά την πεπτική ανατομία του ανθρώπινου οργανισμού που είναι αυτή φυτοφάγου πλάσματος.

Αντί για τη χυδαία προπαγάνδα του συστήματος που καταπιέζει τη ζωή και που καταφέρνει να αλώνει και να μετατρέπει τους ανθρώπους σε αυτόματα της καταπίεσης, οι ευτυχείς αυτοί άνθρωποι διδάσκονταν την καίρια αλήθεια του σεβασμού της αξίας της ζωής. Έτσι ποτέ δεν υποβλήθηκαν στην κακοποίηση να καταναλώσουν με το ζόρι τη σάρκα ή τις αναπαραγωγικές εκκρίσεις των ζώων όπως θα συνέβαινε σε μια συμβατική οικογένεια. Εξαρχής διαπαιδαγωγήθηκαν σωστά και μεγάλωσαν κατανοώντας όλο και περισσότερο την τροφή ως φορέα των θεμελιωδών αξιών και ως δύναμη για να επουλώσουμε τον κόσμο από την διάχυτη αδικία που εισρέει συνεχώς στη κοινωνία μέσα από την διατροφή που βασίζεται στην λεηλασία της ζωής.

Η στήριξη της οικογένειας και η εμβάθυνση στον vegan τρόπο ζωής βοήθησε τους ανθρώπους αυτούς να χτίσουν αυτό το στέρεο, υγιές σκεπτικό που δεν συμβιβάζεται με τις χυδαίες αντιλήψεις της κουλτούρας του θανάτου η οποία αντικειμενοποιεί και εμπορευματοποιεί τη ζωή και διαχωρίζει τα ζώα σε κατηγορίες και χρήσεις. Η έμφυτη συμπόνια του ανθρώπου και η τάση του για το καλό βοηθήθηκε να ευδοκιμήσει και να εξελιχθεί σε μια ειλικρινή αγάπη και σεβασμό για όλα τα ζώα.  

Έτσι είχαν τη μεγάλη τύχη να απεμπλακούν οριστικά από την νοητική δυσαρμονία και την επακόλουθη παρωδία σεβασμού και αγάπης των ανθρώπων που αγαπούν τα ζώα μόνο στη θεωρία, στα παραμύθια, στις ιστορίες και στα καρτούν αλλά όχι στη πράξη. Κατανόησαν ότι δεν μπορούν να προδώσουν τις αξίες επειδή συνεχώς προπαγανδίζονται τα επιφανειακά, ευτελή δέλεαρ της ψευδο-απόλαυσης και της ψευδο-γεύσης** των ζωικών. Και επομένως δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβιβαστούν με μια διατροφή που σπέρνει τη τρομοκρατία στα άλλα αισθανόμενα όντα και που επίσης έχει τραγικές συνέπειες για τους ανθρώπους και το περιβάλλον.

Ευθύς εξ αρχής είδαν την αθλιότητα της καταπίεσης των ζώων γι αυτό που πραγματικά είναι: η ύπουλη ύβρις που μεταμφιέζεται σκόπιμα ως στοργή, φροντίδα, θρέψη, τροφή, (ένδυση, ή όποια άλλη ανάγκη) προκειμένου να μας εξοικειώσει τελικά και με την δική μας καταπίεση. Ταυτόχρονα από την άλλη διαπίστωναν πόσο τραγικά εύκολο είναι να κρατούνται οι άνθρωποι στο ψεύδος αυτής της ύβρης ώστε να μην μπορούν να δουν και να αντισταθούν στην προφανή φρίκη του κρέατος και στην έντεχνα κρυμμένη και μεγαλύτερη φρίκη του ζωικού γάλακτος και των αυγών και έτσι να μεγεθύνουν αντί να τερματίζουν την αδικία.

Όμως παρόλο που ζούμε σε έναν μη vegan κόσμο όπου επιβάλλεται και γίνεται κυρίαρχη όλη αυτή η παρακμιακή διατροφή, γι αυτούς που είχαν τη τύχη να δραπετεύσουν από αυτόν τον παράλογο προγραμματισμό από το ξεκίνημα της ζωής τους, είναι μια συνεχής επισήμανση της ορθότητας του δρόμου που τους οδήγησαν και που στην συνέχεια – όταν άρχισαν να καταλαβαίνουν - το αποδέχθηκαν συνειδητά ως τρόπο ζωής τους.

Ας γνωρίσουμε όμως καλύτερα κάποιους ανθρώπους που είναι vegan εκ γενετής:

Seba Johnson: Vegan Ολυμπιακή σκιέρ

Η Seba Johnson γεννήθηκε στις Παρθένες Νήσους και είναι vegan για όλη της τη ζωή εδώ και 4 δεκαετίες. Η οικογένειά της είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και έτσι η Seba εκτέθηκε σε μια ποικιλία πολιτισμών σε πολύ νεαρή ηλικία. Το 1988 στην ηλικία των 14 ετών έγινε η νεότερη σκιέρ αλπικού σκι στην Ολυμπιακή Ιστορία αλλά και η πρώτη μαύρη σκιέρ. Το 1992 πήρε μέρος στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Albertville της Γαλλίας στο Γιγαντιαίο Σλάλομ. Όμως το 1994 αρνήθηκε να πάρει μέρος στους αγώνες στο Lillehammer της Νορβηγίας ως διαμαρτυρία στο γεγονός ότι η Νορβηγία ήρε το μορατόριουμ για το κυνήγι φάλαινας. Ως αθλήτρια, οι στολές σκι που χρησιμοποιούσε δεν περιείχαν μαλλί, δέρμα, γούνα ή μετάξι. Μάλιστα κάποτε αποκλείστηκε από έναν αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου σκι επειδή αρνήθηκε να φορέσει μια στολή που είχε ραμμένο πάνω της ένα κομμάτι δέρμα.

Η Seba υπήρξε επίσης δασκάλα του σκι και είναι τώρα μέλος της Ένωσης ηθοποιών επιδιώκοντας μια σταδιοδρομία στην υποκριτική και επίσης μιλά δημόσια για τον veganism σε σχολεία και κατασκηνώσεις νέων αλλά και όπου αλλού υπάρξει δυνατότητα.

Μια περιεκτική συνέντευξη με την Seba υπάρχει εδώ: Interview with Seba Johnson: Vegan Olympic Ski Racer

 Anne Dinshah – 42 ετών - Νέα Υόρκη

Η Anne, vegan εκ γενετής, έχει γράψει το βιβλίο “Dating Vegans: Recipes for Relationships” (Ραντεβού με Vegans: Συνταγές για τις σχέσεις) που αναφέρεται στις σχέσεις μεταξύ vegan και μη-vegan. Οι γονείς της, ο Jay και η Freya Dinshah, ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις (η μητέρα της δεν ήταν vegan, όταν γνωρίστηκαν, αλλά σταδιακά έγινε).

Ο πατέρας της, Jay Dinshah, ίδρυσε την Αμερικανική Vegan Society (AVS) και οι γονείς της εργάστηκαν από κοινού στην οργάνωση για 40 χρόνια, συχνά δίνοντας διαλέξεις και οργανώνοντας συνέδρια. Όπως λέει η ίδια: «όντας vegan, ειδικά παιδί ακτιβιστών γονέων, μου έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσω καλύτερα από το μέσο άτομο τα θέματα σχετικά με τα ζώα, καθώς και για την υγεία του πλανήτη μας και των κατοίκων του. Αγαπώ τα ζώα και ήθελα να βοηθήσω, αλλά έπρεπε να βρω το δικό μου τρόπο. Είδα πόσο αγχωτικό μπορεί να είναι το να εσωτερικεύεις τα δεινά εκατομμυρίων ζώων. Ο πατέρας είχε πάρει όρκο να μην σταματήσει ούτε μια ημέρα την σκληρή προσπάθεια μέχρι να κλείσουν όλα τα σφαγεία. Πέθανε προσπαθώντας.»

 Shaun Durrance - 30 ετών

Ο Shaun Durrance είναι vegan από τη γέννησή του και μεγάλωσε στις δεκαετίες του 80 και του 90 τότε που η vegan διατροφή ήταν ουσιαστικά άγνωστη και οι διατροφικές επιλογές σχετικά περιορισμένες. Ο Shaun λέει ότι από 3 χρονών καταλάβαινε τι σημαίνει να είσαι vegan και θυμάται το πως εξηγούσε τους συμμαθητές του από πού προέρχεται η ζελατίνη.

