Robert Hart: ο πρωτοπόρος της veganic δασοκηπουρικής

Ο Robert Hart (1913-2000) μας άφησε μια ανεκτίμητη κληρονομιά: την έννοια και την εμπειρία του δασόκηπου (Food forest) ή δασοκηπουρικής (Forest gardening) ή αγροδασοκομίας (Agroforestry). Παρατηρώντας ότι το φυσικό δάσος μπορεί να χωριστεί σε διακριτά στρώματα ή «ορόφους», ο Hart μετέτρεψε ένα υπάρχον μικρό περιβόλι με μηλιές και αχλαδιές σε ένα δάσος τροφής που αποτελείται από επτά διαστάσεις:

1 - Το επίπεδο του «θόλου» που αποτελείται από τα μεγάλα οπωροφόρα δέντρα.

2 - Το επίπεδο των «χαμηλών δέντρων» που αποτελείται από μικρότερα οπωροφόρα δέντρα.

3 - Το επίπεδο των «θάμνων» που αποτελείται από φρουτοθάμνους όπως οι σταφίδες και τα μούρα.

4 - Το επίπεδο των «ποωδών» που αποτελείται από πολυετή λαχανικά και βότανα / χόρτα.

5 - Το επίπεδο της «εδαφοκάλυψης» που αποτελείται από βρώσιμα φυτά που απλώνονται οριζόντια.

6 - Το επίπεδο της «ριζόσφαιρας» που αποτελείται από φυτά που καλλιεργούνται για τις ρίζες και τους βολβούς τους.

7 - Το «κάθετο» επίπεδο που αποτελείται από αμπέλια και αναρριχώμενα φυτά.

Σε μια έκταση μόλις 500 τετρ. μέτρων στο Wenlock Edge του Shropshire στα σύνορα της Ουαλίας ο Hart δημιούργησε τον δασόκηπο των 7 επίπεδων και ο τρόπος καλλιέργειας είναι η veganic περμακουλτούρα δηλαδή χωρίς ζωικές εισροές (ζωικά συστατικά και κοπριά) μιας και ο ίδιος ήταν vegan.

Η ενασχόληση του Hart με την δασοκηπουρική διήρκεσε πολλές δεκαετίες μέχρι και το τέλος της ζωής του και έδειξε ότι το πείραμα πέτυχε: η ομορφιά, η αφθονία, η αειφορία, και η αυτάρκεια μπορούν να συνυπάρχουν με την παραγωγή πραγματικής τροφής και τον σεβασμό της ζωής των αισθανόμενων όντων.

Έτσι το έργο του αναδεικνύεται σε ένα κάλεσμα και μια έκκληση ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη για ριζική αναμόρφωση στον χώρο της τροφής με:

- την παραγωγή τροφής μέσω αειφόρων μεθόδων vegan-οργανικής καλλιέργειας (χωρίς τη χρήση χημικών ουσιών ή ζωικών προϊόντων)

- την υιοθέτηση μιας υγιεινής vegan διατροφής που βασίζεται σε καλλιέργειες που μπορούν να καλλιεργηθούν στο σπίτι κάποιου, όπου αυτό είναι δυνατό, χρησιμοποιώντας το πρότυπο του δασόκηπου

- την ανάκτηση της καλλιέργειας τροφής από τις τοπικές κοινότητες που τώρα έχει συγκεντρωθεί στον έλεγχο των πολυεθνικών

- την ενθάρρυνση των ανθρώπων να καλλιεργούν τουλάχιστον κάποιο ποσοστό της τροφής  τους

- και την επέκταση της καλλιέργειας ενός φάσματος βρώσιμων φυτών αντί των 10-15 φυτών που κυριαρχούν στο τρέχον μοντέλο παραγωγής

Χάρις στο όραμα και στην εμμονή του Robert Hart η veganic δασοκαλλιέργεια είναι τώρα πλέον μια καθιερωμένη πρακτική που έχει βρει μιμητές σε όλο τον κόσμο. Το παράδειγμά του και η συσσωρευμένη εμπειρία του έχουν επηρεάσει πολλούς, και ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στον Ken Fern ο οποίος εξελίσσοντας κι άλλο την δασοκαλλιέργεια, καλλιεργεί πάνω από 1500 είδη βρώσιμων φυτών και καταγράφει την εμπειρία του στον δικτυακό του τόπο plants for a future.

Χρήσιμες λεπτομέρειες καθώς και η φιλοσοφία του Robert Hart παρουσιάζονται στο βίντεο που ακολουθεί (ελληνικοί υπότιτλοι).

...

Εν κατακλείδι, η συμβολή του Robert Hart δεν είναι απλά η επινόηση μιας καλλιέργειας αλλά κάτι πολύ ευρύτερο. Το άκουσμα και μόνο της φράσης δασόκηπος είναι συγκλονιστικό και απελευθερωτικό και επίσης ένα επαναστατικό όραμα σε μια εποχή παράνοιας και ανωμαλίας η οποία τώρα με περισσότερο δογματισμό καταστρέφει τα ελάχιστα εναπομείναντα δάση και την βιοποικιλότητα, εξαντλεί τους πόρους, και προωθεί την καταπίεση των ζώων δήθεν για να καλύψει την ανάγκη της τροφής μας.

Η σοφία του έργου του Hart αποκαθιστά πρώτα και κύρια τον ορισμό της τροφής: τι είναι πραγματική τροφή και πως αυτή παράγεται. Επιπλέον δείχνει πως μια «φυτική οικονομία» θα διατηρήσει τον πλανήτη των φυτών και των φυτοφάγων γιατί είναι συνεπής με τους νόμους του αλλά και θα τον αναγεννήσει σε νέα βάση γιατί είναι συνυφασμένη με τις θεμελιώδεις αξίες.

Εικόνα από το φυλλάδιο Trees for a Future - The Movement for Compassionate Living 

Έτσι το έργο του Hart καταφέρνει το πιο καίριο χτύπημα στο τρέχον διατροφικό δόγμα που επί δεκαετίες τώρα έχει καταφέρει να πείσει την πλειοψηφία των ανθρώπων ότι:

- τροφή είναι η μη τροφή, δηλαδή τελικά «τρόφιμα» κοκτέιλ δηλητηρίων

- ο ολέθριος μονόδρομος του δηλητηριάζω, αποψιλώνω, μολύνω, σπαταλώ, καταστρέφω, εισάγω οποιαδήποτε ανωμαλία (βιοτεχνολογία, νανοτεχνολογία, κλπ), και καταπιέζω ανθρώπους και ζώα είναι δήθεν ο μόνος τρόπος για να τραφούμε.

