Γενετική τροποποίηση: Η τραγωδία των ζώων συνεχίζεται

 Photograph: Norrie Russell/Roslin Institute

Ο κατήφορος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης των μη ανθρώπινων ζώων δεν έχει τελειωμό.

Έχουμε εισέλθει στο πιο εφιαλτικό ίσως κεφάλαιο της κακοποίησης και της ατίμωσής τους, αυτό της μετάλλαξης των ίδιων των οργανισμών τους, της προκλητικής, αλαζονικής και υβριστικής παρέμβασης στο DNA και στα γονίδια τους για να εξυπηρετηθούν τα πιο αρρωστημένα σχέδια ενός ολοκληρωτικού μηχανισμού εξουσίας και ελέγχου.

Το τελευταίο διάστημα όλο και πιο συχνά εμφανίζονται αθώα δήθεν ρεπορτάζ στα ελεγχόμενα και κατευθυνόμενα μαζικά μέσα σχετικά με μεταλλαγμένα ζώα (σολομοί που μεγαλώνουν πάρα πολύ γρήγορα, κοτόπουλα που δεν μεταδίδουν ιούς και οικολογικά γουρούνια - enviropigs)  ως δήθεν λύση στα προβλήματα διατροφής της όψιμα και κατευθυνόμενα σαρκοβόρας ανθρωπότητας.

Στη ουσία πρόκειται για μεταμφιεσμένα δελτία τύπου των αντίστοιχων εταιριών βιοτεχνολογίας οι οποίες βρίσκονται πίσω από αυτήν την νέα πρόκληση (μετά την γενετική τροποποίηση κάποιων φυτών).

Η δομή αυτών των άρθρων(ή δελτίων τύπου) είναι απελπιστικά μονότονη και βαρετή: γίνεται αναφορά σε μια πτυχή ενός ευρύτερου προβλήματος και ω του θαύματος παρεμβαίνει η καλή εταιρία με την «τεχνολογία» της, η οποία διανθίζεται με κάθε θετικό επίθετο για να προσφέρει την λύση και όπου εντελώς φυσικά σαν να συζητάμε π.χ. τι χρώμα παντελόνι να αγοράσουμε, μπαίνει το δίλημμα...

Κανονικά ή μεταλλαγμένα ζώα;

Καταρχήν δεν θάπρεπε να τίθεται καν αυτό το ερώτημα γιατί πολύ απλά δεν τίθεται δίλημμα για κάτι το οποίο δεν είναι απαραίτητο αλλά ούτε και συμβατό με  την φυσιολογία του ανθρώπινου οργανισμού. Ούτε επίσης τίθεται δίλημμα για κάτι που γνωρίζουμε ότι μεσολαβεί εκμετάλλευση, βία και έγκλημα για να αποκτηθεί.

Όμως και μόνο το γεγονός ότι τίθεται ένα τέτοιο σκεπτικό, δείχνει πόσο η ανθρώπινη σκέψη έχει παρεκκλίνει της λογικής και του δικαίου αλλά και τι τελικά επιλέγουμε και επιβραβεύουμε όταν απαιτούμε ζωικά προϊόντα.

Το δίλημμα  αν θα τρώμε κανονικά ή μεταλλαγμένα ζώα είναι ένα ψευτοδίλημμα κατασκευασμένο από τα κατεστημένα συμφέροντα που αποκομίζουν οφέλη με το να μας εγκλωβίζουν σε ένα τέτοιο σκεπτικό.

Ας μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες περί των καλών τους προθέσεων γιατί εάν ειλικρινά θέλανε να επιλύσουν το πρόβλημα, θα προσπαθούσαν πρώτα από όλα να δούνε την αλήθεια του και να αντιμετωπίσουν την αιτία του.

Η αλήθεια του συγκεκριμένου προβλήματος είναι ότι οι άνθρωποι δεν χρειάζονται το κρέας ή τα ζωικά προϊόντα για να ζήσουν – δεν τους είναι απαραίτητα.

Η δε αιτία της διατροφικής κρίσης ή αντίστοιχα της απαίτησης για περισσότερα ζωικά προϊόντα καθώς και οι διάφορες ασθένειες των ζώων είναι αποτέλεσμα της αυθαίρετης και άδικης αντίληψης ότι τα ζώα υπάρχουν αποκλειστικά για όφελος του ανθρώπου.

Αυτή η θεώρηση των ζώων ως αντικείμενα εκμετάλλευσης ονομάζεται ρατσισμός προς τα είδη (σπισισμός) και είναι κάτι που το τρέχον οικονομικό σύστημα φυλάει ως κόρη οφθαλμού και στηρίζει με επιθετικό τρόπο.

Πάνω στον σπισισμό στηρίχτηκε μια ολόκληρη παγκόσμια βιομηχανία η οποία εισήγαγε τις βιομηχανικές φάρμες στις οποίες συνωστίζονται δεκάδες χιλιάδες ζώα, τα οποία για να παχύνουν τάχιστα πρέπει να τρέφονται με καλαμπόκι, σόγια και άλλες βασικές τροφές των ανθρώπων.

Το αποτέλεσμα είναι, σε ένα κόσμο που παράγει πλεόνασμα τροφής, να έχουμε μια τεχνητή επισιτιστική κρίση και την πείνα σχεδόν ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων, αφού η ζήτηση των  συγκεκριμένων τροφίμων αυξάνει την τιμή τους και τα κάνει τελικά απρόσιτα για πολλούς ανθρώπους του πλανήτη. Εξακολουθούν όμως να είναι προσιτά για την επιδοτούμενη κτηνοτροφία των ισχυρότερων χωρών του κόσμου, η οποία τελικά απορροφά αυτήν την παραγωγή και την δίνει ως ζωοτροφή στα εκτρεφόμενα ζώα.

Επιπρόσθετα αυτού του είδους ο συνωστισμός των ζώων αλλά και γενικά οι αφύσικες συνθήκες διαβίωσής τους προκαλούν και τις κάθε λογής ασθένειες που τα πλήττουν.