Σήμερα ο Shaun είναι παντρεμένος με την Patricia, επίσης, vegan, και έχουν μια όμορφη κόρη την Katarina, σχεδόν 3 που είναι επίσης μεγαλωμένη ως vegan. Ο Shaun πάντα έτρωγε ισορροπημένα γεύματα - το κλειδί για τη βέλτιστη διατροφή -, δεν έχει σπάσει ποτέ κάποιο οστό παρά τις πολλές πτώσεις στον αθλητισμό και δεν πιστεύει ότι η ανησυχία στο κοινό όσον αφορά την ανατροφή vegan παιδιών είναι δικαιολογημένη.

...................


* Κοινή θέση της Αμερικανικής Ένωσης Διατροφολόγων (ADA) και των Διατροφολόγων του Καναδά:

"Η καλά σχεδιασμένη vegan διατροφή και οι άλλοι τύποι φυτικών διατροφών είναι κατάλληλες για όλα τα στάδια του κύκλου ζωής, συμπεριλαμβανομένης της διάρκειας της εγκυμοσύνης, της γαλακτοπαραγωγής, της νηπιακής ηλικίας, της παιδικής ηλικίας, και της εφηβείας."

Περιοδικό της Αμερικανικής Ένωσης Διατροφολόγων (JADA – Journal of the American Dietetic Association)

α) Ιούνιος 2003 - Τόμος 103 - Σελίδες: 748-765

και

β) Ιούλιος 2009 - Τόμος 109 – Σελίδες: 1266-1282

** Ο όρος ψευδο-γεύση για το κρέας και τα άλλα ζωικά προϊόντα ουσιαστικά αναφέρεται στην καρύκευσή τους με φυτά κατά το μαγείρεμα - δηλαδή τους δίνουμε τη γεύση φυτών για τα φάμε. Και αυτό το αναφέρει από την αρχαιότητα ακόμα ο Πλούταρχος:

«Ωστόσο, ούτε άψυχο και νεκρό (ζώο) το τρώνε όπως είναι, αλλά το βράζουν, το ψήνουν, το μεταβάλλουν με φωτιά και φάρμακα, αλλοιώνοντας, μετατρέποντας και σβήνοντας με μύρια καρυκεύματα την γεύση του αίματος, ώστε το γευστικό όργανο να εξαπατηθεί και να δεχτεί ό,τι του είναι ξένο.»

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ: Περί Σαρκοφαγίας ΛΟΓΟΣ Α'

Παγκόσμια Ειρηνική Διατροφή (The World Peace Diet)

Αν το Earthlings (Γήινοι) είναι το απόλυτο ντοκιμαντέρ για την αδικία που υφίστανται τα μη ανθρώπινα ζώα μέσα στην κυρίαρχη κουλτούρα του θανάτου, η Παγκόσμια Ειρηνική Διατροφή (The World Peace Diet) είναι το απόλυτο βιβλίο για τον veganism και για την δυναμική του να μεταμορφώσει ριζικά αυτή την κουλτούρα.

Ο συγγραφέας του βιβλίου Will Tuttle PhD (Διδακτορικό στη Φιλοσοφία της Εκπαίδευσης) ξεκινάει καταρχήν από την «εξημέρωση» των ζώων και την καταστροφική της συνέπεια στο να μας κληροδοτεί μια διατροφή-φορέα της καταπίεσης και ακύρωσης των αξιών. Στη συνέχεια αναδεικνύει με τον πιο εμπεριστατωμένο τρόπο ότι η επιβεβλημένη αυτή διατροφή με ζωικά μας μπλοκάρει ως άτομα και ως ανθρωπότητα σε κάθε επίπεδο: ατομικό, νοητικό, συναισθηματικό, ψυχολογικό, κοινωνικό και στο επίπεδο της ποιότητας ζωής (με το να αφήνει πίσω της ένα ολοσχερώς κατεστραμμένο οικοσύστημα). Επιπλέον, σε ολόκληρο το βιβλίο δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη σύνδεση της καταπίεσης των ζώων με την καταπίεση των ανθρώπων με συγκλονιστικά κορυφαίο παράδειγμα το κεφάλαιο 7 (Η καταπίεση του Θηλυκού).

Και τέλος ο Will Tuttle μας δίνει την φυσική απάντηση στην άλωση της διατροφής μας από την αγελαία κουλτούρα (herding culture) και την αντίληψη της καταπίεσης: είναι η φιλοσοφία του veganism η οποία αποκαθιστώντας τη δικαιοσύνη και όλες τις θεμελιώδεις αξίες στον τρόπο ζωής μας, μας δίνει τη δύναμη να απελευθερώσουμε και τα μη ανθρώπινα ζώα και εμάς.

Η Παγκόσμια Ειρηνική Διατροφή είναι ένα κορυφαίο βιβλίο, σχολαστικά ερευνημένο, περιεκτικό και γεμάτο νόημα που αν διαβαζόταν από ολόκληρη την ανθρωπότητα, σίγουρα θα ζούσαμε σε ένα καλύτερο κόσμο.

Είναι η μέγιστη συμβολή και συμπαράσταση σε έναν πλανήτη σε κρίση και το εργαλείο για να επουλώσουμε το κακό και για να περάσουμε στο επόμενο, οριστικά θετικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας. Είναι το ανεκτίμητο δώρο του Will Tuttle προς όλους μας και κυριολεκτικά αφού ο συγγραφέας μας δίνει αυτό το έργο-αριστούργημα δωρεάν στην ιστοσελίδα του.

Συνέντευξη του Will Tuttle 

στο συνέδριο για τα Δικαιώματα των Ζώων στο Λος Άντζελες το 2009

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο εν είδει αποφθεγμάτων

Ως εκτροφείς κοπαδιών και κυρίαρχοι των ζώων, υποχρεωνόμαστε αδιάκοπα να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως ξεχωριστούς και διαφορετικούς από αυτά (τα ζώα), ως ανώτερους και ιδιαίτερους. Η φυσική ανθρώπινη συμπόνια μας μπορεί να κατασταλεί μαθαίνοντας να αποκλείουμε τους άλλους και να τους βλέπουμε ως κατ’ ουσίαν διαφορετικούς από εμάς. Αυτός ο  αποκλεισμός είναι απαραίτητος για το ρατσισμό, τον ελιτισμό, και τον πόλεμο, γιατί για να βλάψουμε και να επικρατήσουμε σε βάρος άλλων ανθρώπων θα πρέπει να σπάσουμε τους δεσμούς που εκ του φυσικού οι καρδιές μας αισθάνονται μ’ αυτούς. Η νοοτροπία της κυριαρχίας είναι κατ 'ανάγκην μια νοοτροπία αποκλεισμού.

. . .

Καθώς μοιραζόμαστε τις ιδέες μας με τους άλλους, προωθούμε αυτό που ίσως είναι η πιο ενθαρρυντική και θεραπευτική επανάσταση που έχει ποτέ βιώσει η κουλτούρα μας. Στην πραγματικότητα, όταν μιλάμε για τις διάφορες επαναστάσεις που έχουν δήθεν αλλάξει το πολιτισμό μας, όπως η Βιομηχανική Επανάσταση, η Επιστημονική Επανάσταση και η Επανάσταση της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών, χάνουμε την ευρύτερη εικόνα. Καμία από αυτές δεν είναι πραγματική επανάσταση, γιατί όλες έχουν πραγματοποιηθεί εξ ολοκλήρου στο πλαίσιο της κουλτούρας της εμπορευματοποίησης, της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Αυτές οι «επαναστάσεις» δεν έχουν αλλάξει αυτές τις βασικές πολιτιστικές αξίες. Αν μη τι άλλο, τις έχουν ενισχύσει περαιτέρω! Μια αληθινή επανάσταση πρέπει να είναι πολύ πιο θεμελιώδης από αυτές.

. . .

Δεν υπάρχει πιο ανατρεπτική δράση για την κατεστημένη αγελαία τάξη από το να καλλιεργήσουμε την επίγνωση ώστε να υπερβούμε την άποψη ότι τα ζώα είναι απλά προϊόντα.

. . .