Η εμπειρία που συσσώρευσε ο Hart αφήνει έκθετο το τρέχον διατροφικό μοντέλο της «ζωικής οικονομίας» η οποία γυμνώνει και φτωχαίνει τον πλανήτη και τον οδηγεί σε αδιέξοδο και καταστροφή. Και η επίγνωση της αλήθειας στον χώρο της τροφής γίνεται ο βασικός μοχλός που μπορεί να αποκαταστήσει την αλήθεια και σε κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας: όταν γκρεμίσουμε τον οργουελισμό του συστήματος στο αόρατο προπύργιό του, στην βασική δηλαδή ανάγκη της τροφής, τότε αυτός εύκολα θα υποχωρήσει και οπουδήποτε αλλού.

Η ίδια η εικόνα του δασόκηπου είναι ο καλύτερος φορέας της αλήθειας που μπροστά της δεν μπορεί να σταθεί το ψεύδος και η ύβρις της μονοκαλλιέργειας και της ζωικής εκμετάλλευσης. Η θέα του δασόκηπου είναι η δυνατή στιγμή του «Εύρηκα!» και τότε η αλλαγή είναι φυσική και αβίαστη. Τότε πλέον συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να χαθεί ούτε ένα δέντρο, ούτε μια ζωή!

Επιστημονική έρευνα για την συναισθηματική ταύτιση και κατανόηση

Τομογραφίες του εγκεφάλου δείχνουν ότι οι vegan νοιάζονται περισσότερο από τους παμφάγους

Κάποιες φορές ακούγεται ότι οι vegan νοιάζονται περισσότερο για τα ζώα από όσο για τους ανθρώπους. Αλλά είναι όντως έτσι;

Πράγματι η επιστημονική έρευνα βρίσκει διαφορές στην συναισθηματική ταύτιση και κατανόηση αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση αφού οι μελέτες δείχνουν ότι οι vegetarian και οι vegan φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη ανταπόκριση και κατανόηση τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζώα που υποφέρουν.

Μαγνητικές εγκεφαλογραφίες έδειξαν ότι οι περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση (όπως ο πρόσθιος φλοιός του προσαγωγίου και η αριστερή κάτω μετωπιαία έλικα), ήταν πιο δραστηριοποιημένα στους vegetarian και vegan σε σύγκριση με τους παμφάγους, όταν και στις τρεις ομάδες παρουσιάστηκαν εικόνες ανθρώπων ή ζώων που υπέφεραν (μελέτη Filippi et al., 2010). Τα υψηλότερα επίπεδα ενσυναίσθησης φαίνεται να επιβεβαιώνονται και σε προηγούμενη μελέτη (Preyo και Arkiwawa, 2008).

Παρακάτω ακολουθεί η περίληψη από την μελέτη Filippi et al., 2010

Περίληψη

Η ενσυναίσθηση και οι συναισθηματικές εκδηλώσεις εκτίμησης για άτομα του ίδιου είδους είναι από τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Χρησιμοποιώντας λειτουργική μαγνητική τομογραφία, υποθέσαμε ότι οι vegetarian και οι vegan, οι οποίοι κάνουν την επιλογή τροφής για ηθικούς λόγους, θα μπορούσαν να δείξουν διαφορετική από τους παμφάγους απόκριση του εγκεφάλου σε συνθήκες που υποφέρουν άνθρωποι ή ζώα.

Συμμετέχοντες ήταν 20 παμφάγοι, 19 vegetarian, και 21vegan. Οι ομάδες εξισώθηκαν για το φύλο και την ηλικία. Η ενεργοποίηση του εγκεφάλου διερευνήθηκε με χρήση μαγνητικής τομογραφίας (fMRI) και μια σχεδιασμένη παρατήρηση αρνητικών συναισθηματικών εικόνων με ανθρώπους και ζώα (που έδειχναν ακρωτηριασμούς, δολοφονημένους ανθρώπους, ανθρώπους και ζώα σε απειλή, βασανιστήρια, πληγές, κ.λπ.).

Οι συμμετέχοντες εκτέθηκαν σε αρνητικές σκηνές που σχετίζονταν με ανθρώπους και ζώα εναλλασσόμενες με φυσικά τοπία. Κατά τη διάρκεια των αρνητικών σκηνών με ανθρώπους, σε σύγκριση με τους παμφάγους οι vegetarian και οι vegan είχαν αυξημένη ενεργοποίηση του πρόσθιου φλοιού του προσαγωγίου (ACC) και της κάτω μετωπιαίας έλικας (IFG). Ακόμη πιο σημαντικό, κατά τη διάρκεια των αρνητικών σκηνών με ζώα, είχαν μειωμένη ενεργοποίηση της αμυγδαλής και αυξημένη ενεργοποίηση των γλωσσικών ελίκων, του αριστερού σφηνοειδούς λόβιου (cuneus), του οπίσθιου φλοιού του προσαγωγίου και αρκετών περιοχών που βρίσκονται κυρίως στους μετωπιαίους λοβούς, συμπεριλαμβανομένων του ACC, της IFG και του μέσου μετωπιαίου έλικα.

Παρ’ όλα αυτά, σημαντικές επίσης διαφορές βρέθηκαν και μεταξύ των vegetarian και των vegan στην ανταπόκριση τους στις αρνητικές σκηνές. Οι vegetarian έδειξαν επιλεκτική ενεργοποίηση του δεξιού κάτω πλευρικού λοβού κατά τη διάρκεια των αρνητικών σκηνών με ανθρώπους, και μια επίμονη ενεργοποίηση του ACC κατά τη διάρκεια αρνητικών σκηνών με ζώα. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια των αρνητικών σκηνών με ζώα παρατηρήθηκε αυξημένη ενεργοποίηση του κάτω προμετωπιαίου φλοιού στους vegan.

Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι η συναισθηματική κατανόηση των ατόμων που δεν ανήκουν στο ίδιο είδος έχει διαφορετική νευρωνική εκπροσώπηση στα άτομα με διαφορετικές διατροφικές συνήθειες, ίσως αντικατοπτρίζοντας τους διαφορετικούς κινητήριους παράγοντες και πεποιθήσεις.