Αντί λοιπόν να βγουν και να πουν με ειλικρίνεια ότι η εκμετάλλευση των ζώων (όπως και κάθε εκμετάλλευση) πέρα από άδικη και αυθαίρετη είναι και αδιέξοδη, γαντζώνονται ακόμα πιο σφιχτά στα ιδιοτελή συμφέροντά τους και έρχονται να διαχειριστούν το πρόβλημα και να το εκμεταλλευτούν προς όφελος τους.

Αλλά στο σημείο που έχουμε φτάσει η όποια διαχείριση ενός τόσο οξυμένου στο έπακρο προβλήματος είναι επικίνδυνη και εγκληματική και με ανυπολόγιστες συνέπειες για την βιοποικιλότητα και την ίδια την ζωή.

Το μήνυμα της εποχής είναι ότι ήρθε το τέλος της εκμετάλλευσης και ότι η συνέχιση μιας τέτοιας λογικής είναι σίγουρη εγγύηση για την καταστροφή.

Επομένως το πραγματικό δίλημμα ήταν και είναι αν θα πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τα ζώα και να τα υποτάσσουμε στα οικονομικά ή όποια άλλα συμφέροντά μας.

Αυτό θα πρέπει να διερωτηθούμε και να απαντήσουμε στη βάση ενός ανιδιοτελούς και μη ανθρωποκεντρικού σκεπτικού.

Και βέβαια όταν έχουμε φτάσει σε ένα τέτοιο στάδιο αντίληψης των πραγμάτων, τότε η επιλογή της μη καταπίεσης τίθεται στην πραγματική της διάσταση και κατανοείται ως αυτό που πραγματικά είναι: δηλαδή όχι πλέον ως επιλογή αλλά ως χρέος.

Υπάρχει όριο;

Το αδιανόητο, δηλαδή ο πειραματισμός με το γενετικό υλικό ενός οργανισμού, εισβάλλει πλέον ύπουλα μέσω των ζώων στη οργουελική πραγματικότητά μας με ίσως επόμενο, μεταγενέστερο στάδιο την ίδια την γενετική τροποποίηση του ανθρώπου.

Με ωμή και αλόγιστη κυνικότητα ισοπεδώνονται ηθικά διλήμματα και φιλοσοφικοί στοχασμοί περί του κατά πόσο νομιμοποιείται ένα ακόμη ζώο, δηλαδή ο άνθρωπος, να παίζει με το DNA των άλλων οργανισμών, το οποίο είναι προϊόν εκατομμυρίων ετών εξέλιξης και έχουμε περάσει σε μια πράξη που ισοδυναμεί με την απόλυτη ύβρη προς την ίδια τη ζωή.

Δεν υπάρχει ο παραμικρός ηθικός ενδοιασμός από τους «στρατευμένους» επιστήμονες που ενεργούν κάτω από τις εντολές και τα σχέδια των γνωστών ή λιγότερο γνωστών εταιριών του χώρου, οι οποίες πότε με τον μανδύα του ανθρωπισμού και πότε με τον μπαμπούλα της διατροφικής κρίσης στοχεύουν  στον απόλυτο έλεγχο της διατροφής και της υγείας των ανθρώπων.

Και αυτό που αποδεικνύεται για άλλη μια φορά στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι δεν υπάρχει όριο στην συμπεριφορά του ανθρώπου προς τα ζώα. Τελικά τίποτα από όλα όσα θα σκεφτεί το ανθρώπινο μυαλό να κάνει σε ένα ζώο δεν μπορεί να εμποδιστεί.

Και όμως το όριο υπάρχει και λέγεται μη εκμετάλλευση των ζώων.

Κάτι τέτοιο υπαγορεύεται από τον πολύ βασικό λόγο ότι η πραγματική ανωτερότητα για όποιο είδος θέλει να λέγεται ανώτερο βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στο ήθος, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο σεβασμός και το δίκαιο προς κάθε αισθανόμενο ον.

Ο σεβασμός της ελευθερίας του και της ζωής του, των επιθυμιών του και του ρόλου που επιτελεί στο ευρύτερο οικοσύστημα που είναι ενταγμένο.

Υπαγορεύεται επίσης από παράγοντες που επιμένουν να μας διαφεύγουν όπως η ανατομική κατασκευή του σώματός μας που συγκαταλέγεται γενικά στην βασική κατηγορία των φυτοφάγων πλασμάτων.

Αλλά κυρίως από την συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση της ανθρωπότητας η οποία δείχνει ότι η βία και η καταπίεση είναι λάθος και έχουν μόνο μικροπρόθεσμο όφελος γι αυτόν που τις διαπράττει ενώ στην ουσία μακροπρόθεσμα υποθηκεύουν την ίδια την ύπαρξή του.

Ας μην επιτρέψουμε λοιπόν την ανεξέλεγκτη δράση αυτών που μέσω της αδικαιολόγητης παρέμβασης στην ζωή τρίτων (των ζώων), επιβουλεύονται και την δική μας ζωή, με το πρόσχημα της ασφάλειας των τροφίμων και της εξασφάλισης τροφής. Έχει έρθει ο καιρός να τερματιστεί μια για πάντα η απάτη της «βιοτεχνολογίας» η οποία μεταλλάσσει τους ζωντανούς οργανισμούς  σε τερατουργήματα τύπου Φρανκενστάϊν.

Οφείλουμε να συνταχθούμε με την λογική, το δίκαιο και την ζωή και όχι με την νοσηρότητα και τον θάνατο και μπορούμε να το κάνουμε αυτό παίρνοντας τον έλεγχο της διατροφής και της υγείας στα χέρια μας και δικαιώνοντας ταυτόχρονα την ανατομία μας.

Ακόμα καλύτερα μπορούμε να το κάνουμε αυτό μπαίνοντας σε μια βίγκαν αντίληψη της πραγματικότητας, η οποία εναντιώνεται σε κάθε εκμετάλλευση και με πρώτο, άμεσο βήμα την μη συμμετοχή στην εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων.

Μανία ζωοκτονίας

Photo: ALAMY

Σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της εφημερίδας Telegraph η Ν. Κορέα θανάτωσε πάνω από ένα εκατομμύριο βοοειδή και χοίρους λόγω της νόσου των ποδών και στόματος (Foot and mouth disease).

Μάλιστα γράφει χαρακτηριστικά ότι «εκατοντάδες χιλιάδες εργάζονται νυχθημερόν για να σφαγιάσουν τα ζώα».