Η ταξινόμηση της ανθρώπινης φυσιολογίας ανέκαθεν υπήρξε προβληματική για τον πολιτισμό μας και συνεχίζει να είναι αμφιλεγόμενη σήμερα. Ενώ είναι προφανές ότι δεν είμαστε κατά βάση σαρκοφάγα, είναι επίσης προφανές ότι δεν είμαστε μηρυκαστικά που θα πρέπει να βόσκουν ή φυτοφάγα ζώα με οπλές, όπως τα πρόβατα, τα ελάφια, τα άλογα, και οι αγελάδες που μπορούν να φάνε γρασίδι και φύλλα, λόγω των πολλών πεπτικών σάκων που διαθέτουν. Μπορούμε κάλλιστα να ταξινομηθούμε ως φρουτοφάγα φυτοφάγα, σχεδιασμένοι κυρίως για φρούτα, σπόρους, λαχανικά, ξηρούς καρπούς και χυμώδεις ρίζες και φύλλα. Οι περισσότεροι φυσιολόγοι, όμως, εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι είναι παμφάγα από τη φύση. Ωστόσο, ακόμη και τα άλογα μπορούν να μάθουν να τρώνε κρέας ελαφιού, και οι αγελάδες, τα πρόβατα και οι κατσίκες να μάθουν να τρώνε και να απολαμβάνουν τη σάρκα των ψαριών, των κοτόπουλων και των χοίρων στα σύγχρονα εκτροφεία-Τι ποσοστό από τις καθημερινές επιλογές τροφής μας είναι το αποτέλεσμα του να έχουμε διδαχθεί τι να τρώμε;

. . .

Η συστηματική θανάτωση και κακοποίηση των άλλων ζώων για τροφή έρχεται σε αντίθεση με την βασική μας αίσθηση της συμπόνιας, έτσι συγκαλύπτουμε την ενοχλητική αλήθεια των γευμάτων μας μέσα από αυτο-παραπλανητικές εκλογικεύσεις και περίτεχνους τρόπους μαγειρέματος, άλεσης, ανάμειξης, επίχρισης, καρύκευσης, και κάλυψης. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο ξέρουμε ότι μας έχει δοθεί το πολύτιμο δώρο ενός σώματος που δεν απαιτεί να υποφέρει, να φοβάται, ή να πεθάνει κανένα ζωντανό ον για την διατροφή του. Αλλά απορρίπτουμε το δώρο αυτό του καλοπροαίρετου σύμπαντος με τη βία που απαιτείται από τις διατροφικές μας επιλογές.

. . .

Η ειρωνεία είναι η εξής: με το να παχαίνουμε αφύσικα και να τοξινώνουμε τα χορτοφάγα ζώα με ζωική σάρκα, παχαίνουμε αφύσικα και τοξινώνουμε τα φυτοφάγα σώματά μας με τη σάρκα τους, το γάλα τους, τα αυγά τους, και κακοποιούμε τα ζώα και τους εαυτούς μας με ασθένεια, υποδούλωση και πρόωρο θάνατο. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αναγκαίο, και είναι στο χέρι μας να τα σταματήσουμε.

. . .

Εάν το μόνο κίνητρό μας για να μην τρώμε ζωικές τροφές είναι η υγεία μας, είναι εύκολο να «κλέψουμε» λίγο εδώ και εκεί και πολύ σύντομα να επιστρέψουμε στην κατανάλωση ζωικών και πάλι. Όταν τα κίνητρό μας βασίζεται στην συμπόνια, είναι βαθύ και διαρκές, γιατί καταλαβαίνουμε ότι οι ενέργειές μας έχουν άμεσες συνέπειες σε άλλους οι οποίοι είναι ευάλωτοι.

. . .

Είναι το αποκορύφωμα της ειρωνείας το ότι η κατανάλωση μιας διατροφής που βασίζεται στα ζωικά προϊόντα, τα οποία είναι περίπλοκα, σπάταλα, βάναυσα, και ακριβά να παραχθούν, θεωρείται ως απλή στην κουλτούρα μας, ενώ η κατανάλωση μιας vegan διατροφής βασισμένης σε φυτικές τροφές, οι οποίες είναι απλές, αποτελεσματικές, φθηνές και χωρίς βαναυσότητα στην παραγωγή τους, θεωρείται ως πολύπλοκη και δύσκολη.

. . .

Εκείνη τη στιγμή είμαστε όπως ο στρατηγός ο οποίος δίνει εντολή να σκοτωθεί κάποιος σε μια μακρινή χώρα. Αν και ποτέ δεν βλέπει το αίμα ή ακούει την κραυγή, είναι, ωστόσο, υπεύθυνος για το φόνο.

. . .

Κρίνοντας από τους γενικά μικρούς αριθμούς ανθρώπων που έχουν πραγματικά γίνει vegan στην κουλτούρα μας, φαίνεται ότι η δέσμευση αυτή απαιτεί μια ορισμένη πρόοδο που γενικά είναι φευγαλέα λόγω της νοοτροπίας της κυριαρχίας και του αποκλεισμού που όλοι εμποτιζόμαστε από τη γέννησή μας. Υπάρχει κάτι στον veganism που δεν είναι εύκολο, αλλά η δυσκολία δεν είναι εγγενής στον veganism, αλλά στον πολιτισμό μας.

Από μόνος του, ο veganism δεν είναι πανάκεια, αλλά αφαιρεί αποτελεσματικά ένα βασικό εμπόδιο προς την ευτυχία, την ελευθερία, και την ανάπτυξή μας. Ως η ζωντανή και συνεχής έκφραση της μη βίας, είναι ένας πάρα πολύ ισχυρός παράγοντας μεταμόρφωσης της ατομικής μας ζωής, ιδίως επειδή η κουλτούρα μας του αντιτίθεται τόσο έντονα. Ζώντας μια επακόλουθη vegan ζωή μας ενθαρρύνει να αφυπνιστούμε φυσικά από τη νάρκη της συναίνεσης η οποία φέρνει τη τυφλή συμμόρφωση και επιτρέπει στη σκληρότητα και στη υποδούλωση να συνεχίζονται.

. . .

Οι μητέρες αγελάδες, όπως και όλα τα θηλάζοντα θηλαστικά, παράγουν υψηλά επίπεδα οιστρογόνων στο γάλα τους. Δεν είναι υγιεινό για τον άνθρωπο να προσλαμβάνει αυτό το υψηλό φορτίο οιστρογόνου σε οποιαδήποτε ηλικία. Ένα προφανές αποτέλεσμα είναι ότι τα σώματα των νεαρών κοριτσιών ώθουνται αφύσικα να γίνουν σεξουαλικά ώριμα σε νεαρή ηλικία. Ο μέσος όρος ηλικίας της εμμηναρχής, της πρώτης έμμηνης ρύσης, αντί να είναι δεκαεφτά όπως ήταν στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, είναι τώρα τα 12,5 χρόνια. … Η αφύσικα πρώιμη εμμηναρχή στη κουλτούρα μας προκαλεί ανείπωτη οδύνη, με περιττές εγκυμοσύνες εφήβων, διλήμματα άμβλωσης και συζητήσεις, και αφύσικο σωματικό, ψυχολογικό, και κοινωνικό στρες το οποίο απλά είναι το αποτέλεσμα του να πιέζουμε τα κορίτσια μας σε σεξουαλική ωριμότητα πολύ νωρίς, όπως ακριβώς κάνουμε με τις νεαρές αγελάδες-σκλάβους στο γαλακτοκομείο.

. . .

Ο ιστός των συνδέσεων που περικλείει την κατανάλωσή μας σε γαλακτοκομικά και αυγά είναι τεράστιος και περιλαμβάνει όλα τα όντα. Όταν τρεφόμαστε με το γάλα και τα αυγά των άλλων ζώων, τρεφόμαστε με τον φόβο και την απελπισία τους, με τη βία που μια πατριαρχική νοοτροπία συστηματικά τους επιβάλει. Αν κοιτάξουμε βαθιά, θα δούμε ότι αυτή η νοοτροπία αναπαράγει τη βία στη ζωή μας. Εμείς που επιθυμούμε την ευσπλαχνία, την ελευθερία και τη χαρά, και μια πιο φωτισμένη κοινωνία που θα στηρίζει την ειρήνη και το σεβασμό για τη γη μας και την ιερότητα όλης της ζωής, μπορούμε να είμαστε οι παράγοντες αυτής της βίας; Όταν κάνουμε τη σύνδεση μεταξύ της πολιτισμικά επιβεβλημένης μας επιθυμίας να τρώμε γαλακτοκομικά και αυγά και της βαναυσότητας απέναντι σε ευάλωτες μητέρες που αυτό αναγκαστικά συνεπάγεται, η ευφυΐα και η συμπόνια μας αναπτύσσονται, και εμείς φυσικά αρχίζουμε να κάνουμε νέες επιλογές. Υπάρχουν πολλά υποκατάστατα για τα ζωικά προϊόντα που προέρχονται από το γάλα και τα αυγά, και διατίθενται όλο και περισσότερο καθώς όλο και περισσότεροι από εμάς κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

. . .