Στα δίχτυα μιας αδιέξοδης νοοτροπίας

Θάλασσα του Κορτέζ στον Κόλπο της Καλιφόρνιας. Ο Michael Fishbach, συνιδρυτής της οργάνωσης «Προστασία της Μεγάλης Φάλαινας (The Great Whale Conservancy - GWC)», αφηγείται τη συνάντησή του με μια νεαρή φάλαινα του είδους Humpback (μεγαλοπτεροφάλαινα ή φάλαινα χάμπ-μπακ).

Αρχικά, το ζώο φαινόταν να είναι νεκρό καθώς στεκόταν ακίνητο λόγω του μπλεξίματός του σε αλιευτικό δίχτυ. Ξαφνικά και ενώ το παρατηρούσαν για αρκετά λεπτά μέσα από τη βάρκα, το μεγάλο κήτος με μια δυνατή και διαπεραστική εκπνοή έδωσε σημεία ζωής.

Το συγκλονιστικό σφύριγμα ήταν η αγωνιώδης έκκληση για βοήθεια και τότε ο Fishbach πέφτοντας με τη μάσκα στο νερό διαπίστωσε ότι κατάσταση ήταν απελπιστικά δύσκολη αφού το μπλέξιμο ήταν τρομερό και είχε ακινητοποιήσει πλήρως το μεγάλο ζώο, έχοντας παγιδεύσει εντελώς τα δύο θωρακικά πτερύγια, το ραχιαίο πτερύγιο και την ουρά.

Κάποια στιγμή κι ενώ ακόμα ήταν στο νερό ψάχνοντας σχολαστικά πως να βοηθήσει την νεαρή φάλαινα το βλέμμα του συνάντησε το βλέμμα της σε μια συγκινητική επικοινωνία όπου την καθησύχαζε ότι ήταν εκεί για να την βοηθήσει.

Ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα και οι άνθρωποι έπρεπε να δράσουν γρήγορα. Χρησιμοποιώντας ένα μαχαίρι ο Fishbach και το πλήρωμά του άρχισαν με πυρετώδη ρυθμό αλλά και με πολύ προσοχή να κόβουν το ατέλειωτο νάυλον δίχτυ του θανάτου.

Η προσπάθεια που κατέβαλαν για να απελευθερώσουν την νεαρή φάλαινα ήταν υπεράνθρωπη όμως αυτό που ξεκίνησε ως τραγωδία σύντομα εξελίχθηκε σε μια συναρπαστική διάσωση.

Και τελικά τα κατάφεραν και τότε η νεαρή φάλαινα τους χάρισε μια ακόμη συγκίνηση: ένα υπέροχο θέαμα με ατέλειωτα εναέρια πηδήματα όπου πανηγύριζε για πάνω από μισή ώρα την διάσωσή της και την εκ νέου αποκτηθείσα ελευθερία της και ίσως με αυτό τον τρόπο να τους έδειχνε την ευγνωμοσύνη της για το ότι νοιάστηκαν για την ζωή της και έκαναν τα πάντα για να την σώσουν.

Αυτή η πραγματικά συγκλονιστική διάσωση συνοψίζεται με τον πιο ωραίο τρόπο στην αυθόρμητη φράση του μικρού κοριτσιού στο τέλος του βίντεο: “Mum, she’s all free now!”

Περισσότερα για την

μεγαλοπτεροφάλαινα

...

Στην παραπάνω τραγική ιστορία με το αίσιο τέλος αυτό που ξεχωρίζει, πέρα από την αλληλεγγύη προς την αισθανόμενη ζωή, είναι το δίχτυ. Γιατί το δίχτυ αντιπροσωπεύει το βασικό πρόβλημα του κόσμου που ζούμε: τη παγίδευση και τη στέρηση της ελευθερίας, δηλαδή την καταπίεση.

Σε ένα οικοσύστημα της ελευθερίας το οποίο έχει ως βασικό του νόμο ότι όλα τα πλάσματα γεννιούνται και ζουν ελεύθερα, είμαστε το μόνο είδος που μανιωδώς παγιδεύει την ελευθερία και μπλοκάρει την ροή της μέσα σε αυτό. Κάτω από το ολοκληρωτικό σύστημα που παρασιτικά έχει αλώσει την ανθρωπότητα τις τελευταίες χιλιετίες, το ανθρώπινο είδος διαμορφώνεται έτσι ώστε να ασκεί την καταπίεση, στερώντας την ελευθερία, τα δικαιώματα και τελικά και την ίδια την ζωή όποιου μπορεί να το κάνει. Έτσι το δίχτυ δείχνει την απομάκρυνσή μας από το πραγματικό γίγνεσθαι αυτού του κόσμου, δείχνει το πόσο ασύνδετοι και πόσο εκτός τόπου και χρόνου είμαστε μέσα στο οικοσύστημα που μας δημιούργησε και μας φιλοξενεί.

Το δίχτυ ως αντικείμενο είναι η πρακτική εφαρμογή μιας αντίληψης που επιβουλεύεται συνεχώς και σταθερά τη ζωή και θέλει το κακό της και επίσης συμβολίζει το δόλο με τον οποίο προσπαθεί να το καταφέρει. Αντιπροσωπεύει ακόμα την αλαζονεία και την μεγαλομανία αλλά και την ματαιότητα αυτού του κυριαρχικού σκεπτικού που μας θέλει να απαξιώνουμε και να συντρίβουμε με ψυχρότητα και αδιαφορία την ζωή που μας περιβάλλει.

Συνολικά το δίχτυ συμβολίζει το αδιέξοδο που έχουμε φτάσει αφού η παγίδα που στήνουμε για τους άλλους είναι τελικά η δική μας παγίδα σε μια αντίληψη που οδηγεί στον κορεσμό του κόσμου με όλο και περισσότερη αδικία και στην επανάληψη των ίδιων εγκληματικών ενεργειών σε όλο και πιο γκραν γκινιόλ εκδοχή μέχρι τελικής πτώσης.