Η είδηση είναι φρικιαστική και μόνο που την διαβάζει κανείς και θυμίζει αντίστοιχες μαζικές εξοντώσεις ζώων που έχουν γίνει με την γρίπη των χοίρων, των πτηνών, και όποιας άλλης νόσου έχει πλήξει τα ζώα εξαιτίας της μανίας του ανθρώπου να τα φυλακίζει και να τα εκμεταλλεύεται. (Χαρακτηριστικά, τα άγρια ζώα τα οποία ζουν ελεύθερα στη φύση, πλήττονται από ελάχιστες ασθένειες, οι οποίες ως επί το πλείστον ξεπερνιούνται.)

Αν και τα παραπάνω νούμερα δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στην μαζική γενοκτονία ζώων για τροφή του ανθρώπου που συμβαίνει σε ετήσια βάση παγκοσμίως και περιλαμβάνει πάνω από 55 δις ζώων της στεριάς και πάνω από 90 δις ζώων της θάλασσας, παρόλα αυτά δεν παύουν να είναι ασύλληπτα νούμερα που έχουν να κάνουν με έμβια, αισθανόμενα όντα.

Αυτά τα νούμερα αντιστοιχούν σε ζωές και μάλιστα ζωές που δεν χρωστάνε σε τίποτα να υφίστανται ένα απαράδεκτο από κάθε άποψη καθεστώς υποδούλωσης, το οποίο περιλαμβάνει την κάθε είδους αυθαίρετη συμπεριφορά.

Όμως το απόλυτα ανησυχητικό και φρικιαστικό είναι ότι η συγκεκριμένη κατάσταση και το συγκεκριμένο καθεστώς γίνονται αποδεκτά από την ανθρωπότητα με μια απόλυτη φυσικότητα σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Και βέβαια πως να μη γίνονται όταν μέσα στην ίδια ενότητα που το συγκεκριμένο μέσο μαζικής ενημέρωσης αναφέρει το γεγονός αυτό χωρίς το παραμικρό ίχνος αμφισβήτησης για την χρήση και την εκμετάλλευση των ζώων, χωρίς την παραμικρή νύξη ότι τα ζώα δεν είναι τροφή του ανθρώπου, μεροληπτικά και προκλητικά προωθούνται γεύματα που είναι το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης ζώων.

Έτσι για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι όχι απλά δεν υπάρχει καμία διάθεση να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, αφού καταρχάς δεν φαίνεται  ούτε παρουσιάζεται ως πρόβλημα, αλλά αντίθετα φαίνεται να υπάρχει η διάθεση συνεχώς να μεγεθύνεται και να εξαπλώνεται σαν να είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει στην ζωή μας.

Αλήθεια τι έτρωγε η ανθρωπότητα πριν από 40-50 χρόνια; Γιατί ξαφνικά περάσαμε σε μιαν άλλη διατροφή γεμάτη ζωικά και τι δουλειά έχουν τα ζώα να βρίσκονται υπό το καθεστώς εκμετάλλευσης του ανθρώπου, να αναπαράγονται τεχνητά κατά δισεκατομμύρια και να έχουν μετατραπεί σε βιομηχανία δήθεν διατροφής του ανθρώπου;

Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό καθηγητή Robert Albritton στο βιβλίο του Let Them Eat Junk - How Capitalism Creates Hunger and Obesity (Ας τους να τρώνε σκουπίδια – Πως ο καπιταλισμός δημιουργεί την πείνα και την παχυσαρκία) έχουμε να κάνουμε με το λεγόμενο Meatification δηλαδή την επιβολή της κρεατοφαγίας και των ζωικών προϊόντων.

Αυτή η επιβολή έγινε δυνατή χάρη στο πετρέλαιο, το οποίο προσέφερε την ενέργεια για να καλλιεργούνται τα 20 κιλά σόγιας ή καλαμποκιού που απαιτούνται για να παραχθεί το 1 κιλό κρέας, ενώ ταυτόχρονα όμως δημιουργείται τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος με την καταστροφή δασών, την μόλυνση των υδάτων αλλά και πολλά άλλα προβλήματα μέχρι την παχυσαρκία και την πείνα.

Όλη αυτή η παραγωγή είναι σε βάρος του πλανήτη συνολικά, είναι μια τεχνητή κατάσταση που συντηρείται αφενός επειδή υπάρχει πετρέλαιο αλλά το κυριότερο επειδή υπάρχει ακόμα η ανοχή του κόσμου μπροστά στο πολύπλευρο αυτό έγκλημα. Είναι μια φούσκα η οποία όσο πιο γρήγορα σκάσει, τόσο το καλύτερο για τον πλανήτη, τα ζώα και την πλειοψηφία των ανθρώπων που μόνο ζημιωμένοι είναι από αυτήν την κατάσταση.

Μέχρι να συμβεί αυτό η ανθρωπότητα θα στέκεται απαθής μπροστά σε όλον αυτό τον παραλογισμό και στις ανεξήγητες μανίες του ανθρώπου για καταστροφή και αυτοκαταστροφή, στην μανία να σκορπάει τον θάνατο χωρίς λόγο και κατόπιν να τον καταγράφει ως μια ψυχρή στατιστική.

............................

Ένα δεύτερο θέμα των ημερών είναι το λεγόμενο Aflockalypse δηλαδή ο μυστηριώδης, ανεξήγητος, μαζικός θάνατος πτηνών που πέφτουν από τον ουρανό καθώς επίσης και ο θάνατος ψαριών σε διάφορες περιοχές του κόσμου.

Κάποιοι σπεύδουν να το αποδώσουν στο κρύο αλλά είναι πράγματι έτσι; Δεν είναι προσαρμοσμένα στο κρύο τα άγρια ζώα; Μήπως σχετίζεται άμεσα με τον περιβαλλοντικό αντίκτυπο της κτηνοτροφίας αλλά και με διάφορες μυστικές δραστηριότητες κάποιων και αποκρύπτεται;

Άνθρωποι καλής θέλησης και μη ανθρώπινα ζώα

Φωτογραφία: Alexandru Axon  

 

Υπάρχουν άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από μια ιδιαίτερη ευαισθησία προς τους άλλους ανθρώπους και αυτό γίνεται άμεσα προφανές από τον αυθόρμητα ζεστό και ειλικρινή τρόπο που σκέφτονται, νοιάζονται και πράττουν για τους άλλους. Οι άνθρωποι αυτοί είναι τα απτά δείγματα της πιο αγνής καλοσύνης, της αγνότητας των προθέσεων και της ανθρωπιάς.