Η πνευματική και πολιτιστική επανάσταση που μας καλεί, πρέπει να ξεκινήσει με τη τροφή μας. Η τροφή είναι η κύρια σύνδεσή μας με τη γη και τα μυστήρια της, και με τον πολιτισμό μας. Είναι το θεμέλιο της οικονομίας και είναι η κεντρική εσωτερική πνευματική μεταφορά της ζωής μας. Δεν υπάρχει τρόπος να τονίσουμε το μέγεθος της συλλογικής πνευματικής μεταμόρφωσης που θα προκύψει όταν περάσουμε από τα τρόφιμα της βίαιης καταπίεσης στα τρόφιμα της ευγένειας και της συμπόνιας. Το κλειδί για τον veganism είναι ότι βιώνεται. Κανείς δεν μπορεί να είναι φυτοφάγος μόνο στη θεωρία! Σε αντίθεση με πολλές θρησκευτικές διδασκαλίες που είναι κατά κύριο λόγο θεωρητικές και εσωτερικές, ο veganism είναι σταθερά πρακτικός. Το κίνητρο του veganism είναι η συμπόνια. Δεν είναι καθόλου η προσωπική καθαρότητα ή η ατομική υγεία ή σωτηρία, εκτός αν αυτά ευεργετούν τους άλλους. Είναι ένας συγκεκριμένος, ορατός τρόπος ζωής που ρέει από και ενισχύει, την αίσθηση της φροντίδας και της σύνδεσης.

. . .

Φαίνεται ότι είμαστε ακόμα τόσο νυχτωμένοι ως κουλτούρα που θα απέχουμε από τη διάπραξη βίας μόνο αν φοβόμαστε την τιμωρία ή την αντεκδίκηση- και αφού τα ζώα δεν έχουν τη δυνατότητα αυτών των δύο, δεν έχουν καμία προστασία από εμάς. Τα νέα άκρα στα οποία τώρα τα ζώα υποβάλλονται χωρίς τύψεις ή ευαισθητοποίηση απαιτούν να υιοθετήσουμε έναν πιο ριζικά συνειδητό προσανατολισμό που θα αντιμετωπίζει τις ρίζες της βίαιης νοοτροπία μας. Ενώ αυτό μπορεί να φαίνεται ακραίο στην κυρίαρχη κουλτούρα μας να ταχθεί υπέρ μιας vegan επανάστασης που απορρίπτει εντελώς την εμπορευματοποίηση των ζώων, είναι μόνο φαινομενικά μια τέτοια ακραία θέση η οποία μπορεί να είναι ένα αντίδοτο στην ακραία κακοποίηση που τώρα επιβάλουμε ζώα. Στην πραγματικότητα, ο veganism δεν είναι ακραίος από την άποψη της έμφυτης φύσης μας, που λαχταρά την αγάπη, τη δημιουργικότητα και την πνευματική εξέλιξη.

. . .

Σαν κουλτούρα, μόνιμα παραλείπουμε να κάνουμε την σύνδεση μεταξύ των δεινών που άμεσα επιβάλλονται στους άλλους και της προνομιακής μας θέσης. Οι άλλοι μπορεί να είναι ψάρια, κοτόπουλα, γουρούνια, ή σκλάβοι στις φυτείες σοκολάτας. Με την άρνησή μας να κυριαρχήσουμε στα ζώα, κάνουμε την βασική σύνδεση και ανοίγουμε εσωτερικές πόρτες στην κατανόηση και στην αποδόμηση της κατάχρησης του προνομίου στη ζωή μας. Η δικαιοσύνη, η ισότητα, ο βιγκανισμός, η ελευθερία, η πνευματική εξέλιξη, και η καθολική συμπόνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.

. . .

Όσο κυριαρχούμε πάνω στους άλλους, θα κυριαρχούμαστε. Ακόμη και εκείνοι στην κορυφή της πυραμίδας, οι πλούσιοι λευκοί άντρες που έχουν τα περισσότερα προνόμια, ειρωνικά είναι κι αυτοί σκλαβωμένοι. Βάζοντας τα θεμέλια του φόβου και της κυριαρχίας, δεν μπορούν να καρπωθούν εσωτερική ειρήνη, χαρά, αγάπη και ευτυχία. Η δυστυχία, ο εθισμός στα ναρκωτικά, η αυτοκτονία, και η παράνοια που υπάρχουν αχαλίνωτα στις πλουσιότερες οικογένειες δείχνουν την προφανή και αναπόφευκτη αλήθεια ότι όλοι συνδεόμαστε, και η πνευματική υγεία, η πηγή της ευτυχίας μας, απαιτεί από εμάς να ζούμε αυτή την αλήθεια στην καθημερινή μας ζωή. Καθώς ευεργετούμε τους άλλους, ευεργετούμαστε, και όταν βλέπουμε όντα και όχι αντικείμενα, το είναι μας απελευθερώνεται και εμπλουτίζεται.

Βιογραφικό

Ο Δρ. Will Tuttle έχει Μάστερ στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο και Διδακτορικό στη Φιλοσοφία της Εκπαίδευσης από το Πανεπιστήμιο Μπέρκλευ της Καλιφόρνιας. Είναι επαγγελματίας πιανίστας, συνθέτης και παιδαγωγός. Ζει σε ένα ηλιακό αυτοκινούμενο με την ζωγράφο σύζυγό του Madeleine και κάνει παρουσιάσεις σε συνέδρια αλλά και στο ευρύ κοινό για την Παγκόσμια Ειρηνική Διατροφή και τον veganism.

Μοιραίος διχασμός: Γιατί αγαπάμε το ένα και τρώμε το άλλο;

Πολύ απλά γιατί αυτή η αντίληψη επικρατεί στον κόσμο μας τα τελευταία δέκα χιλιάδες χρόνια από την εποχή της «εξημέρωσης» (δηλαδή της δια της βίας υποδούλωσης των ζώων) και αυτήν μας μαθαίνουν από τη γέννησή μας.

Είναι όμως έτσι; Είναι κάποια ζώα τροφή επειδή το λέει το διαμορφωμένο κοινωνικό πλαίσιο και σύστημα;

Φυσικά όχι. Αλλά το σύστημα έχει ζωτικούς λόγους να επιμένει σε αυτή την εσφαλμένη αντίληψη και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας πείσει στην εφαρμογή της επειδή ωφελείται τα μέγιστα από αυτήν και επειδή ουσιαστικά οφείλει την ύπαρξή του σε αυτήν: αν υποθέσουμε ότι αύριο αποκαθιστούνταν η αξία της αισθανόμενης ζωής το σύστημα αυτόματα θα κατέρρεε μη έχοντας πλέον την δυνατότητα να καταπιέσει και να αδικήσει τα ζώα και κατ’ επέκταση τους ανθρώπους. Και φυσικά μαζί του θα κατέρρεε όλη η τρέχουσα ξύλινη γλώσσα των διακρίσεων και θα σταματούσαμε πλέον να μιλάμε για όλα αυτά τα ανούσια που τώρα θεωρούνται κύριες προτεραιότητες (ψευδο-γεύση, ψευδο-απόλαυση, ψευδο-παράδοση, ψευδο-ευκολία, ψευδο-συνήθεια). Η οργουελική lingua franca της καταπίεσης με όλη αυτή την νοητική δυσαρμονία και σύγχυση που προξενεί θα έσβηνε οριστικά και θα έδινε τη θέση της στην γλώσσα της δικαιοσύνης. Και η συνέπεια αυτού θα ήταν να απαλλαγούμε επίσης μια και καλή και από όλη την υπόλοιπη ξύλινη γλώσσα του συστήματος (αγορές, επενδύσεις, ανταγωνιστικότητα, «ανάπτυξη», κλπ) αφού θα αναγνωρίζαμε ότι η μόνη πραγματική επένδυση είναι η αλήθεια, οι αξίες και η φροντίδα και η προστασία της ζωής.