Το δίχτυ αλλά και οτιδήποτε άλλο έχει επινοηθεί για να εφαρμόζει στην πράξη την καταπίεση (αντικείμενα, εργαλεία, βιομηχανικοί και επαγγελματικοί κλάδοι, επαγγέλματα, εγκαταστάσεις, κλπ) δεν έχει θέση στο ελεύθερο οικοσύστημα της Γης. Γιατί το δίχτυ σημαίνει συμπόρευση με το σύστημα της καταπίεσης (ΣτΚ) ενώ ο φυσικός μας δεσμός είναι με το γενεσιουργό μας οικοσύστημα και η συμπόρευση θα έπρεπε να είναι με τους νόμους του και με την ροή του οι οποίοι μπορούν πραγματικά να οδηγήσουν σε μια αειφόρο και δίκαιη διαβίωση.

Το τρομερό μπλέξιμο της νεαρής φάλαινας στο δίχτυ μέχρι της πλήρους ακινητοποίησής της συμβολίζει κατά έναν τραγικό τρόπο το πόσο έχει μπλέξει τα πράγματα αυτό το σύστημα για ίδιον όφελος και πως μας έχει μπλοκάρει στο δικό του δογματικό σκεπτικό. Σκόπιμα έχει εμπλέξει την καταπίεση των ζώων και των ανθρώπων με την οικονομία και τα επαγγέλματα, με την επιβίωση (τροφή) και τις άλλες ανάγκες και μας έχει ακινητοποιήσει σε μια αδιέξοδη, κοντόφθαλμη οπτική ώστε πλέον να μην ξεχωρίζει ο πραγματικός λόγος: όλος αυτός ο μηχανισμός που παράγει ζωικά «προϊόντα» δεν υπάρχει για να καλύψει τις ανάγκες μας ή για να παρέχει «επαγγέλματα» αλλά υπάρχει για να στηρίζει ιδεολογικά (πρώτα και κύρια) και πρακτικά το καθεστώς της καταπίεσης.

Θέλει τον καθένα μας να παγιδεύεται και να ακινητοποιείται σε ένα οικονομικίστικο, βιοποριστικό σκεπτικό, όπου δεν βλέπει τον ευρύτερο ρόλο του αλλά και τον αντίκτυπο των επιλογών του στο αντικειμενικό οικοσύστημα που υπάρχουμε. Και έτσι μας διαμορφώνει ως γενίτσαρους απέναντι στην ίδια μας την φύση, απέναντι στο κοινό χαρακτηριστικό που μας ενώνει με τα μη ανθρώπινα ζώα που ανελέητα καταδιώκουμε: την αισθανόμενη ζωή.

Και φυσικά δεν μας αφήνει να δούμε την μεγάλη αλήθεια, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καμία ανάγκη για την καταπίεση και ότι η καταπίεση των ζώων είναι στον αέρα και ξεκρέμαστη, είναι αδικαιολόγητη και είναι μια πρακτική που γίνεται χωρίς λόγο. Και ότι ο μόνος λόγος που αυτή υπάρχει είναι για να προβάλλει, να προωθεί και να εντυπώνει στην συνείδηση των ανθρώπων την καταπίεση και για να δικαιολογεί γενικά την εκμετάλλευση και την αδικία που το ΣτΚ επιβάλλει προς κάθε κατεύθυνση. Γι αυτό η καταπίεση των ζώων βρίσκεται στην διατροφή μας και γενικά σε κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας και γι αυτό τα «προϊόντα» της εκμετάλλευσης των σωμάτων των ζώων βρίσκονται παντού!

Από την ανακάλυψη της γεωργίας έχουμε λύσει το πρόβλημα της διατροφής, δεν λύσαμε όμως το πρόβλημα του ποιος έχει πρόσβαση σ’ αυτή την τροφή με αποτέλεσμα να διαστρεβλώσουμε πλήρως την διατροφική αλυσίδα και να στρέψουμε τους ανθρώπους ενάντια στα ζώα. Έτσι αντί το κυνήγι και το ψάρεμα να έχουν τερματιστεί από εκείνη την περίοδο και η κτηνοτροφία να μην έχει καθόλου ξεκινήσει, αυτές οι πρακτικές (οι οποίες υπάρχουν για να συγκαλύπτουν τη καταπίεση) συνεχίστηκαν ως τις μέρες μας.

Αντί της φυσικής veganic γεωργίας η οποία θα μπορούσε να εξασφαλίσει την πραγματική τροφή και την πολυπόθητη διατροφική ασφάλεια σύμφωνα με τους νόμους του πλανήτη των φυτών και των φυτοφάγων, το ΣτΚ επέλεξε τον δρόμο της ύβρης και της έντασης. Από το τέλος του 2^ου Π.Π. και μετά μετατρέπει την αλιεία και την κτηνοτροφία σε βιομηχανίες και τις ανάγει σε στυλοβάτες της κατ’ επίφαση οικονομίας του ώστε κατ’ αυτό τον τρόπο να πλημμυρίσει τον πλανήτη με το «ζωντανό» παράδειγμα της καταπίεσης των ζώων. Κι ενώ έχει προκαλέσει το τεράστιο σημερινό αδιέξοδο με θράσος το εκμεταλλεύεται και μιλά για διατροφική ασφάλεια με σκοπό να εδραιωθεί περαιτέρω. Μόνο που ο δικός του ορισμός της διατροφικής ασφάλειας σημαίνει διατροφικό χάος και ολοκληρωτικό μπλοκάρισμα του οικοσυστήματος, όταν το 50% και πλέον της παγκόσμιας παραγωγής σιτηρών δίνεται στα εκτρεφόμενα ζώα τα οποία έχουν μετατρέψει στους μεγαλύτερους καταναλωτές της θαλάσσιας ζωής αφού το 50% από τα ψάρια που πιάνονται καταλήγει ως ζωοτροφή (ιχθυάλευρα) σε αυτά.

Άρα το επόμενο μεγάλο ζήτημα που αναδύεται είναι να «ξεμπλέξουμε» και να επανακαθορίσουμε στη σωστή βάση τι είναι επάγγελμα και εργασία αφού τα περισσότερα «επαγγέλματa» επειδή ακριβώς είναι ενταγμένα στον καταμερισμό εργασίας του ΣτΚ υπάρχουν για να υπηρετούν αυτό. Έτσι διευρύνεται συνεχώς μια πολύπλοκη παρασιτική δομή που προωθεί την αδικία και την καταστροφή της Γης. Ο αμερικανός οικονομολόγος J.W. Smith στο αποκαλυπτικό βιβλίο του The world’s wasted wealth (Ο χαραμισμένος πλούτος του κόσμου) μας δείχνει την παρασιτικότητα του συστήματος με τους πολλούς περιττούς κλάδους και πως σε μια πραγματική οικονομία 500 χιλιάδες άνθρωποι είναι ικανοί να παράγουν τις υπηρεσίες και τα προϊόντα του πλανήτη.