Όμως κατά ένα πολύ περίεργο και τραγικό τρόπο, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που ενδιαφέρονται τόσο έντονα για τους άλλους και οι οποίοι εξίσου αυθόρμητα θα βοηθούσαν π.χ. ένα σπουργίτι ή ένα αδέσποτο ζώο, θα καθίσουν χωρίς δεύτερη σκέψη σε ένα τραπέζι με πιάτα που περιλαμβάνουν τα μέλη άλλων σφαγιασμένων ζώων.

Εδώ ίσως έχουμε το πιο μεγάλο παράδοξο στην πιο έντονη έκφραση του: Απόλυτο δόσιμο για τους ανθρώπους από την μια, ενώ από την άλλη, μια μακάρια άγνοια και συμμετοχή στην κατανάλωση και εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων.

Ωστόσο μια τέτοια συμπεριφορά δεν είναι ανεξήγητη, δεδομένης της σαρωτικής προπαγάνδας που δεχόμαστε όλοι από την γέννησή μας σχετικά με τα μη ανθρώπινα ζώα.

Είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων σχεδιασμένο να κρύβει την αλήθεια και να μας κάνει να μην βλέπουμε και να μην αντιλαμβανόμαστε τα άλλα ζώα γι αυτό που πραγματικά είναι: αισθανόμενα όντα.

Είναι μια παραλλαγή του ίδιου τύπου αντιλήψεων που διαστρεβλώνουν την εικόνα του οποιουδήποτε άλλου ώστε να τον κάνουν να φαίνεται ένας παρίας που αξίζει να υφίσταται την εκμετάλλευση.

Όμως πέρα από την αντίφαση της συμπεριφοράς αυτών των ανθρώπων, το πιο σημαντικό είναι ότι με την παρουσία τους ανάμεσά μας αποδεικνύεται έτσι η φυσική προδιάθεση του ανθρώπου προς το καλό και κατ’ επέκταση προς την ουσία του veganism, η οποία πολύ γενικά θα λέγαμε ότι είναι η επιλογή υπέρ του καλού, μεταξύ δύο καταστάσεων όπου η μία προωθεί το δίκαιο και η άλλη το άδικο.

Ως εκ τούτου το «γονίδιο» του veganism υπάρχει μέσα μας και ερχόμαστε στο κόσμο φέροντάς το ενσωματωμένο στην ύπαρξή μας (Η γνωστή μεταφορά του Douglas Dunn με το μικρό παιδί που θα παίξει με το κοτοπουλάκι αλλά όταν πεινάσει, θα φάει το μήλο).

Όμως από την πρώτη στιγμή αρχίζει η καταπίεση αυτής της φυσικής προδιάθεσης, η απώθησή της και η κάλυψή της με εναποθέσεις στρωμάτων αποστασιοποίησης, αποσύνδεσης, άρνησης και αδιαφορίας. Ώσπου τελικά εξαφανίζεται κάτω από ένα βαθύ στρώμα και μπορεί να επανέλθει στο φως μόνο με μια διαδικασία που μοιάζει με την αρχαιολογική ανασκαφή.

Μιλώντας στους ανθρώπους για τον veganism είναι σαν να ξεκινάμε αυτήν την ανασκαφή, η οποία όμως δεν είναι μια ενιαία διαδικασία για όλους. Αλλού θα χρειαστεί η σκαπάνη να μετακινήσει μεγάλο όγκο εναποθετημένων υλικών, ενώ σε άλλες περιπτώσεις ένα απαλό σκάλισμα με τα δάχτυλα αρκεί για να αρχίσει να αποκαλύπτεται το εύρημα.

Έτσι θεωρώ ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι πιο κοντά στον veganism και είναι ίσως οι πρώτοι που μπορούν να γίνουν βίγκαν και να ολοκληρώσουν αυτή την φυσική τους προδιάθεση να προάγουν το καλό.

Πηγαίνοντας ακόμα πιο πέρα, θα έλεγα ότι αυτοί οι άνθρωποι κυριολεκτικά οφείλουν στον εαυτό τους να γίνουν βίγκαν, γιατί με το να εξακολουθούν να είναι καταναλωτές ζωικών είναι σαν να βάλλουν κατά του ίδιου τους του εαυτού, σαν να απαρνούνται τη φύση τους, την φύση της ανιδιοτελούς καλοσύνης.

Τα μη ανθρώπινα ζώα πάνω απ’ όλα χρειάζονται τέτοιους συμμάχους και συνοδοιπόρους, χρειάζονται αυτές τις ιδιαίτερα ευαίσθητες ψυχές στον αγώνα απελευθέρωσής τους από το επίπονο και ανεξήγητο καθεστώς το οποίο τους έχουμε επιβάλλει.

Πότε επομένως οι άνθρωποι καλής θέλησης θα υπερβούν το διαχωριστικό τείχος και θα συμπεριλάβουν στον κύκλο της αμερόληπτης και δίκαιης συμπεριφοράς τους και τα ζώα που άδικα υφίστανται τα όσα υφίστανται;

Νομίζω ότι είναι θέμα χρόνου και του κατάλληλου ερεθίσματος.

Ο veganism είναι έτοιμος να ανθίσει μέσα τους και το μόνο που περιμένουν είναι ένα ερέθισμα, ένα μικρό σκούντημα και είναι έτοιμοι να μπουν στην διαδικασία.

 

Επίγνωση και αλήθεια

Φαίνεται ότι υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι συνεχίζουν να τρώνε τα ζώα, παρά τη φρίκη και την τραγωδία που αυτή η συμπεριφορά προκαλεί.