Ένας διχασμός που δυσεκπαιδεύει

Παρά λοιπόν την τεράστια εκστρατεία συμμόρφωσής μας με αυτή την εσφαλμένη αντίληψη, εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να την πιστεύουμε, όσο κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι μας συμφέρει επειδή δήθεν μας επιτρέπει να επιβιώνουμε, να είμαστε υγιείς, να εξελισσόμαστε νοητικά και άλλα τέτοια ανυπόστατα.

Πρώτα και κύρια η αντίληψη των ζώων ως τροφή μας κατευθύνει σε έναν ξένο τρόπο διατροφής και ζωής και τελικά διαμορφώνει μέσα μας τον «βολικό» (για το σύστημα) διχασμό του να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε την αισθανόμενη ζωή ως αναλώσιμο εμπόρευμα για την ικανοποίηση επιθυμιών και όχι των πραγματικών αναγκών που πηγάζουν από την ανατομία μας (που είναι φυτοφάγου πλάσματος) αλλά και από τη θέση μας μέσα μας στο οικοσύστημα της Γης (πρωτοταγείς καταναλωτές). Έτσι με κάθε γεύμα μας απαξιώνεται συνεχώς η αξία της ζωής γενικά και δυσεκπαιδευόμαστε να δείχνουμε ανοχή και απάθεια για το χαράμισμα και την απώλεια και της ανθρώπινης ζωής η οποία συμβαίνει παράλληλα με διάφορους τρόπους («ανθρωπιστικές» επεμβάσεις, πορτοκαλί «επαναστάσεις», ψευδοκρίση, τοξική πολιορκία σε κάθε πτυχή της ζωής μας, κλπ). Επιπλέον δυσεκπαιδευόμαστε να ενεργούμε με ένα σκεπτικό που λέει ότι κάνω κάτι - ανεξάρτητα αν είναι κακό - μόνο και μόνο επειδή έχω τη δυνατότητα να το κάνω και όχι με το ηθικό σκεπτικό του τι είναι σωστό να κάνω.

Περνώντας τώρα στο πεδίο της άμεσης εμπειρίας, οι περισσότεροι από εμάς θα έτυχε να έχουμε γνωρίσει από κοντά κάποια από τα λεγόμενα ζώα «φάρμας» και να έχουμε διαπιστώσει ότι δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα λεγόμενα «κατοικίδια». Όμως αφού δεν διαφέρουν καθόλου, τότε γιατί τελικά να διαφέρουν εντελώς τραγικά στον τρόπο αντιμετώπισης; Γιατί να ενεργούμε με δύο μέτρα και δύο σταθμά και γιατί να μην υπάρχει μια ενιαία αντιμετώπιση για κάτι το οποίο είναι ενιαίο, δηλαδή η αισθανόμενη ζωή; Γιατί να εμπλεκόμαστε σε δύο εντελώς αντιφατικές προσεγγίσεις αντιμετώπισης όπου από τη μια έχουμε τη μέγιστη συμπόνια και φροντίδα και από την άλλη τη μέγιστη αδιαφορία και απαξίωση.

Μάλιστα το γεγονός ότι αγαπάμε κάποια ζώα αναιρεί, εκθέτει και φέρει μοιραίο πλήγμα στην καταπίεση των υπόλοιπων ζώων, την οποία ουσιαστικά καταδικάζει και απονομιμοποιεί. Μας δείχνει ότι μια τέτοια συμπεριφορά δεν έχει βάση και το μόνο που φανερώνει είναι ένας άκριτος πιθηκισμός στις προσταγές ενός άνομου συστήματος που πέρα από τον πλανήτη και τα πλάσματά του, έχει κάνει και τις δικές μας ζωές άνω κάτω με το να μας έχει τυφλώσει μπροστά στο έγκλημα, στην αδικία και στην καταπίεση που περνάει καθημερινά μπροστά από τα μάτια μας δήθεν ως τροφή μας (ένδυσή μας ή όποια άλλη χρήση καταδικάζουμε τα μη ανθρώπινα ζώα).

Όλο αυτό είναι μια προκατάληψη και δεν έχει καμία ορθολογική βάση και ούτε φυσικά είναι η δίκαιη αντιμετώπιση των άλλων αισθανόμενων πλασμάτων: είναι μια δυσεκπαίδευση που πρέπει άμεσα να απορρίψουμε και να υπερβούμε. Γιατί με τον κορεσμό της κοινωνίας με την αδικαιολόγητη καταπίεση και το θάνατο των ζώων δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή ελπίδα για πρόοδο. Αντίθετα όπως έχει γίνει πλέον ολοφάνερο, η παρακμή θα είναι διαρκής και καταιγιστική και θα μας οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη καταστροφή αν δεν πάψουμε να βλέπουμε τη ζωή διχαστικά και να ισχυροποιούμε συνεχώς την κουλτούρα του θανάτου. 

Δεν χρειάζεται να διακρίνουμε τη ζωή για να επιβιώσουμε

Με το να κάνουμε διάκριση σε ζώα α και β κατηγορίας, καταλήγουμε να κάνουμε διάκριση και σε ανθρώπους α και β κατηγορίας και έτσι τελικά μπαίνουμε σε ένα προβληματικό σκεπτικό που χωρίς να φαίνεται είναι η αιτία όλων των δεινών μας με το να κατηγοριοποιεί τη ζωή. Όμως ο αισθανόμενος άνθρωπος που έχουμε μέσα μας, μας λέει ότι η ζωή δεν μπορεί να κατηγοριοποιείται και ότι είναι λάθος μια τέτοια διάκριση. Και ακόμα η προαίσθησή μας, συνεχώς μας στέλνει το μήνυμα ότι δεν είναι έτσι και ότι μπορούμε να αμφισβητήσουμε και να ξεμάθουμε την εμφυτευμένη προκατάληψη γιατί έχουμε την εμπειρία να αγαπάμε και να φροντίζουμε τα ζώα όπως κάνουμε με τα κατοικίδια. Και αν αυτό μπορούμε να το κάνουμε για κάποια ζώα, τότε κάλλιστα μπορούμε να το κάνουμε για όλα τα ζώα και να τα δούμε όλα πλέον σαν κατοικίδια.

Το ερώτημα του τίτλου λοιπόν περιμένει απάντηση με το χέρι στη καρδιά ώστε να σταματήσουμε να τρεφόμαστε ελαφρά τη καρδία. Αν το απαντήσουμε με ειλικρινή τρόπο, τότε έχουμε κάνει το σημαντικότερο βήμα για την μετάβαση σε έναν άλλο, πραγματικά δίκαιο κόσμο. Και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε στους εαυτούς μας για να εναρμονίσουμε απόλυτα τις καλές μας προθέσεις με έναν τρόπο ζωής που επεκτείνει την δικαιοσύνη στα φυσικά της όρια: στο να αγκαλιάσει όλη τη ζωή. Και έτσι να δώσουμε οριστικά τέλος στην καρικατούρα του εγκλωβισμένου «φιλόζωου» που θα κάνει το παν για τον κατοικίδιο σύντροφό του, όμως ταυτόχρονα θα συνεχίσει αυτόματα να συντάσσεται με ένα σύστημα που μηχανικά αναπαράγει, μεγαλώνει και σφαγιάζει για το κρέας, το γάλα και τα αυγά, δισεκατομμύρια άλλα ζώα ως τροφή αυτού του τραγικά εγκλωβισμένου ανθρώπου. 

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο εξαρτώμαστε από τα ζώα για να απελευθερωθούμε από την κατάρα της καταπίεσης που γυρνάει μπούμερανγκ και έχει κυριεύσει και την ανθρώπινη κοινωνία. Μια κοινωνία που παρακμάζει ραγδαία και η οποία αντανακλά ακριβώς όλα αυτά τα ολοκληρωτικά που επιβάλλουμε σε άλλους αισθανόμενους μόνο και μόνο επειδή κάποια σκευωρία μας έδωσε την απατηλή «διατροφική επιλογή» να αφαιρούμε δικαιώματα και ζωές με το ψευδές άλλοθι της τροφής (και έτσι να μπορούμε να το κάνουμε αυτό χωρίς αναστολές και τύψεις και κυρίως ατιμώρητα).