Αντί λοιπόν να παραμένουμε προσκολλημένοι σε πρακτικές που κατ’ ευφημισμό αποκαλούνται εργασία και επάγγελμα και να παρακαλάμε για μια θέση εργασίας στο ΣτΚ θα πρέπει να απελευθερώσουμε την εργασία από το δίχτυ αυτού του συστήματος. Και να διεκδικήσουμε την δίκαιη εργασία και τη vegan εργασία, αυτή που έχει τερματίσει την καταπίεση και γίνεται για να καλύψει τις ανάγκες όλων μας με σεβασμό στην ζωή, στην ελευθερία και στα δικαιώματα όλων (και των ανθρώπων και των ζώων). Η αποκατάσταση των ζώων στην συλλογική συνείδηση ότι αυτά είναι αισθανόμενα όντα και όχι τροφή θα κλείσει για πάντα την θλιβερή παρένθεση της αλιείας και της κτηνοτροφίας και γενικά της καταπίεσης των ζώων και της εικόνας ενός ανθρώπου που όπου βρίσκεται περιβάλλεται από υποδουλωμένα εκτρεφόμενα ζώα ή από αγορές του θανάτου με τα σώματα ζώων που δολοφονήθηκαν χωρίς λόγο για να γίνουν ζωικά «προϊόντα». Ακόμα η επακόλουθη σωστή ταξινόμηση των ζωικών από «είδη πρώτης ανάγκης» σε είδη για τα οποία δεν υπάρχει καμία ανάγκη (αφού αυτή η διατροφή είναι ξένη και ασύμβατη με την φυτοφάγο ανατομία μας) έχει την δυναμική να καταρρεύσει κυριολεκτικά το ΣτΚ. Σε μια τέτοια εξέλιξη απλουστεύεται η παρασιτική δομή των σημερινών κλάδων και επαγγελμάτων και θα χρειάζεται ελάχιστη εργασία, ίσως εκ περιτροπής, όπου θα παράγεται πραγματική τροφή για όλους και όλοι θα έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να τις αφιερώσουν εθελοντικά στο κοινό καλό αντί να χαραμίζουμε όπως τώρα τη ζωή μας σε έναν στείρο φαύλο κύκλο που μας μετατρέπει σε αυτόματα της καταπίεσης.

Το σπαραχτικό σφύριγμα του παγιδευμένου ζώου (στο 1.09 λεπτό του βίντεο) είναι η ύστατη έκκληση για μιαν τέτοια επίγνωση. Το διαπεραστικό του σφύριγμα μας λέει ότι ο αθώος γίγαντας (το οικοσύστημα) είναι ακόμα ζωντανός αλλά λόγω των δικών μας απερίσκεπτων ενεργειών έχει μπλοκαριστεί και περιμένει το μοιραίο. Και η ηχώ της εκπνοής του που πάλλει μέσα μας, συνταράσσει τη συνείδηση και φέρνει στην επιφάνεια θεμελιώδους σημασίας ερωτήματα:

Ποιος μας έριξε στην παγίδα του διχασμού με την ζωή και μας καταδίκασε στον άχαρο ρόλο του καταπιεστή και του διώκτη της;

Ποιος μας έπεισε και γιατί ότι είναι δεδομένο να εξολοθρεύουμε τη ζωή και ποιος μας επέβαλε την αντικειμενοποίηση και την εμπορευματοποίησή της;

Ποιος μας ανέθεσε την διαφύλαξη της ισορροπίας αυτού του κόσμου η οποία στην ουσία είναι ένας ευφημισμός για την χωρίς αναστολές καταπίεση των ζώων;

Ποιος μας έχει καθορίσει ότι σήμερα στον 21^ο αιώνα είναι λογικό να λειτουργούμε με την άγνοια και την ηθική του πρωτόγονου ανθρώπου;

Ποιος μας μετέτρεψε σε ένα στρατό που πειθήνια εκτελώντας τα ψέματα που μας επιβάλει από την γέννησή μας το ΣτΚ, αφήνει ολοκληρωτική καταστροφή στο πέρασμά του;

Ποιος μας εξέλιξε σε ειδικούς της γενοκτονίας αλλά τραγικά ανίδεους στον σεβασμό και στην διαφύλαξη της ζωής;

Αν τοποθετηθούμε με ειλικρίνεια στα παραπάνω, τότε αφαιρείται και η τελευταία μεταμφίεση από το έκτρωμα της καταπίεσης και η ματαιότητά της αποκαλύπτεται σε όλη της την αποκρουστική έκταση. Άλλοθι και δικαιολογίες για ότι έως τώρα κάναμε παύουν πλέον να υπάρχουν.

Το μπλεγμένο δίχτυ που αντιπροσωπεύει το μπλέξιμο και τη σύγχυση του μυαλού γίνεται ασφυκτικό και αφόρητο και το μήνυμα είναι ότι πρέπει πάση θυσία να κόψουμε αυτό το δίχτυ που παγιδεύει την σκέψη μας σε ένα αδιέξοδο τρόπο ζωής και σε ένα μοντέλο που κοντράρει και μπλοκάρει το οικοσύστημα.

Αν μέχρι τώρα δαπανούσαμε τόση ενέργεια και ένταση για να συμμετέχουμε στην χωρίς λόγο καταπίεση, τότε μπορούμε και είμαστε υποχρεωμένοι να επανορθώσουμε και να κάνουμε αυτό που φυσικά ρέει από μέσα μας και που είναι στην ίδια συχνότητα και ρυθμό με την ροή της ελευθερίας που μας περιβάλλει.

Το θετικό είναι ότι τα πάντα ξεμπλέκονται και αποκαθίστανται αφού όλη η εμπειρία, η σοφία και η γνώση ήδη υπάρχουν και περιμένουν από εμάς να τις υιοθετήσουμε. Η νέα αντίληψη λέγεται βιοφιλία και ένας τρόπος ζωής βασισμένος στην περιεκτική δικαιοσύνη (veganism) ο οποίος σημαίνει ότι παύουμε να μπλοκάρουμε τη ροή της ελευθερίας, παύουμε δηλαδή να χρησιμοποιούμε και να καταπιέζουμε τα μη ανθρώπινα ζώα.