Ο πρώτος και βασικός λόγος είναι ότι η κατανάλωση ζώων δεν είναι μια συμπεριφορά που οι άνθρωποι έχουν ποτέ επιλέξει ελεύθερα. Έχει, αντίθετα, επιβληθεί επάνω τους, αρχίζοντας σε νεαρή ηλικία. Οι άνθρωποι έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου και έχουν «διδαχθεί» μεροληπτικά και άκριτα να τρώνε έτσι.

Ο δεύτερος λόγος είναι λόγω της κοινωνικής πίεσης. Όντας τόσο κοινωνικοί, εμείς οι άνθρωποι θέλουμε να ανήκουμε και να αποτελούμε μέρος της ομάδας, και αυτό συνηγορεί σθεναρά ενάντια στην αμφισβήτηση της κατανάλωσης των ζωικών τροφίμων.

Ο τρίτος μεγάλος λόγος είναι ότι άνθρωποι λατρεύουν την γεύση: παίρνουν κάποια ευχαρίστηση την οποία είναι απρόθυμοι να εγκαταλείψουν.

Ευτυχώς, αυτοί οι τρεις βασικοί λόγοι για την κατανάλωση ζωικών τροφών είναι όλοι τους εν τέλει άκυροι και αστήρικτοι.

Γιατί, πίσω από όλες τις φρικαλεότητες που έχουν διαπραχθεί μέχρι σήμερα από εμάς τους ανθρώπους ήταν η πλύση εγκεφάλου (κατήχηση), η κοινωνική πίεση, και η εγωκεντρική επιδίωξη της ηδονής, και όταν ρίχνουμε το φως της συνείδησής μας και της αλήθειας επάνω τους, τότε αποκαλύπτονται ως οι ασθενείς και εσφαλμένες αυταπάτες που πραγματικά είναι.

ΠΗΓΗ: VegInspiration. Awareness and Truth

Μία από τις πολλές πτυχές της βαναυσότητας που γεννά η εκμετάλλευση των ζώων

Πρόσφατα η αγγλική εφημερίδα Daily Mail δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο The disturbing conveyor belt of death where male chicks are picked off and killed so you can have fresh eggs (Ο συγκλονιστικός ταινιόδρομος του θανάτου όπου τα αρσενικά κοτοπουλάκια επιλέγονται και θανατώνονται για να έχετε φρέσκα αυγά).

 Συνηθισμένο στο εξωτερικό (όχι δηλαδή στην Βρετανία): η πολτοποίηση των νεοσσών είναι περισσότερο διαδεδομένη σε άλλες χώρες 

Ειδικότερα καταπιάνεται με μια πτυχή αυτής της διαδικασίας: την θανάτωση των αρσενικών νεοσσών λίγες μόνο ώρες μετά την εκκόλαψη τους.

Αμέσως καταρρίπτεται η συνηθισμένη εσφαλμένη εντύπωση ότι για την παραγωγή αυγών δεν θανατώνονται τα ζώα.

Η αλήθεια, την οποία αναγνωρίζουν ακόμα και τα mainstream μέσα ενημέρωσης, είναι ότι όχι μόνο θανατώνονται, αλλά αυτό γίνεται με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο, αφού πετιούνται σαν σκουπίδια σε μια μηχανή για πολτοποίηση ή με ασφυξία επειδή τα αρσενικά δεν μπορούν να κάνουν αυγά.

Θλιβερή ύπαρξη: Μόλις εκκολαφθούν οι νεοσσοί τοποθετούνται πάνω σε σύστημα μεταφορικής ταινίας για να γίνει διαλογή με βάση το φύλο τους

Τέτοιου είδους ρεπορτάζ και δημοσιογραφικές έρευνες εμφανίζονται κατά καιρούς στον δυτικό τύπο αλλά ποτέ ίσως μέχρι σήμερα δεν έχουν εμφανιστεί σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας στην Ελλάδα.

Παρόλα αυτά πρόκειται για μια τυποποιημένη διαδικασία της σύγχρονης κτηνοτροφίας και ο καταναλωτής θα πρέπει να γνωρίζει τι ακριβώς υποστηρίζει με τις επιλογές του.

Το ρεπορτάζ μπορείτε να το διαβάσετε στα αγγλικά κάνοντας κλικ στον τίτλο του πιο πάνω. Εδώ απλά παρατίθενται οι εικόνες που το συνοδεύουν και οι οποίες από μόνες τους πέρα από τα συναισθήματα που γεννούν, δίνουν πολλή τροφή για σκέψη.

Δυστυχώς αυτό που φαίνεται στις εικόνες είναι μόνο μία από τις πάρα πολλές πτυχές της βαναυσότητας που απαντώνται σε ότι έχει να κάνει με την χρήση και εκμετάλλευση των ζώων (κυρίως κτηνοτροφία και αλιεία).

Θανατώνονται αμέσως: Αυτά τα αρσενικά μιας ημέρας έχουν θανατωθεί σε θαλάμους αερίων και πέφτουν έξω από το μηχάνημα

Και αυτό που παραμένει ως αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι δεν υπήρχαν, δεν υπάρχουν και ούτε θα υπάρξουν ανώδυνες ή ανθρωπιστικές ή ευσπλαχνικές πρακτικές κτηνοτροφίας. Εξάλλου αυτή καθεαυτή η έννοια της εκμετάλλευσης, ή της υποδούλωσης ή της βίας είναι ασύμβατη με τον σεβασμό του άλλου ή την όποια καλοσύνη, δικαιοσύνη ή επιείκεια.

Επίσης αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι τα αυγά όπως και όλα τα υπόλοιπα ζωικά προϊόντα δεν είναι αναγκαία, αλλά γίνονται αναγκαία στον κατευθυνόμενο κόσμο των εταιρικών συμφερόντων τα οποία έχουν μετατρέψει σε βιομηχανίες την ύπαρξη και τις ζωτικές λειτουργίες των μη ανθρώπινων ζώων.

Για μια ακόμη φορά καταλήγουμε σε μια πόλωση και σε μια ακραία αντίφαση: κάτι που δεν είναι σημαντικό και αναγκαίο για τον άνθρωπο αποσπάται με την στέρηση, την υποβάθμιση και την εκμηδένιση αυτού που είναι σημαντικό, αναγκαίο και ζωτικό για τα μη ανθρώπινα ζώα.