Γι αυτό τελικά το ερώτημα του τίτλου είναι υψίστης σημασίας και αναδεικνύεται στο κεντρικό, καίριο ερώτημα για την ατομική και κοινωνική εξέλιξη. Είναι ένα από κάθε άποψη λυτρωτικό ερώτημα το οποίο θα ανοίξει το δρόμο για κοσμογονικές αλλαγές και την ανατροπή της δυστοπίας που δημιουργήσαμε. Είναι το ερώτημα που βρίσκεται στη καρδιά της φιλοσοφίας της περιεκτικής δικαιοσύνης (veganism) η οποία μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πόσο κενή και ανυπόστατη είναι η δήθεν επιλογή-παγίδα του να τρώμε ζώα (ουσιαστικά δεν υπάρχει αφού στην περίπτωσή μας έχουμε να κάνουμε με ένα φυτοφάγο πλάσμα που όταν τρέφεται με την λεηλασία της ζωής παύει να είναι ο εαυτός του και μεταλλάσσεται σε ένα αυτόματο της καταπίεσης). Είναι το ερώτημα-καταλύτης που έχει τη δύναμη και τη δυναμική να μας οδηγήσει στην επίγνωση και στην συνειδητοποίηση ώστε να συναντηθούμε και πάλι με τον πραγματικό μας εαυτό: τον αισθανόμενο άνθρωπο που φέρουμε μέσα μας.

Το σόναρ σκοτώνει τα θαλάσσια θηλαστικά

 

Η πολιορκία και ο πόλεμος που υφίσταται η θαλάσσια ζωή είναι ανελέητη και εντεινόμενη. Μια πτυχή αυτού του πολέμου είναι η ηχορύπανση η οποία αποτελεί θανάσιμη απειλή για τις φάλαινες και τα άλλα θαλάσσια θηλαστικά. Συγκεκριμένα η χρήση στρατιωτικών σόναρ (με θόρυβο έως 240 ντεσιμπέλ) και των όπλων ήχου για την εξερεύνηση πετρελαίου προκαλούν το φαινόμενο του μαζικού εκβρασμού μεγάλων θηλαστικών στις ακτές και η ειδησεογραφία τέτοιων περιστατικών γίνεται όλο και πιο συχνή.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ακόμα και 300 μίλια από την πηγή, αυτά τα ηχητικά κύματα μπορούν να διατηρούν ένταση 140 ντεσιμπέλ – ένα επίπεδο εκατό φορές πιο έντονο από αυτό που είναι γνωστό ότι μεταβάλλει τη συμπεριφορά των μεγάλων φαλαινών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εκκωφαντικοί ήχοι βασανίζουν αφόρητα τα ζώα και τα οδηγούν σε μια κατάσταση αμόκ και πανικού για να διαφύγουν το επώδυνο αίσθημα με αποτέλεσμα να εκβράζονται στις ακτές. Τα ζώα που εξοκέλλουν έχουν υποστεί φυσικό τραύμα, αιμορραγία γύρω από τον εγκέφαλο, τα αυτιά και άλλους ιστούς και παρουσιάζουν μεγάλες φυσαλίδες στα όργανά τους και εμβολές στα αιμοφόρα αγγεία. Αυτά τα συμπτώματα είναι παρόμοια με μια σοβαρή περίπτωση της νόσου των δυτών λόγω αποσυμπίεσης η οποία μπορεί να σκοτώσει τους δύτες που ανέρχονται γρήγορα στην επιφάνεια από τα βαθιά νερά.

Η έξαρση του φαινομένου των εκβρασμών οδήγησε το 2004 στο πρώτο μορατόριουμ για σόναρ στις Καναρίους Νήσους και έκτοτε δεν έχουν ξανασημειωθεί εκεί περιστατικά όπου φάλαινες ή δελφίνια εξοκείλουν στις ακτές. Παρόλα αυτά το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχει εξασφαλίσει την άδεια να σκοτώσει ως «παράπλευρες απώλειες» στις ασκήσεις με σόναρ 33,5 εκατομμύρια φάλαινες, δελφίνια και άλλα θαλάσσια ζώα για τα επόμενα 5 χρόνια στο 80% των θαλασσών του πλανήτη.

Η προστασία της άγριας θαλάσσιας ζωής ποδοπατιέται με το πρόσχημα της «άμυνας» και της «εθνικής ασφάλειας» και από τις προγραμματισμένες ασκήσεις τα δελφίνια θα είναι τα είδη που θα επηρεαστούν περισσότερο, ακολουθούμενα από τις ραμφόστομες φάλαινες και τις όρκες.

Όμως η περίπτωση του σόναρ δεν είναι μια παραφωνία και μια ανωμαλία σε ένα κατά τα άλλα δίκαιο πλαίσιο σεβασμού της αξίας της ζωής. Βλέπουμε κάθε λογής ανωμαλία (πχ η υδρόλυση χημικών όπλων δυτικά της Κρήτης) να υλοποιείται σε πείσμα και κόντρα στο λαϊκό αίσθημα και αυτό να γίνεται ολοένα και πιο επιθετικά και προκλητικά σε μια συγκυρία όπου το πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος εντείνεται δραματικά.

Γιατί αυτό που βλέπουμε είναι τελικά οι διάφορες εκφράσεις του ίδιου νοσηρού πράγματος: μιας γενικευμένης κουλτούρας η οποία γιγαντώνεται και κυριαρχεί, μια κουλτούρα του θανάτου που βλέπει τη ζωή (μη ανθρώπινη αλλά και ανθρώπινη) ως εχθρό και η οποία κατά απόλυτα τραγική ειρωνεία έχει εδραιωθεί στον μοναδικό γνωστό πλανήτη που δημιούργησε, φιλοξενεί και εξελίσσει τη ζωή.

Και το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι το λαϊκό αίσθημα ενώ θέλει να αναχαιτίσει αυτή την κουλτούρα του θανάτου και να σταματήσει το κακό, όχι μόνο δεν μπορεί αλλά αντίθετα την ενδυναμώνει και την εδραιώνει μέσα από την ύπουλη μύηση σε έναν καταστροφικό τρόπο ζωής και ιδιαίτερα διατροφής. Έτσι ο σεβασμός της αξίας της ζωής ουσιαστικά παραμένει ένας «ευσεβής πόθος» που θα ξεχαστεί όταν έρθει η ώρα του επόμενου γεύματος που ζητά την απαξίωση και την λεηλασία της ζωής και μάλιστα όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο για το ανθρώπινο είδος που έχει ανατομία φυτοφάγου.

Και επομένως καμία εκστρατεία του στυλ «Να σταματήσουν τα σόναρ», ή «Να μην γίνει η υδρόλυση των χημικών στη Μεσόγειο», ή οτιδήποτε άλλο δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό όταν την ίδια στιγμή αποδεχόμαστε να αδειάζουν οι ωκεανοί και οι θάλασσες από δισεκατομμύρια θαλάσσια ζώα κάθε χρόνο με το ψευδές πρόσχημα της τροφής. Και επίσης όταν αποδεχόμαστε τον παραλογισμό της επιβίωσης ενός φυτοφάγου πλάσματος με σάρκα, δηλαδή τροφή που είναι εκτός της διατροφικής μας αλυσίδας και ασύμβατη με την ανατομία μας.

Στην τρέχουσα συγκυρία η βασική βιολογική ανάγκη της τροφής έχει αλωθεί από την πλάνη μιας διατροφής που απαξιώνει τη ζωή και που είναι υπεύθυνη για τον αφανισμό του 98% των ζώων (της στεριάς και της θάλασσας) που θανατώνονται κάθε χρόνο. Εκεί λοιπόν εντοπίζεται το πεδίο δράσης για την αποκατάσταση της αξίας της ζωής και εκεί βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση για το λαϊκό αίσθημα περί δικαίου: να ευθυγραμμιστεί για πάντα με έναν τρόπο ζωής περιεκτικής δικαιοσύνης (veganism) που σέβεται και τιμά την ζωή ως αξία. Γιατί μόνο μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο διασφαλίζονται έμπρακτα οι αξίες και τερματίζεται οριστικά η κάθε είδους ανωμαλία και εγκληματική συμπεριφορά που συμβαίνει προς τα άλλα αισθανόμενα όντα, τους ανθρώπους και το οικοσύστημα της Γης.