Και τότε τα μαχαίρια που τώρα με αυτόματη μηχανική ευκολία κόβουν λαιμούς αθώων δεν θα στραφούν ποτέ πλέον στα αισθανόμενα πλάσματα αλλά μόνο σ’ αυτά τα δίχτυα που φυλακίζουν την σκέψη και την συνείδηση και θα κομματιάσουν μια και καλή το ιδεολογικό κουβάρι που ντύνει όλη αυτή την αναχρονιστική και ματαιόδοξη αντίληψη της καταπίεσης.

Ο Dennis Kucinich χαιρετίζει στην Vegan Ημέρα της Γης

Το βίντεο που ακολουθεί (ελληνικοί υπότιτλοι) έχει την ιδιαιτερότητα να παρουσιάζει ένα σπάνιο φαινόμενο: έναν πολιτικό ο οποίος είναι  vegan. Πράγματι οι  vegan πολιτικοί είναι ελάχιστοι στο παγκόσμιο σκηνικό και ο Dennis Kucinich είναι ίσως ο γνωστότερος εξ αυτών αφού υπήρξε δύο φορές υποψήφιος για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Εδώ, ο Dennis Kucinich, vegan από το 1995, σε μια δήλωση που δόθηκε μέσα από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, χαιρετίζει την 21 Ιουνίου ως Vegan Ημέρα της Γης.

Η ιδέα για την Vegan Ημέρα της Γης ανήκει στον Bob Linden, παραγωγό και παρουσιαστή της εκπομπής Go Vegan με τον Bob Linden, ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα με έδρα την Καλιφόρνια. 

Ο Linden συνέλαβε την ιδέα της Vegan Ημέρας της Γης από την διαπίστωση ότι οι μεγαλύτερες αιτίες της κλιματικής αλλαγής δεν αναφέρονται σε άλλους εορτασμούς της Ημέρας της Γης:

«Το 2006, ο ΟΗΕ μας είπε ότι ο τομέας της κτηνοτροφίας προκαλεί στο 18% των αερίων που μολύνουν την ατμόσφαιρα. Τώρα καταλαβαίνουμε ότι η καταστροφή εξελίσσεται ταχύτερα από ότι προέβλεψαν οι επιστήμονες, και ότι το μεθάνιο από τις αγελάδες είναι πάνω από 20 φορές πιο θανατηφόρο αέριο του θερμοκηπίου, και το υποξείδιο του αζώτου από τις αγελάδες πάνω από 200 φορές πιο ισχυρό. Αυτό σημαίνει ότι η κτηνοτροφία είναι πολύ περισσότερη υπεύθυνη στην πρόκληση της αλλαγής του κλίματος από ό,τι είχαμε ποτέ φανταστεί. Ο μόνος αληθινά αειφόρος τρόπος ζωής είναι ο vegan τρόπος ζωής. Είναι σοκαριστικό, αλλά το κρέας και τα γαλακτοκομικά προκαλούν περισσότερη καταστροφή του πλανήτη από όλες τις μεταφορές μαζί. Έτσι ξεκίνησα την Vegan Ημέρα της Γης, ώστε οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για να σώσουμε τον πλανήτη είναι η φυτική διατροφή. Ας πάψουμε να εξαρτόμαστε από τις κυβερνήσεις για να σώσουν το περιβάλλον. Είναι στο χέρι μας, του καθένα μας ξεχωριστά, να γίνουμε φυτοφάγοι σήμερα, και τότε, κάθε μέρα θα είναι μια πραγματική Ημέρα της Γης!»

Τα ζώα θα πρέπει να είναι εκτός μενού

Στις 20 Μαρτίου 2012 έγινε στο Δημαρχείο της Μελβούρνης συζήτηση με θέμα «Τα ζώα θα πρέπει να είναι εκτός μενού» που οργανώθηκε από το ίδρυμα IQ ² το οποίο παρέχει ένα φόρουμ διαλόγου για τα κρίσιμα θέματα της ημέρας.

Στο βίντεο (ελληνικοί υπότιτλοι) που ακολουθεί ο Philip Wollen υπερασπίζεται τη θέση γιατί τα ζώα πρέπει να βγουν από το μενού.

Περισσότερα στην σχετική σελίδα της IQ ²

Ολόκληρη η συζήτηση στο youtube

Το ντοκιμαντέρ Γήινοι (Earthlings) με ελληνικούς υπότιτλους

Περμακουλτούρα χωρίς ζωικές εισροές (Veganic)

Η veganic καλλιέργεια είναι τόσο παλιά όσο και ο veganism. Ήδη από το ξεκίνημα το 1944 οι θεμελιωτές του veganism έθεσαν τον στόχο της διαφύλαξης της υγείας και της γονιμότητας του εδάφους και επεδίωξαν μιαν άλλη καλλιέργεια η οποία, τιμώντας το vegan ιδεώδες δεν έχει καθόλου ζωικές εισροές και της οποίας οι μέθοδοι μιμούνται την φυσική καλλιέργεια. Η καλλιέργεια αυτή ονομάστηκε Veganic.

Το ζήτημα λοιπόν της παραγωγής τροφής (φυτικής στην προκειμένη περίπτωση) είναι κεντρικό στον veganism και η καλλιέργεια στοχεύει στην αειφορία, στην αφθονία και στην διατροφική ασφάλεια, συμβαδίζοντας σε γενικές γραμμές με τις προτάσεις άλλων  πρωτοπόρων ιδεών στον χώρο της καλλιέργειας (φυσική καλλιέργεια και περμακουλτούρα). Όμως η veganic καλλιέργεια είναι ένα βήμα παραπέρα και μια καλλιέργεια ιδανική μιας και όλοι πλέον οι συμβαλλόμενοι (άνθρωποι, ζώα, οικοσύστημα) συνυπάρχουν αρμονικά και δίκαια στην διαδικασία.

Η Helen Atthowe είναι μια έμπειρη veganic καλλιεργήτρια η οποία δείχνει στην πράξη πως αυτή η καλλιέργεια μπορεί να συνδυάζει τα φαινομενικά ασυνδύαστα: την μη εκμετάλλευση των ζώων, την αειφορία, την υψηλή απόδοση και ποιότητα και την μετατροπή των γεωργικών εκτάσεων σε πλούσια οικοσυστήματα όπου η βιοποικιλότητα είναι ευπρόσδεκτη να υπάρχει και να ευημερεί.