Με άλλα λόγια, αυτός ο ταινιόδρομος δεν παράγει τροφή, όπως δεν παράγει τροφή και κάθε άλλη μορφή εκμετάλλευσης ζώων.

Η ζωή και ο θάνατος: Αυτή η γυναίκα ξεχωρίζει τα αρσενικά από τα θηλυκά για να βρει εάν κάποια διέφυγαν τον θάλαμο αερίων και απεικονίζεται να πετάει ένα αρσενικό κοτοπουλάκι από τον ιμάντα μεταφοράς σε ένα καφάσι

Και τότε το ερώτημα είναι γιατί να υπάρχει;

Υπάρχει για να παράγει το δίκιο του ισχυρότερου και την αντίληψη του κατώτερου όντος, ή του υπο-όντος, το οποίο για αυτόν τον λόγο καταδυναστεύεται και υποβάλλεται σε οτιδήποτε αποφασίσει ο κυρίαρχος του.

Υπάρχει για να καλλιεργεί και να αναπαράγει την μη συμπόνια στον πόνο του άλλου, την ανοχή στην αδικία, την κατάλυση της λογικής και του δικαίου με τον μεροληπτικό και αυθαίρετο ορισμό του πότε κάποια πράξη είναι εγκληματική και πότε δεν είναι.

Παράγει επίσης το διαίρει και βασίλευε μεταξύ των ανθρώπων και των μη ανθρώπων οι οποίοι τυγχάνουν της ίδιας εκμετάλλευσης στο τρέχον σύστημα. Και τελικά έχει στρέψει ολοκληρωτικά την μια πλευρά (των ανθρώπων) εναντίον της άλλης (των μη ανθρώπων) με αποτέλεσμα η εκμετάλλευση που υφίστανται οι άνθρωποι να ξεσπά και να βρίσκει διέξοδο στον κατώτερο κρίκο αυτής της αλυσίδας και έτσι να εκτονώνεται.

Όλο αυτό βοηθά την ατζέντα του υπάρχοντος εκμεταλλευτικού συστήματος να εφαρμόζεται και να εδραιώνεται.

Γι αυτό ο ταινιόδρομος της εκμετάλλευσης δεν σταματάει ποτέ.

Βγαίνοντας για λίγο αέρα: το κεφάλι αυτού του μικρού κοτόπουλου είχε ξετρυπώσει από το κλουβί

Επομένως το καίριο θέμα είναι πως αντιδρούν οι καταναλωτές, στην συγκεκριμένη περίπτωση οι καταναλωτές αυγών, μόλις μάθουν τι μεσολαβεί για να υπάρχουν ζωικά προϊόντα προς αγορά.

Σε αυτούς εναπόκειται η λύση του προβλήματος και αυτοί θα καθορίσουν για πόσο ακόμα θα του επιτρέπουν να συμβαίνει.

Γράμμα από έναν vegan κόσμο

Από το Peaceful Prairie Sanctuary (Καταφύγιο Ειρηνικό Λιβάδι)

Αγαπητοί φίλοι και συνακτιβιστές,

Σε μια εποχή που οι περισσότερες οργανώσεις για τα δικαιώματα των ζώων ενεργά προωθούν, υπερασπίζουν και επιβραβεύουν τα «ανώδυνα» ζωικά προϊόντα και τις «ανώδυνες» κτηνοτροφικές μεθόδους σας γράφω εκ μέρους τριών από τους αποδέκτες της εν λόγω ευσπλαχνίας.

Στη βιομηχανία, είναι γνωστοί ως μονάδες παραγωγής #6, #35 και #67595. Για τον «συμπονετικό» καταναλωτή, είναι γνωστοί ως ετικέτες που σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά: «βιολογικά γαλακτοκομικά», «ροζέ μοσχαράκι», «αυγά ελευθέρας βοσκής». Για τους υποστηρικτές της ευημερίας των ζώων, είναι γνωστοί ως «ανώδυνες εναλλακτικές». Μεταξύ τους, είναι γνωστοί ως μητέρα, γιος, αδελφή, φίλη. Για τον εαυτό τους, είναι απλά αυτό που εσείς και εγώ είμαστε  για τον εαυτό μας: ένας αυτο-συνείδητος, αυτο-περικλειόμενος κόσμος υποκειμενικών εμπειριών, συναισθημάτων, φόβων, αναμνήσεων - κάποιος με την απόλυτη βεβαιότητα ότι η ζωή του αξίζει να βιώνεται.

Η #6 είναι για πρώτη φορά μητέρα.

Είναι έξαλλη. Το μωρό της λείπει. Βηματίζει απελπισμένα πάνω-κάτω στο περιφραγμένο λιβάδι, μουγκρίζοντας και κλαίγοντας, και φωνάζοντας για το χαμένο αγόρι της, φοβούμενη το χειρότερο, αφού οι φόβοι της επιβεβαιώνονται. Αυτή είναι μία από τις χιλιάδες των ανυπεράσπιστων θηλυκών που γεννιούνται σε μια γραφική, καταπράσινη, βιολογική φάρμα γαλακτοπαραγωγής. Θα περάσει όλη τη σύντομη ζωή της θρηνώντας την απώλεια του ενός μωρού μετά το άλλο. Θα αρμέγεται ανελέητα μέσω επαναλαμβανόμενων κύκλων εγκυμοσύνης και στερήσεων των μωρών της. Η μόνη μητρική της εμπειρία θα είναι αυτή της μητέρας με την χειρότερη απώλεια. Στην ακμή της ζωής της, το σώμα της θα παραδώσει, το πνεύμα της θα κλονιστεί, η «παραγωγή» της σε γάλα θα μειωθεί, και αυτή θα σταλεί σε μια τρομακτική σφαγή, μαζί με άλλες θρηνούσες, καταβεβλημένες, «ξεζουμισμένες», όπως η ίδια, μητέρες.

Αυτή είναι το πρόσωπο του βιολογικού γάλακτος.

Ο # 35 είναι ένα μωρό δύο ημερών.

Ο ομφάλιος λώρος του είναι ακόμα πάνω του, το δέρμα του είναι ακόμα γλιστερό με τα υγρά της γέννας, τα μάτια του είναι ανεστίαστα, τα πόδια του ασταθή. Αυτός φωνάζει απελπισμένα για τη μητέρα του. Κανείς δεν απαντά.