Τρέφοντας την αδικία

Ο κόσμος δεν αλλάζει προς το καλύτερο. Το κακό δεν ηρεμεί και δεν καταλαγιάζει. Η αδικία δεν υποχωρεί και δεν εξαλείφεται. Κατακλυζόμαστε συνεχώς από περισσότερη φρίκη και παραφροσύνη και από έναν χαοτικό κόσμο τυφλής βίας που δεν έχει εξήγηση. Τα πιο αδιανόητα και φρικαλέα εγκλήματα μπορούν να συμβαίνουν χωρίς αναστολή (μαζικές γενοκτονίες με οικονομικό πόλεμο, στημένοι πόλεμοι με σφαγές, αποκεφαλισμούς, σταύρωση, κάψιμο ανθρώπων ακόμα και εγκύων και πολλά άλλα παρανοϊκά εγκλήματα). Το τέρας της καταπίεσης έχει ξαμοληθεί ελεύθερο στη ανθρωπότητα και την βουλιάζει στο βούρκο του τρόμου, της απόγνωσης και της απελπισίας.

Γιατί άραγε να υπάρχει τόση αδικία στο κόσμο; Τι την υποθάλπει; Είναι ο άνθρωπος εκ φύσεως κακός και ρέπει προς την αδικία; Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι ο άνθρωπος δεν είναι εκ φύσεως κακός και ότι ως ον που μπορεί να αισθάνεται πόνο, αυθόρμητα και φυσικά εντάσσεται με την συμπόνια και αποστρέφεται την αδικία. Αυτό αντικατοπτρίζει την πλειοψηφία των ανθρώπων η οποία δεν θέλει το κακό χωρίς αυτό βέβαια να αποκλείει την εξαίρεση μιας μειοψηφίας με σκοτεινά, κακόβουλα σχέδια (η συμμορία και ο μηχανισμός της παγκοσμιοποίησης). Όμως πως είναι δυνατόν να κυριαρχεί κάτι που δεν θέλει η πλειοψηφία και το οποίο εκπορεύεται από μια μειοψηφία; Είναι αυτή η μειοψηφία τόσο ισχυρή ώστε να επιβάλει τη θέλησή της; Είναι το ίδιο το σύστημα τόσο παντοδύναμο στο να τροφοδοτεί το κακό και το άδικο και να το φουντώνει;

Η ιστορία δείχνει ότι κανένα σύστημα όσο και αν καυχιέται για τη παντοδυναμία του δεν είναι ικανό να καταφέρει την διαιώνιση της αδικίας. Κανενός είδους ολοκληρωτισμός και ούτε επίσης καμία προπαγάνδα δεν έχει τη δύναμη να εξαπατήσει επ’ άπειρον και να κατευνάσει την πλειοψηφία. Ναι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κακόβουλο σύστημα που βάζει το χέρι του στην όξυνση της αδικίας αλλά αυτό δεν φτάνει. Υπάρχει κάτι άλλο που τελικά την στηρίζει. Ή καλύτερα κάποιος άλλος που κάνει αυτή τη βρώμικη δουλειά. Η συμμορία της παγκοσμιοποίησης και το σύστημά της έχουν βρει κάποιον ανέλπιστο σύμμαχο και ένα παντοδύναμο όπλο. Κάποιος εν αγνοία του θρέφει το τέρας της καταπίεσης και της αδικίας. Και αυτός ο κάποιος μας κοιτά από τον καθρέφτη.

Ναι αυτός μπορεί να είσαι εσύ, ο μέσος άνθρωπος. Εσύ που αποστρέφεσαι το κακό και που παραξενεύεσαι και απορείς γιατί να υπάρχει τόση αδικία σε αυτό το κόσμο. Αν δεν έχεις καταφέρει να βρεις και να εξηγήσεις τι επιτέλους θρέφει ύπουλα αυτή την αδικία, τότε δοκίμασε να κοιτάξεις προσεκτικά την τροφή σου ή αυτό που σε προγραμμάτισαν να θεωρείς τροφή σου.

Εξέτασε σχολαστικά και εξονυχιστικά την διατροφή που έχει επιβληθεί, γενικευτεί, «φυσικοποιηθεί» και καθιερωθεί ως απαράβατο πρότυπο: μια διατροφή από την λεηλασία της ζωής των μη ανθρώπινων ζώων. Και αν εκεί δεις τον εαυτό σου εγκλωβισμένο σε έναν ξένο τρόπο διατροφής και ζωής και σε έναν ξένο ρόλο της καρικατούρας του ψευδοσαρκοφάγου που σου επιβλήθηκαν, τότε εσύ είσαι ο ανέλπιστος σύμμαχος του συστήματος της καταπίεσης. Γιατί έχεις γίνει μέρος ενός κυρίαρχου, ανακλαστικού πλέον και αυτόματου ρεύματος προς την αδικία. Ενός ρεύματος που κατευθύνεται μηχανικά από την αποθέωση επουσιωδών πραγμάτων (ευκολία, συνήθεια, «παράδοση», «απόλαυση», γεύση) αλλά όχι από τις θεμελιώδεις αξίες με προεξάρχουσα την αξία του σεβασμού της ζωής.

Η αδικία πηγάζει και εκπορεύεται από την απαξίωση της ζωής και η κυρίαρχη διατροφή επινοήθηκε για να κάνει ύπουλα και δόλια ακριβώς αυτό: να ακυρώνει τις αξίες και τον αισθανόμενο άνθρωπο που φέρουμε μέσα μας. Και έτσι ενώ άμεσα δεν θέλουμε το κακό, τελικά έμμεσα το θρέφουμε μέσα από τη διατροφή μας με την οποία ουσιαστικά ζητάμε την απαξίωση της ζωής για τα άλλα είδη του πλανήτη, την κατάλυση της αξίας της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσής τους, την καταπίεση του θηλυκού και την κατάλυση της μητρότητας (μέσα από την κατανάλωση γαλακτοκομικών και αυγών) και τελικά την εξολόθρευση ολόκληρων γενεών ζώων κατά δισεκατομμύρια κάθε χρόνο με το παραπλανητικό άλλοθι ότι αυτό γίνεται για να τραφούμε και να κρατηθούμε στη ζωή. Η τροφή μετατράπηκε στο παντοδύναμο όπλο καταπίεσης άμεσα των ζώων αλλά έμμεσα (μέσω της ακύρωσης των θεμελιωδών αξιών) και των ανθρώπων.

Μέσα από μια νοσηρή διατροφή-διαστροφή που προελαύνει αδιαμφισβήτη και που μας έμαθαν να την βλέπουμε ως την «αθώα» κάλυψη της βιολογικής ανάγκης της τροφής και ως μια απολίτικη πράξη, αυτό που ουσιαστικά επιδοκιμάζει η αλωμένη πλέον αλλά συνάμα και η πιο οικεία και πιο στενά προσωπική μας πράξη είναι:

- η υποδούλωση αισθανόμενων όντων ενάντια στο νόμο της ελευθερίας του οικοσυστήματος*

- η θήρευση των άγριων ζώων ενάντια στο νόμο της πεπτικής ανατομίας του φυτοφάγου που διαθέτουμε**

- η γενικευμένη καταστροφή της βιοποικιλότητας και των οικοσυστημάτων γι αυτή τη διατροφή

- η μονοπώληση και εξάντληση των πεπερασμένων φυσικών πόρων και της ενέργειας γι αυτή τη διατροφή ***

- η στέρηση των πόρων από άλλους ανθρώπους που καταδικάζονται στη πείνα

- και τέλος η επιβράβευση του αυθαίρετου δόγματος της καταπίεσης και της αδικίας

Το σύστημα μέσα από μια κίνηση ματ που ταυτίζει την καταπίεση και την απαξίωση της ζωής με την βιολογική ανάγκη της τροφής, μας αλώνει και μας χρησιμοποιεί. Και η διατροφή που περιλαμβάνει καταπίεση αυτόματα στηρίζει και εδραιώνει το σύστημα και του παρέχει κάλυψη και άλλοθι για να καταπιέζει και τους ανθρώπους και να καταστρέφει σκόπιμα και μέχρι τελικής πτώσης το οικοσύστημα. Έτσι η διαχείριση και ο έλεγχός μας περνάει μέσα από την άλωση της βασικής βιολογικής ανάγκης της τροφής. Αυτή στηρίζει το σύστημα ιδεολογικά με το να ακυρώνει τις αξίες και να επιτρέπει να κυριαρχεί η αυθαιρεσία των δογμάτων με κυριότερο αυτό της καταπίεσης.

Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε προσκολληθεί σε μια διατροφή που δεν θρέφει τον άνθρωπο ως ανατομία και ως οντότητα αλλά απλά τον «φουλάρει» μόνο υλικά και ποσοτικά ενώ ταυτόχρονα θρέφει την αδικία. Και μας είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε ότι κάνουμε κακό μέσα από την ψευδεπίγραφη διατροφή που μας επιβλήθηκε. Ο νους μας εμποδίζεται να φτάσει στην επίγνωση και να αναγνωρίσει το  απόλυτο κακό που προξενεί ο αλωμένος ορισμός του να θεωρούμε τροφή την αισθανόμενη ζωή. Καταλήξαμε να τρώμε για το σύστημα και σε καμιά περίπτωση για να θρέψουμε τους εαυτούς μας. Έτσι αντί να δικαιώνουμε την σοφία της ανατομίας μας, πάμε κόντρα σε αυτήν και στους νόμους του μητρικού οικοσυστήματος που μας δημιούργησε.

Και μάταια προσπαθούμε και ανυπομονούμε να δούμε το τέλος της αδικίας, ενώ την ίδια στιγμή τρώμε μια διατροφή που απαξιώνει και ακυρώνει την δικαιοσύνη και τις άλλες αξίες και τις βάζει στο περιθώριο. Μάταια προσπαθούμε να απελευθερωθούμε, ενώ την ίδια στιγμή τρώμε μια διατροφή που υποδουλώνει άλλους αισθανόμενους (τα ζώα). Μάταια προσπαθούμε να γλυτώσουμε από τη λαίλαπα που εκμηδενίζει τη ζωή (ανθρώπινη και μη) και έχει φέρει την αξία της στο ναδίρ, ενώ τρώμε (χωρίς κανένα πραγματικό λόγο) την εκμηδένιση της ζωής.

Μας έχουν μεταλλάξει την πιο ζωτική ανάγκη σε μια πράξη τρομοκρατίας που προξενεί όλα τα δεινά στον πλανήτη και μάλιστα μας έχουν κάνει να δεχθούμε αυτή τη μετάλλαξη και να την δικαιολογούμε και να την διεκδικούμε με νύχια και με δόντια. Η καθημερινή μας πράξη της τροφής στέλνει συνεχώς το μήνυμα ότι μπορώ να φέρομαι σαν επικυρίαρχος, σαν δυνάστης και ισοπεδωτής στις ζωές των άλλων. Κάθε γεύμα που προέρχεται από ζώα μας μετατρέπει χωρίς την θέλησή μας σε τρομοκράτες στις ζωές των άλλων αισθανόμενων και όσο αυτή η πράξη θα παραμένει υπεράνω υποψίας, θα ρίχνει λάδι στη φωτιά. Όσο δεν θα παρατηρείται η αδικία στη διατροφή, αυτή θα μπορεί να δρα ανενόχλητη και να δηλητηριάζει τη ζωή μας.

Και η συνεχής θυματοποίηση των ζώων και η πανωλεθρία τους μέσα από την διατροφή μας θα γίνεται τελικά και η δική μας συνεχώς εντεινόμενη πανωλεθρία όσο δικαιολογούμε την αδικία και το έγκλημα της τροφής. Ο καιρός για να απομυθοποιήσουμε την πλέον βασική καθημερινή μας πράξη έχει έρθει προ πολλού. Είναι επιτακτικό να αναγνωρίσουμε επιτέλους την αλήθεια και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Να εντοπίσουμε δηλαδή αυτό που είναι ήδη γνωστό και έχει αποκαλυφθεί από την αρχαιότητα ακόμα (Πυθαγόρας, Πλούταρχος και άλλοι) σχετικά με τον απόλυτο ρόλο της τροφής στο να διαμορφώνει την κατάσταση, την εικόνα και την πορεία του κόσμου που ζούμε.

Και μέσα από αυτή την επίγνωση να επιδιώξουμε συνειδητά και σταθερά μια διατροφή που αποκαθιστά τις αξίες. Μια διατροφή και έναν τρόπο ζωής περιεκτικής δικαιοσύνης (veganism) που θα απελευθερώσει τη δύναμη του δικαίου και αυτόματα θα μας βάλει σε μια διαδικασία επούλωσης του κόσμου και εξάλειψης των τωρινών δεινών. Δεν υπάρχει καθόλου χρόνος για χάσιμο. Δεν πρέπει να θρέψουμε άλλο την αδικία. Η πρόκληση της δίκαιης τροφής είναι εδώ, στο επόμενό μας γεύμα!

……….

* Πουθενά η Φύση δεν φυλακίζει και δεν υποδουλώνει κανένα πλάσμα και τα οικοσυστήματα δημιουργήθηκαν για να ζουν ελεύθερα τα πλάσματα αυτού του πλανήτη. Αυτός είναι ο νόμος της ελευθερίας του Γήινου οικοσυστήματος τον οποίο παραβαίνουμε και καταστρατηγούμε από την εποχή της «εξημέρωσης» (κυριολεκτικά υποδούλωσης) κύρια για τα ζώα που αναπαράγουμε ως εκτρεφόμενα, αλλά και για όποιες άλλες «χρήσεις».

** Η νοοτροπία της καρικατούρας του ψευδοσαρκοφάγου και του ψευδοκυνηγού μας προγραμματίζει στην αποδοχή της μαζικής εξόντωσης των άγριων ζώων της στεριάς και της θάλασσας. Το κυνήγι (ή το ψάρεμα) το οποίο έγινε σποραδικά στο παρελθόν από τον πρωτόγονο άνθρωπο και σε αντίξοες συνθήκες έλλειψης τροφής, παρουσιάζεται αυθαίρετα ως κύριο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, την στιγμή που δεν υπάρχει καμία ανατομική απόδειξη στο σώμα μας ότι είμαστε φτιαγμένοι για θήρευση κι ενώ είναι προφανές ότι είμαστε φτιαγμένοι ως τροφοσυλλέκτες με πεπτικό σύστημα φυτοφάγου πλάσματος.

*** Οι φυσικοί πόροι του πλανήτη (έδαφος, νερό, οικοσυστήματα, δάση, ωκεανοί, βιοποικιλότητα, πετρέλαιο, κλπ) είναι πεπερασμένοι και δεν υπάρχουν εδώ για να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά και καταχρηστικά από την κτηνοτροφία. Σήμερα αυτή έχει καταλάβει το 21% του εδάφους της Γης, το οποίο πριν ήταν παρθένα οικοσυστήματα που έβριθαν από βιοποικιλότητα, και το υποβαθμίζει μέχρι τελικής καταστροφής σε μια αδιέξοδη πρακτική εκτροφής ζώων (είτε εργοστασιακή είτε οικογενειακή). Και αυτό γιατί η ύπαρξη εκτρεφόμενων ζώων αποκλείει αμοιβαία την βιοποικιλότητα αφού το οικοσύστημα δεν έχει την φέρουσα ικανότητα και τους πόρους για να υποστηρίξει και εκτρεφόμενα ζώα και την άγρια ζωή. Επιπλέον μονοπωλεί και κατασπαταλά τους περιορισμένους πόρους σε μια διαδικασία που είναι απόλυτα αναποτελεσματική (δήθεν για να καλυφθούν οι διατροφικές ανάγκες των ανθρώπων) αφού πάει κόντρα στο νόμο του 10% του οικοσυστήματος, όπου το 90% της ενέργειας δεν περνάει στο επόμενο τροφικό πεδίο αλλά χάνεται για την υποστήριξη των ζωτικών λειτουργιών των οργανισμών. Χρειάζονται 10 κιλά φυτικής τροφής για να πάρουμε στο τέλος 1 κιλό κρέας και έτσι η πρακτική αυτή δίνει 9 φορές λιγότερη τροφή από τους πόρους που χρειάστηκε ως εισροή.