Στο βίντεο (ελληνικοί υπότιτλοι) που ακολουθεί μας δείχνει τι σημαίνει στη πράξη veganic περμακουλτούρα.

Το παρακάτω κείμενο είναι από την ιστοσελίδα της Helen Atthowe και περιγράφει λεπτομερέστερα την εμπειρία της.

Ένα μονοπάτι στην Veganic περμακουλτούρα

Από την Βιολογική στην Veganic και παραπέρα ....

Ήμουν βιοκαλλιεργήτρια όταν τα βιολογικά ήταν άγνωστα. Το 1988, κατάφερα τη μετάβαση 800 στρεμμάτων με 9 λαχανικά και φρούτα από καλλιέργεια ολοκληρωμένης διαχείρισης των επιβλαβών οργανισμών σε πιστοποιημένη βιολογική. Όταν η οργανική έγινε της μόδας, είχα μετακινηθεί στη γεωργική οικολογία, με την κάλυψη της βιοποικιλότητας και του εδάφους (ζωντανά προστατευτικά στρώματα  και χλωρή λίπανση) με δική μου φάρμα στη Μοντάνα.

Το 2004 δούλευα σε μια πιο μόνιμη οργανική γεωργία χρησιμοποιώντας τεχνικές καλλιέργειας συντήρησης που μειώνουν την άροση, και πειραματιζόμουν με οργανική καλλιέργεια μη άροσης. Το ονόμασα αγρο-οικολογία.

Τώρα η εστίασή μου πάει πάλι πιο πέρα, πέρα από την οικολογία και τη βιολογική καλλιέργεια στην veganic καλλιέργεια η οποία σημαίνει μόνιμη κάλυψη του εδάφους.

Η Veganic περμακουλτούρα είναι ο τρόπος μου να τιμήσω όλα τα έμβια όντα και να καλλιεργώ με μια ασυμβίβαστη προσπάθεια που θα κρατά όλα τα όντα στη ζωή και σε ανάπτυξη. Η Veganic περμακουλτούρα είναι η θέληση να εξισορροπήσω την ύπαρξή μου με τον φυσικό κόσμο. Αυτό σημαίνει τον σεβασμό του θεμελιώδους δικαιώματος της ζωής για όλα τα όντα, από τους μικροοργανισμούς του εδάφους τους οποίους προσπαθώ να μην ενοχλώ με το όργωμα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, και τα έντομα τα οποία δεν δηλητηριάζω με εντομοκτόνα, τα ζιζάνια που δεν σκοτώνονται με ζιζανιοκτόνα, και τα ζώα που δεν σκοτώνονται για τροφή.

Έφτασα σ’ αυτό το όραμα στη Βρετανική Κολομβία, μετά από μια μέρα στο θερμοκήπιο φροντίζοντας τα φυτά. Στο δρόμο της επιστροφής στο σπίτι, τραγούδησα στα θαλάσσια λιοντάρια και βρυχήθηκα μαζί τους. Χόρεψα στα ψηλά βράχια με τις ποώδεις κορυφές και αισθάνθηκα τα βρύα ιερά κάτω από τα πόδια μου. Τι άλλο χρειάζεται για να με διδάξει και να με παρακινήσει για να ξυπνώ καθημερινά με σκοπό να υπηρετώ τον φυσικό κόσμο και όλους τους οργανισμούς σε αυτόν; Τότε είδα το βίντεο Γήινοι (Earthlings) και η διαδρομή μου ήταν σαφής.

Έτσι, προσπαθώ να δημιουργήσω έναν veganic δασόκηπο με βάση τη λειτουργία των δασικών οικοσυστημάτων, γεμάτο αιωνόβια ως επί το πλείστον, τοπικά, και μη ενδημικά φυτά, με αρκετή ποικιλία και δομή για να είναι σπίτι για την άγρια ζωή, ενώ ταυτόχρονα παράγει τροφή για ανθρώπους και μη ανθρώπους, που συνυπάρχουν μαζί με ελάχιστη σύγκρουση. Τα ζώα δεν χρησιμοποιούνται σε αυτό το σύστημα, για τροφή ή για την κοπριά. Περιπλανώνται μέσα από αυτό και εντάσσονται μέσα του ως επικονιαστές, βιολογικοί διαχειριστές, ή παροχείς υπηρεσιών, και καταναλωτές.

Όλη η τροφή και η θρέψη προέρχεται από φρούτα, ξηρούς καρπούς, λαχανικά, φασόλια και δημητριακά. Τα δημητριακά καλλιεργούνται σε μια ποικίλη πολυκαλλιέργεια με όσπρια και βότανα ανθοφορίας.

Η Veganic περμακουλτούρα δεν είναι μια δίαιτα ή ένας κήπος για όλους, αλλά εγώ ήθελα να είναι! Ο Michael Pollan, στο Δίλημμα του παμφάγου, θεωρεί την vegan διατροφή περισσότερο εξελιγμένη, αλλά μη πρακτική. Τα τελευταία 17 χρόνια, πολλοί βιοκαλλιεργητές έχουν σχολιάσει το ελάχιστο όργωμα μου και το ζωντανό αχυρόστρωμα ως μη πρακτικό σύστημα, αν και οι αποδόσεις και η ποιότητα μου συναγωνίζονται αυτές των περισσότερων βιολογικών εκμεταλλεύσεων της χώρας και μερικές από τις μεθόδους τώρα χρησιμοποιούνται από το μεγαλύτερο βιολογικό αγρόκτημα στο Κολοράντο. Ως εκ τούτου, η veganic περμακουλτούρα με εξάρτηση από την δασοκαλλιέργεια καταλήγει να θεωρείται εκθετικά ανέφικτη! Ναι, συμφωνώ, δεν είναι πρακτική, εάν κάποιος έχει μια πολύ, πολύ εστιασμένη νοοτροπία. Ίσως τα 17 χρόνια μου με πειράματα αγρο-οικολογίας και τα βίντεο θα σας μιλήσουν ακόμα και αν η veganic περμακουλτούρα δεν το καταφέρει. Η Αγρο-οικολογία είναι ένα όμορφο βήμα στο μονοπάτι που πήρα.