Θα ζήσει όλη τη σύντομη ζωή του ορφανός, η μόνη του εμπειρία μητρικής αγάπης θα είναι αυτή της λαχτάρας γι' αυτήν, η μόνη του εμπειρία συναισθηματικής σύνδεσης, αυτή της απουσίας.

Σύντομα, η μνήμη της μητέρας του, το πρόσωπό της, η φωνή της, η οσμή της, θα εξασθενίσουν, αλλά η επίπονη, ακατάσχετη επιθυμία για τη ζεστασιά της, θα είναι ακόμα εκεί. Στην ηλικία των τεσσάρων μηνών, ο ίδιος και άλλα ορφανά παιδιά, όπως αυτός θα στοιβαχτούν σε φορτηγά και θα μεταφερθούν για σφαγή.

Καθώς θα σέρνεται πάνω στο δάπεδο της σφαγής, αυτός ακόμη θα ψάχνει για τη μητέρα του, ακόμη θα χρειάζεται απεγνωσμένα την γονική της παρουσία, ιδιαίτερα σε αυτήν τη σκοτεινή στιγμή που θα είναι φοβισμένος και θα την χρειάζεται περισσότερο από ποτέ εν μέσω του φοβερού περίγυρου, και των ήχων, και των οσμών του θανάτου παντού γύρω του και, στην απελπισία του, στην επιθυμία του για ένα κομμάτι παρηγοριάς και προστασίας, αυτός, όπως και τα περισσότερα μωρά μοσχαράκια, θα προσπαθήσει να θηλάσει τα δάχτυλα των δολοφόνων του.

Αυτός είναι το πρόσωπο του «ροζέ μοσχαρίσιου κρέατος» που ενθαρρύνουμε να χρησιμοποιούν οι «υπεύθυνοι ιδιοκτήτες εστιατορίων».

Η #67595 είναι μία από τα 80.000 πτηνά σε μια οικογενειακή επιχείρηση αυγών «ελευθέρας βοσκής». Ποτέ δεν έχει δει τον ήλιο, ή αισθανθεί το γρασίδι κάτω από τα πόδια της, ποτέ δεν συνάντησε την μητέρα της. Τα μάτια της καίνε από το τσούξιμο των αναθυμιάσεων αμμωνίας, το χωρίς πούπουλα σώμα της είναι καλυμμένο με μώλωπες και εκδορές, τα οστά της είναι εύθραυστα από τη συνεχή διαρροή της παραγωγής αυγών, το κομμένο ράμφος της πάλλεται από τον πόνο. Είναι εξουθενωμένη, εξαντλημένη και καταβεβλημένη. Μετά από μια ζωή κοινωνικής, ψυχολογικής, συναισθηματικής, σωματικής στέρησης, αυτή ζει ραμφίζοντας νευρωτικά φανταστικούς στόχους για ώρες ατέλειωτες. Είναι δύο ετών και η ζωή της τελείωσε. Η παραγωγή αυγών της έχει μειωθεί, και αυτή θα πεταχτεί με το φθηνότερο δυνατό τρόπο - θα θανατωθεί με ασφυξία από δηλητηριώδη αέρια μαζί με τα άλλα 80.000 πτηνά στην κοινότητά της. Θα χρειαστούν τρεις ολόκληρες ημέρες για να ολοκληρωθεί η δουλειά. Για δύο ολόκληρες ημέρες, αυτή θα ακούει τους ήχους και θα αναπνέει τις μυρωδιές από τις αδελφές της, που θανατώνονται στους θαλάμους αερίου έξω από το υπόστεγο της. Την τρίτη ημέρα, θα είναι η σειρά της. Θα την πιάσουν από τα πόδια και θα την πάνε έξω για πρώτη φορά στη ζωή της και, όπως και κάθε μία από τις 80.000 «ξεζουμισμένες» όρνιθες, όπως και κάθε ένα από τα 50 δισεκατομμύρια ετήσια θύματα της όρεξής μας, αυτή θα αγωνιστεί για να συνεχίσει να ζει, και αυτή δεν θα δεχθεί εξήγηση και δικαιολογία που της στερούν την, μόνο αξιολύπητη, ζωή της.

Αυτή είναι το πρόσωπο των αυγών «ελευθέρας βοσκής» που ενθαρρύνουμε τα κολέγια, τις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές να χρησιμοποιούν.

Αυτοί είναι οι «αποδέκτες» των «ανώδυνων κτηνοτροφικών πρακτικών» που εμείς, οι υπερασπιστές των ζώων, αναπτύσσουμε, προωθούμε και δημοσία επιβραβεύουμε με το να ενθαρρύνουμε τους «συμπονετικούς» καταναλωτές να αγοράζουν τα προϊόντα αυτού που γνωρίζουμε ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά δυστυχία. «Ανώδυνες» πρακτικές που, αν οποιοσδήποτε από εμάς εξαναγκαζόταν  να αντιμετωπίσει, κανένας μας δεν θα τις βίωνε ως ανώδυνες.

Εμείς, οι ακτιβιστές, γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει αυτό που λένε συμπονετική, υπεύθυνη ή ηθική κτηνοτροφία σε καμία κλίμακα. Γνωρίζουμε ότι η μόνη συμπονετική και ηθική εναλλακτική είναι η vegan ζωή.

Γιατί τόσο λίγοι από μας λένε την αλήθεια; Γιατί περιγράφουμε τα προϊόντα «ελευθέρας βοσκής» ως «ανώδυνα», όταν γνωρίζουμε την φρίκη που τέτοιες πρακτικές προκαλούν στα θύματά τους; Γιατί λέμε ψέματα στο κοινό, και στους εαυτούς μας, ότι η «συμπονετική» κτηνοτροφία είναι κάτι άλλο και όχι ένας μύθος, ένα τρικ του μάρκετινγκ, μια παραπλανητική ετικέτα;

Γιατί τόσο πολλοί από εμάς προσφέρουμε τις ζωές των ζώων με το να ενθαρρύνουμε την κατανάλωση της σάρκας, των αυγών και του γάλακτός τους, όταν το μόνο καθήκον μας είναι να παλεύουμε για τις ζωές τους σαν να ήταν οι δικές μας; Γιατί προωθούμε την πρακτική της κατανάλωσης ζώων, όταν γνωρίζουμε ότι είναι βίαιη, αδικαιολόγητη, παράλογη και εντελώς περιττή; Γιατί επιβραβεύουμε τους καταναλωτές να απαιτούν περισσότερο από αυτό ακριβώς το πράγμα που αγωνιζόμαστε να εξαλείψουμε; Γιατί ενδυναμώνουμε και επιβραβεύουμε τις παγιωμένες σπισιστικές παραδοχές του κόσμου, όταν η δουλειά μας, η μόνη δουλειά μας, ως vegan εκπαιδευτές και ακτιβιστές, είναι να αμφισβητήσουμε και να αλλάξουμε αυτές τις παραδοχές, προβάλλοντας ένα νέο μοντέλο σκέψης για τα μη ανθρώπινα ζώα, ένα νέο μοντέλο αλληλεπίδρασης μαζί τους, μια νέα πρακτική ζωής, έναν νέο τρόπο ύπαρξης στον κόσμο;

Πολλοί από εμάς δικαιολογούμε την έγκρισή μας για τα «ανώδυνα» προϊόντα ζωικής προέλευσης και την επιδίωξή μας για μεταρρυθμίσεις ευημερίας, λέγοντας ότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να αλλάξει, ότι ποτέ δεν πρόκειται να γίνει vegan, ότι το περισσότερο που μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα επιτευχθεί στο μεταξύ είναι να μειώσουμε το μαρτύριο των καταδικασμένων ζώων του σήμερα. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Αυτό δεν είναι γεγονός. Είναι ένας φόβος - ο φόβος της δράσης, μια αποτυχία της θέλησης, μια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και, τελικά, μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Πράγματι, ο κόσμος έχει αλλάξει πολλές φορές στο παρελθόν, και μάλιστα έχει αλλάξει κατά τρόπους που φαίνονταν αδύνατοι εκείνη την εποχή. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος θα αλλάξει, όμως μόνο εάν εργαστούμε για την δημιουργία αυτής της αλλαγής. Θα παραμείνει ο ίδιος, εάν εμείς, οι αυτοχρηζόμενοι παράγοντες της αλλαγής, τον ενθαρρύνουμε να παραμείνει ο ίδιος. Θα αλλάξει εάν όλοι μας πούμε όλη την αλήθεια ότι δεν υπάρχει αυτό που λένε ανώδυνη κτηνοτροφία, ή ότι άλλου είδους χρήση ζώων, την αλήθεια ότι η μόνη ανθρώπινη εναλλακτική λύση είναι η vegan ζωή, την αλήθεια ότι η κτηνοτροφία, σε κάθε κλίμακα είναι μια ηθική και περιβαλλοντική καταστροφή, την αλήθεια ότι τα ζώα είναι άτομα σαν εσένα και εμένα που τυχαίνει να είναι μη άνθρωποι και οι οποίοι έχουν το ίδιο εγγενές δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία, όπως εσύ και εγώ. Την αλήθεια ότι η vegan ζωή δεν είναι μια «επιλογή lifestyle», αλλά μια ηθική επιταγή.

Μπορούμε να τα πάμε καλύτερα. Κατά βάση, έχουμε την υποχρέωση να τα πάμε καλύτερα.

Σας προσκαλώ να διαπιστώσετε μόνοι σας πόσα πολλά μπορούν να επιτευχθούν όταν μια μικρή ομάδα αφοσιωμένων ακτιβιστών δεσμεύει το σύνολο του χρόνου και των πόρων της στην vegan εκπαίδευση που είναι συνεπής, και όχι υπονομευτική, με τον απώτερο στόχο μας – την Απελευθέρωση των Ζώων - και όταν το μήνυμα Γίνε Vegan είναι κεντρικό κάθε φορά που επικοινωνείται, από τις διαδικτυακές πηγές, το έντυπο υλικό, τις διαφημίσεις, τις διαδηλώσεις, και τις διαφημιστικές πινακίδες, τις εκδηλώσεις διάχυσης, την εις βάθος διερεύνηση της προσωπικότητας των εκτρεφόμενων ζώων η οποία παρουσιάζεται λεπτομερώς στα επιμέρους πορτρέτα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιο του Prairie.

Με έναν ελάχιστο προϋπολογισμό, με ένα πυρήνα όλο εθελοντών vegan εκπαιδευτών που είναι αποφασισμένοι να πουν όλη την αλήθεια για την παραγωγή του κρέατος, των γαλακτοκομικών και των αυγών, μια μικρή οργάνωση βάσης όπως το Καταφύγιο Peaceful Prairie έχει χτίσει κάτι που οι μεγάλες, πλούσιες οργανώσεις όχι μόνο έχουν αποτύχει να παρουσιάσουν, αλλά σταθερά υπονομεύουν μέσα από πολυετείς αντι-vegan εκστρατείες: Ένας συναρπαστικός vegan κόσμος αναπτύσσεται στη μέση του μη vegan κόσμου, ένα μέρος όπου τα ζώα - πρόσφυγες θεωρούνται και εκπροσωπούνται ως τα πρόσωπα που δικαίως είναι, ένα μέρος όπου οι ανθρώπινοι κάτοικοι ακούραστα αγωνίζονται για τίποτα λιγότερο από την συνολική απελευθέρωση, ένα Ελεύθερο Κράτος, στην καρδιά του υποταγμένου από τον άνθρωπο κόσμου, ένα μέρος όπου οι αρχές της κατάργησης της εκμετάλλευσης εφαρμόζονται λεκτικά, νοητικά, και πρακτικά.

Ένας vegan θύλακας του οποίου η παρουσία και μόνο έχει ήδη αλλάξει την φυσική, πολιτική, ψυχολογική και πνευματική γεωγραφία του κόσμου.

Σας προσκαλώ να βιώσετε οι ίδιοι την εμπειρία. Ενωθείτε μαζί μας στον αγώνα μας για να επεκτείνουμε την εμβέλειά του.

Βοηθήστε μας να τον κάνουμε χωρίς σύνορα.

Joanna Lucas

Peaceful Prairie Sanctuary

Καταφύγιο Ειρηνικό Λιβάδι