Λαχανάκια Βρυξελών χωρίς όργωμα

Εικόνα από

veganicpermaculture.com

Δασοκηπουρική

Για μένα, τα δάση, η δασοκηπουρική έχει οικολογικό νόημα και η vegainc περμακουλτούρα έχει αίσθηση της ηθικής. Περίπου τριάντα τοις εκατό της επιφάνειας της γης καλύπτεται από δάση της εύκρατης ζώνης. Όταν οι άνθρωποι κόβουν τα δάση για ξύλο και για να καθαρίσουν τη γη για χωράφια σιτηρών και βοσκοτόπων, υπάρχει συχνά η διάβρωση, η απώλεια του εδάφους, η υποβάθμιση του εδάφους, και σίγουρα μια τεράστια μείωση της φυτικής, ζωικής, αμφίβιας, μικροβιακής, και εντομολογικής βιοποικιλότητας. Πολλοί άνθρωποι στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη σχεδιάζουν και δημιουργούν τώρα δασόκηπους, που βασίζονται σε φρουτόδεντρα και φυτά του δάσους του βόρειου ημισφαίριου, όπως τα κεράσια, τα βερίκοκα, τις άγριες και καλλιεργούμενες ποικιλίες δαμάσκηνων, τα αχλάδια, τα μήλα, τα μούρα, τους λωτούς, τα καρύδια, τα καρύδια πεκάν, τα αμύγδαλα, και τα κάστανα.

Κλείστε τα μάτια σας και περιπλανηθείτε σε αυτό το όραμα: μικροί και μεγάλοι καρποφόροι θάμνοι, όπως τα σμέουρα, τα βατόμουρα, τα μούρα, οι άγριες και οι καλλιεργούμενες ποικιλίες σταφίδας, οι καρποί  των διάφορων άλλων τύπων μούρων, τα σύκα, και τα φουντούκια να μπερδεύονται μέσα στα κενά των φρουτόδεντρων και των καρπόδεντρων. Ιθαγενή αγριολούλουδα, άγρια βρώσιμα χόρτα (όπως τσουκνίδα), πολυετή ποώδη φυτά, βρώσιμα μανιτάρια, λαχανικά ετήσια και πολυετή λαχανικά, όπως αγκινάρες Ιερουσαλήμ, καλύπτουν και σκιάζουν το έδαφος. Αμπέλια σκαρφαλώνουν στα δέντρα και θάμνοι με φρούτα όπως ακτινίδια, σταφύλια, και πασσιφλόρες(passionflower), κρεμαστά κάτω από το φύλλωμα. Πρόκειται για μια 3-όροφη δομή παρά για μια γεωργία όλων σε ένα επίπεδο, όπως τα χωράφια με τα δημητριακά ή τη ντομάτα. Το κύριο μέρος του κήπου είναι τα δέντρα και οι θάμνοι, με εδαφοκάλυψη από βρώσιμες ρίζες, φύλλα, και τα ετήσια φρουτοφόρα φυτά.

Υπάρχουν τόσες πολλές λύσεις και επιλογές όταν σταμάτησα να σκέφτομαι με τους στενούς όρους της συμβατικής παραγωγής τροφίμων και των μονοκαλλιεργειών που καλλιεργούμε σε όλο τον κόσμο: καλαμπόκι, σιτάρι, ρύζι, και ευθείες σειρές λαχανικών και φρούτων, που περιβάλλονται από ακάλυπτο, γυμνό έδαφος!

Πολλά δέντρα και θάμνοι από το συμβατικό οργανικό περιβόλι μου και τις ιθαγενείς δενδροστοιχίες τα πάνε καλά στον δασόκηπο.

Μερικά από τα νέα είδη για τον δασόκηπό μου περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

Ο Eleagnus multiflora είναι ένα εγγενής θάμνος της Ασίας, ο οποίος είναι ξάδελφος σε έναν από τους αγαπημένους μου παραποτάμιους θάμνους, ιθαγενείς εδώ στα βορειοδυτικά. Τα μούρα είναι μια καλή πηγή απαραίτητων λιπαρών οξέων, ασυνήθιστο για ένα φρούτο. Τα μούρα μπορούν να γίνουν πουρέ και να αλειφτούν (όπως το βούτυρο ή το επεξεργασμένο vegan υποκατάστατο που γίνεται από φυτικά έλαια). Υπάρχει κάποια ένδειξη ότι αυτό το φυτό μπορεί να σταματήσει την ανάπτυξη του καρκίνου στα ζώα και τον άνθρωπο.

Υπάρχουν τουλάχιστον 8 είδη μουριάς από όλο τον κόσμο και την βόρεια Αμερική, που θα μπορούσαν να μεγαλώσουν στον κήπο μου. Μια ποικιλία μαύρου μούρου (Morus nigra) από την Νοτιοδυτική Ασία παράγει μούρα 12 πόντων και πολλά κιλά φρούτων ανά δέντρο. Με αυτή την ποικιλομορφία, τον όγκο και τα αρκετά δέντρα που φυτεύτηκαν από κάθε είδος, θα μπορείτε να θρέψετε τους ανθρώπους και την άγρια ζωή, χωρίς συγκρούσεις. Κηπουρική της συναίνεσης μεταξύ των αισθανόμενων όντων!

Υπάρχουν 2 είδη λωτών που μπορούν να μεγαλώσουν στον κήπο μου, όπως ένα ιαπωνικό είδος με μια ποικιλία που ονομάζεται Saijo που παράγει τα μικρά, γλυκά, φρούτα σε ένα δέντρο μεσαίου ύψους. Είναι φυτό σκληραγωγημένο στο κρύο. Ο Αμερικανικός λωτός (Diospyros virginiana) είναι ενδημικό στα ανατολικά των ΗΠΑ και είναι υψηλότερος σε θρεπτικά συστατικά όπως η βιταμίνη C και το ασβέστιο από τον ιαπωνικό. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να ζητάτε από τις αγελάδες να παράγουν γαλακτοκομικά προϊόντα για μας, αφού μπορούμε να πάρουμε το ασβέστιο από τα φρούτα, τους ξηρούς καρπούς και τα λαχανικά.

Περισσότερα για την veganic καλλιέργεια στην ιστοσελίδα της Helen Atthowe:

http://veganicpermaculture.com/